Κατὰ τὴν ἠθική μου, τὴν κρίσιν μου καὶ τὴν αἴσθησιν τοῦ δικαίου ποὺ ἔχω καὶ συνεχίζω.
Δὲν κυττῶ τὸ ἐὰν οἱ ἄλλοι συμφωνοῦν μαζύ μου.
Οὔτε μὲ ἀπασχολεῖ τὸ ἐὰν τοὺς ἀρέσῃ αὐτὸ ποὺ κάνω.
Ἔτσι κι ἀλλοιῶς ὅλες μου οἱ πράξεις ἀφοροῦν ΜΟΝΟΝ στὴν δική μου ζωή, ὄχι στῶν ἄλλων. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἀπελευθέρωσις
Ποιός θά μέ σώσῃ;
Τὸ ἐρώτημα τὸ ἔχω θέσει ἀρκετὲς φορές, ἰδίως σὲ μακροσκελῆ σημειώματα…
Στόχος μου πάντα παραμένει τὸ νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι ὁ μοναδικός μας σωτήρας δὲν θὰ ἔλθῃ γιὰ νὰ μᾶς σώσῃ ἐπεὶ δὴ μᾶς ἠγάπησε ἤ μᾶς θαυμάζει ἤ τὸν ἔπνιξε ἡ ἀδικία ποὺ μᾶς πνίγει…
Ὁ κάθε σωτήρας, ἄλλοτε κακὸς κι ἄλλοτε …χειρότερος τοῦ κακοῦ, γιὰ νὰ ἔλθῃ νὰ μᾶς σώσῃ θὰ ἀξιώσῃ πολλὰ ἀνταλλάγματα…
Ἀνταλλάγματα σὰν αὐτὰ ποὺ ἔδωσαν κάτι Κωλέττηδες καὶ κάτι Μαυροκορδάτοι, ἀπὸ ἀρχῆς γενέσεως τοῦ Ἑλλαδοκαφριστᾶν…
Ἄλλως τέ… δρόμους ἄνοιξαν αὐτοί… Δρόμους… Παράδειγμα πρὸς μίμησιν ἔγιναν… Ὄχι πρὸς ἀποφυγήν…
Καὶ ὅλοι οἱ ἐπόμενοι ἁπλῶς ἀκολουθοῦν… Συνέχεια
Τὴν Πατρίδα μ’ ἔχασα…
Ὁ Ἤλίας, ῥίζα μ’, μοῦ ὑπενθύμισε ἕνα κομμάτι πολὺ ἀγαπημένο…
Εἶδα κι ἄκουσα τὸ κλάμα τοῦ ἀοιδοῦ… ἐξύπνησαν οἱ μνῆμες…
Κι ἔκλαψα…
Ὄχι γι’ αὐτὰ ποὺ ἐχάθησαν… ἀλλὰ γιὰ αὐτὰ ποὺ χάνονται…
Κι ἔκλαψα πάλι πολύ… Ὄχι γιὰ αὐτὸ ποὺ μὲ ἐπόνεσε, ἀλλὰ γιὰ αὐτὸ ποὺ θὰ μὲ πονέσῃ…
Ὄχι γιὰ ὅσα ἐπέρασαν… ἀλλὰ γιὰ αὐτὰ ποὺ ἦλθαν… κι ἔρχονται… Συνέχεια
Ἡ ἀτομικὴ εὐθύνη εἶναι ἀδελφάκι τῆς ἀτομικῆς ἐλευθερίας.
Εἶναι γεγόνος πὼς ἡ ἀτομικὴ εὐθύνη εἶναι δίδυμο ἀδερφάκι τῆς ἀτομικῆς ἐλευθερίας. Τί γίνεται ὅμως, ὅταν οἱ κυβερνήσεις, τό ἀσφαλιστικὸ σύστημα, τό σύστημα ὑγείας κ.ὁ.κ. καθορίζουν τίς ζωὲς μας; Εἶναι ἐντυπωσιακὸ τὸ νὰ ζητᾷ τὸ κράτος νὰ ἀναλάβουμε τὴν ἀτομικὴ εὐθύνη ἐνὸς συστήματος κεντρικοῦ σχεδιασμοῦ, τὸ ὁποῖο δὲν μᾶς ῥώτησε κανένας ἂν ἀποδεχόμαστε. Ἀκόμα πιὸ ἐντυπωσιακὸ εἶναι τὸ φαινόμενο πὼς πολὺς κόσμος ἐξακολουθεῖ νὰ πλανᾶται, σχετικὰ μὲ τὴν συλλογικότητα καὶ τὴν «κοινωνικὴ εὐθύνη», ποὺ ὀφείλουμε νὰ ἔχουμε, ἀλλὰ ὡς «κακοὶ Ἕλληνες» ποὺ εἴμαστε δὲν τὸ κάνουμε. Συνέχεια
Μὲ τὶς προσκολλήσεις δὲν θὰ σωθοῦμε…
Διαπιστώνω ἀπὸ ἀρκετοὺς γνωστοὺς καὶ φίλους, πὼς ἀκόμη, γιὰ δικούς τους λόγους, διάφορες προσκολλήσεις σκιάζουν τὶς σκέψεις τους.
Γιὰ παράδειγμα, πιστεύει ὁ Χὶ πὼς μόνον οἱ δεξιὲς ἀντιλήψεις, καὶ τελικῶς μεθοδεύσεις, δεξιοῦ ἡγέτου ἤ δεξιοῦ θὰ μᾶς διασώσουν.
Πιστεύει ὁ Ψὶ πὼς μόνον οἱ ἀριστερὲς ἀντιλήψεις, καὶ τελικῶς μεθοδεύσεις, ἀριστεροῦ ἡγέτου ἤ ἀριστεροῦ χώρου θὰ μᾶς σώσουν.
Ἤ πιστεύει ὁ Ὠμέγα πὼς οἱ κεντρῶες ἀντιλήψεις καὶ τελικῶς μεθοδεύσεις, κεντρώου ἡγέτου ἤ χώρου θὰ μᾶς σώσουν…
Κι ἐδῶ διαφωνῶ…
Διαφωνῶ ὁριζοντίως, καθέτως καὶ πλαγίως… Συνέχεια
Τότε μήπως ἐγεννήθην σκλάβος γιά νά πεθάνω σκλάβος;
Κι ὅμως, ὁ κάθε ἔνας ἀπὸ ἐμᾶς μόνος του θὰ δώσῃ τὴν μάχη…
Εἶναι ἴσως ἡ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος, ποὺ ἀπαιτεῖται, γιὰ μεγάλο χρονικὸ διάστημα, ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς νὰ δίδῃ καθημερινὲς μάχες… Ἀλλὰ μάχες στὶς ὁποῖες δὲν ὑπάρχουν συμπολεμιστές, φαινομενικῶς…
Διότι συμπολεμιστὲς ὑπάρχουν, ἀλλὰ ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς εἶναι ἐπιφορτισμένος μὲ «διαφορετικὸ πεδίον καὶ ἀντικείμενον».
Ἀδυνατοῦμε, γιὰ τὴν ὥρα, νὰ συμπλεύσουμε ἤ νὰ συνεργασθοῦμε, διότι ἀπαιτῶνται ἄλλα, σημαντικότερα νὰ συμβοῦν πρῶτα…
Κι αὐτὰ τὰ σημαντικότερα ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὸ «Εἶναι» μας καὶ τὴν ἀποδόμησιν-ἐπαναδόμησίν του. Συνέχεια