Ὁ Ἐλευσίνιος θρῆνος (τοῦ Αἰλίου Ἀριστείδου)

Ὁ Ἐλευσίνιος θρῆνος (τοῦ Αἰλίου Ἀριστείδου)« Ὦ, πάλαι ποτὲ Ἐλευσίς
ποίαις κιθάραις ἤ λύραις τὸ κοινὸν
τῆς γῆς κατακλαύσεται;
Τίς γὰρ Ἑλλήνων ἤ τίς βαρβάρων
οὕτω σκαιῶς ἤ ἀνήκοος, ὅστις οὐ
κοινὸν τι τῆς γῆς τέμενος τὴν Ἐλευσῖνα
ἡγεῖτο, καὶ πάντων ὅσα Θεῖα ἀνθρώποις;»

Συνέχεια →

Ὅ,τι κι ἄν γίνῃ, Ἑνωμένοι!!!

Ὅ,τι κι ἄν γίνῃ, Ἑνωμένοι!!!Πατριώτη…
Τὸ δικαίωμά σου νὰ ἐπιλέγῃς…
Νὰ στηρίξῃς τὴν ἄποψή σου…
Νὰ κάνῃς αὐτὸ ποὺ νομίζεις σωστό…
Νὰ ἀγωνίζεσαι…
Νὰ ἐκφράζεσαι διὰ τῆς ψήφου σου…
τὸ λὲν Δημοκρατία!
Συνέχεια →

Ξεῤῥιζωμός…


Αἰχμηρὲς φτεροῦγες ἀγγέλων
κόβουν τὴν ἀναδρομὴ
τῆς μνήμης
στὰ δύο. Συνέχεια →

Ἡμερολόγιον στρατιώτου…..

Ποιας χώρας είμαι κομμάτι; Αναρωτιέμαι συνέχεια και απάντηση δεν έρχεται από πουθενά. Γραφιάδες και εργολάβοι κάνουν ασκήσεις πια επί χάρτου σε αυτό το κομμάτι γης που στέκεται σαν βραχονησίδα μέσα σε μία γκρίζα ζώνη που από την μια έχει το μέλλον και από την άλλη το παρελθόν. Και εγώ δεν ανήκω ούτε στο μέλλον ούτε στο παρελθόν. Στέκομαι εδώ άνευ ταυτότητας πλέον, να σέρνομαι σε δικαστήρια και να απολογούμαι που η μάνα μου κοιλοπόνεσε σε αυτή την γη και όχι σε άλλη. Συνέχεια →

Μία ἀντίφασις τῆς πολιτικῆς ζωῆς

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ: Μία ἀντίφασις τῇς πολιτικῆς ζωῆς.
Οὐχί ταὐτὰ γιγνώσκειν, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, παρίσταταί μοι, ὅταν τε τὸ τῆς πολιτείας ὄνομ’ ὑμῶν ἀκούσῳ, καὶ ὅταν τὸν τρόπον ὃν προσφέρονταί τινες ὑμῶν τοῖς ὑπὲρ ταύτης λέγουσιν ἴδω. τὴν μὲν γὰρ πολιτείαν δημοκρατίαν, ὥσπερ ἅπαντες ἴστε, ὀνομάζετε, τῶν δὲ τἀναντία ταύτῃ λεγόντων ἐνίους ἥδιον ἀκούοντας ὁρῶ.  Ὅ καὶ θαυμάζω τὶς ποθ’ ἡ πρόφασις. πότερον προῖκα λέγειν ταῦτ’ αὐτοὺς οἴεσθε; ἀλλ’ οἱ τῶν ὀλιγαρχιῶν, ὑπὲρ ὧν οὗτοι λέγουσιν, κύριοι καὶ πλείω σιωπῆς μᾶλλον ἂν δοῖεν. ἀλλὰ βελτίω ταῦτ’ εἶναι τῶν ἑτέρων ὑπειλήφατε; βελτίων ἄρ’ ὑμῖν ὀλιγαρχία δημοκρατίας φαίνεται. ἀλλ’ αὐτοὺς εἶναι βελτίους ἡγεῖσθε; καὶ τίς ἂν ὑφ’ ὑμῶν χρηστὸς νομίζοιτ’ εἰκότως, ἐναντία τῇ
καθεστώσῃ πολιτείᾳ δημηγορῶν; οὐκοῦν λοιπὸν ἁμαρτάνειν ὑμᾶς, ὅταν οὕτως ἔχητε τὴν γνώμην. τοῦτο
Συνέχεια →