Αὐτὸ ἔγραφε ἡ Γιώτα ἐχθές…
Ἐχαμογέλασα ὅταν τὸ ἐδιάβασα…
«Γιὰ νὰ δεχθῇς τὰ θαύματα ποὺ ἔχουν ἐπάνω τους γραμμένο τὸ ὄνομά σου»!!!
Καταπληκτικὴ φράσις!
Γιὰ τὴν ἀκρίβεια ἔγραφε ἡ φίλη μας: Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Σούσουλα Γιώτα
Ἡ ἀγάπη θέλει χῶρο γιὰ νὰ φιλοξενηθῇ…
Κάποιοι ἄνθρωποι ἔχουν γεμίσει τὴν καρδιά τους μὲ τόσα ἀρνητικὰ συναισθήματα, φόβους, δυσαρέσκειες ἀπὸ τὸ παρελθόν, τραυματικὲς ἐμπειρίες, ποὺ ὅταν ἀνοίξουν τὴν πόρτα στὴν ἀγάπη, δὲν ὑπάρχει χῶρος γιὰ νὰ φιλοξενηθεῖ.
Ὁ θυμός, ἡ μνησικακία καὶ οἱ φόβοι, ἐνῶ εἶναι ἀρνητικὰ καὶ ἀνεπιθύμητα συναισθήματα, κατέχουν Συνέχεια
Κάθε περίοδος τῆς ζωῆς μας ἔχει διαφορετικὲς προτεραιότητες.
Κάθε περίοδος τῆς ζωῆς μας ἔχει διαφορετικὲς προτεραιότητες. Ἕνα ἀπὸ τὰ κυριότερα μελήματά μας εἶναι νὰ μποροῦμε νὰ ξέρουμε αὐτά ποὺ εἶναι σημαντικὰ γιὰ ἐμᾶς σὲ κάθε περίοδο, νὰ τοὺς δίδουμε ἐνέργεια, ἀλλὰ ταὐτόχρονα νὰ διατηροῦμε τὴν ἰσοῤῥοπία μας, χωρὶς νὰ χάνουμε τὸ βῆμα μας ἤ νὰ βάζουμε τὴν ζωὴ στὴν ἀναμονή.
Κάποια παιδιὰ αὐτὸ τὸν καιρὸ διαβάζουν γιὰ νὰ μποῦν στὸ Πανεπιστήμιο Συνέχεια
Εἶσαι ὅλα ὅσα ἔχεις…
Ὅλοι μας ἔχουμε ἐπιθυμίες καὶ αἰτήματα ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς πιστεύει ὅτι ὁ δικός του τρόπος, γιὰ νὰ γίνουν τὰ πράγματα, εἶναι ὁ καλλίτερος. Ἀνύπανδρος ἤ ἐλεύθερος, μὲ παιδιὰ ἤ χωρὶς παιδιά, κάθε ἡμέρα ὁ κάθε ἄνθρωπος κάνει τοὐλάχιστον ἕναν συμβιβασμό. Ὑπάρχουν μικροὶ συμβιβασμοὶ ἀλλὰ καὶ μεγαλύτεροι. Ὑποφερτοὶ συμβιβασμοί, ποὺ εἶναι αὐτοί, τοὺς ὁποίους ἀποδεχόμεθα πλήρως, γιατὶ ὑπάρχει μιὰ γνῶσις ἐκ τῶν προτέρων καὶ ἔτσι γνωρίζουμε ἀκριβῶς γιατὶ ὑποκύπτουμε. Συνέχεια
Τὰ παιδιὰ χρειάζονται παραδείγματα κι ὄχι κριτικές.
Ὅλοι μας ἀγωνιοῦμε γιὰ τὰ παιδιὰ μας καὶ θέλουμε νὰ κάνουμε τὸ καλύτερο γι΄ αὐτά. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι τὰ παιδιά μας δὲν ἀκοῦν αὐτά ποὺ τοὺς λέμε, δὲν μαθαίνουν ἀπὸ αὐτά ποὺ τοὺς λέμε, μαθαίνουν ἀπὸ αὐτά ποὺ κάνουμε. Εἴμαστε πρότυπα γι΄ αὐτά. Ἀλλά τί εἴδους πρότυπα; Πῶς μποροῦμε νά τά διδάξουμε κάτι πού ἐμεῖς δέν τό ἔχουμε μάθει;
Πῶς μποροῦμε νά ζητᾶμε ἀπό τά παιδιά μας νά εἶναι εὐγενικά, ὅταν δέν βλέπουν τήν εὐγένεια πουθενά;
Πῶς μποροῦμε νά ζητᾶμε ἀπό τά παιδιά μας νά εἶναι χαρούμενα, ὅταν ἐμεῖς εἴμαστε μονίμως στήν γκρίνια καί στήν μουρμούρα;
Πῶς μποροῦμε νά ζητᾶμε ἀπό τά παιδιὰ μας νά ἔχουν ὄνειρα, ὅταν ζοῦν τό δικό μας ναυάγιο δυνατοτήτων; Συνέχεια
Ποιά κραυγή θά μᾶς ταράξῃ γιά νά σταματήσουμε νά στειρώνουμε τήν ἱστορία;
Τὰ πρωινὰ πίνω τὸν καφέ μου βλέποντας τὰ νέα σὲ διάφορα τηλεοπτικὰ κανάλια.
Ἄκουσα σήμερα τὶς δηλώσεις τῆς Μέρκελ, τοῦ πρωθυπουργοῦ, εἶδα καὶ τὸν Μεϊμαράκη.
Ὅλοι τους γυρνοῦν τὴν πλάτη στὰ ἐγκλήματα καὶ ἂν ὑπάρχει κάτι ποὺ διαφοροποιεῖ αὐτὸν τὸν πόλεμο ἀπὸ ὅλους τοὺς προηγουμένους, εἶναι ὅτι αὐτὸς ὁ πόλεμος εἶναι ἀναίμακτος ἐπιφανειακά, τὸ αἷμα δεν εἶναι πλέον ὀρατὸ γιὰ νὰ πιτσιλᾷ τὰ πρόσωπά τους, ἔτσι ὥστε νὰ ὑπῆρχε ἡ ἐλπίδα νὰ νοιώσουν τοὐλάχιστον λίγη φρίκη… Συνέχεια