Δὲν εἶναι Ἀμερικανοὶ μὰ σκίζονται κατὰ τοῦ …Τρᾶμπ!!!

Ὁ Σαδὶκ Χᾶν, ὁ Μενουμευρωπάκιας δήμαρχος Λονδίνου, κολλητὸ φιλαράκι τοῦ θλιβεροῦ πλασιὲ τῆς παγκοσμιοποιήσεως Τόνυ Μπλέρ, θά …«διαμαρτυρηθῆ γιὰ τὸν Ντόναλτ Τρᾶμπ» ἐξ ὀνόματος τῶν …LGBTQA καί της …πολικῆς ἀρκούδας. Συνέχεια

Ὑψηλότερα κεφάλια ποὺ πρέπει νὰ …κόβονται!!!

Κολούειν τοὺς ὑπερέχοντας*

Πρῶτα κόβονται τὰ …κεφάλια ποὺ ἐξέχουν καί, μετά, ὅλα τὰ ὑπόλοιπα ὑποτάσσονται οἰκειοθελῶς!!!

(Στὰ νεοελληνικά μας, ἡ ἄποψις τοῦ τυράννου Θρασυβούλου τῆς Μιλήτου, ποὺ μᾶς διασώζει ὁ Ἡρόδοτος) Συνέχεια

Φοβοῦνται καὶ τὴν …σκιά τους τὰ σαπρόφυτα!!! (β)

Ἐχθὲς τὸ βράδυ ἀκούσθηκε στὸ ΑΡΤ: Ἡ ἀστυνομία ἔστειλε σῆμα στὸν Ἀλέξη πὼς ἐὰν ἐμφανισθῇ στὸ κέντρο τῆς Θεσσαλονίκης δὲν θὰ μπορῆ νὰ τὸν προστατεύσῃ!!!

Νὰ δοῦμε πὼς θὰ ἐμφανισθῆς στὴν ΔΕΘ Ἀλέξη!
Θὰ εἴμαστε ὅλοι ἐκεῖ!!!

Συνέχεια

Φοβοῦνται καὶ τὴν …σκιά τους τὰ σαπρόφυτα!!!

Θυμᾶμαι λοιπὸν τὴν χ-ἄννα, τὴν νταράλα (κι ὄχι νταλάρα, ὅπως διαδίδεται), ποὺ στὴν παρέλασιν τῆς 25ης Μαρτίου τοῦ 2011, ἔφαγε ἄγριο …κράξιμο. Λίγο ἀργότερα παρητήθη, διότι δὲν …ἄντεξε!!! (Ἰούνιος τοῦ 2011.)

Ἀλλὰ μία καὶ θυμήθηκα τὴν Νταράλα….(ἡ ὁποία, ἐξ ὅσον γνωρίζω, ἀκόμη δὲν ἔχει πληρώσει αὐτὰ ποὺ μᾶς χρωστᾶ!!! Ξεχνᾶ τὸ τσαμένο καὶ πρέπει νὰ τῆς τὸ θυμίζουμε συχνότατα!!! Κυρά Νταράλα, 300.000 εὐρόπουλα!!! Κάτι φόρους... ΦΟΡΟΥΣ!!!! Ἀκόμη τὰ χρωστᾶς! Κι ἐσὺ καὶ τὸ ἀγαπημένο σου τὸ συντροφάκι! Γιὰ φρόντισε παρακαλῶ….)…

…Κράξιμο οἱ Περιστεριῶτες!! Φῦγε νὰ φωνάζουν!!! Ποῦ νὰ ξεκολλήσῃ ἡ Νταράλα!!! Κόλλα… Πεῖσμα!!! Δημοκρατία!!! (Λέει ἐκείνη…. Δικῆς τους ἐφευρέσεως δημοκρατία, ἀλλὰ τί νά κάνουμε;)…

Συνέχεια

Ὑπουργευομένη Δημοκρατία ἔχουμε …Πάκη;

Πάκη, τί πολίτευμα ἔχουμε;
Μήπως Ὑπουργευομένη Ἑλληνική Δημοκρατία;
Ντροπή σου…

~*~*~*~*~*~*~*~*~ Συνέχεια

Ἱστορικὲς (ἀναγκαῖες γιὰ ὅλους μας) ἀποδομήσεις…

…καὶ ποὺ ἐὰν τὶς συνειδητοποιήσουμε, θὰ ἀντιληφθοῦμε τὸ πόσο ἀνθελληνικὸ μόρφωμα εἶναι τὸ (κατ’ ἐπίφασιν) κράτος «Ἑλλάς»!

Εἶναι ἔκδηλος ἡ πίκρα καὶ ἡ ἀπογοήτευσις ποὺ ἀναδύεται ἀπὸ τὴν μελέτη τῶν προσφάτων ἱστορικῶν γεγονότων. Συναισθήματα θλίψεως καὶ ὀργῆς πλημμυρίζουν κάποιον (ὄχι ἀπαραιτήτως συστηματικό) ἐρευνητὴ τῆς Ἱστορίας, ὅταν καταπιάνεται μὲ τὴν μελέτη τῶν (ἔστᾦ) γνωστῶν (καὶ ἀποδεκτῶν), τοὐλάχιστον, ἱστορικῶν γεγονότων. Ἰδίως δὲ τοὺς τελευταίους δύο αἰῶνες, ποὺ ἐπισήμως διαθέτουμε καὶ «ἑστία ἐλευθέρα» (λέει), κατὰ τὰ διεθνῆ πρότυπα, εἶναι πασιφανὲς τὸ πόσο πολὺ οἱ ἀπ΄ εὐθείας ἐκπρόσωποι τῶν τοκογλύφων μερίμνησαν (καὶ μεριμνοῦν) γιὰ νὰ παραμείνουμε ὑπὸ τὸν ἔλεγχό τους «οἰκειοθελῶς», βάζοντας χέρι ἰδίως στὶς ἱστορικὲς ἀποδείξεις, ποὺ θὰ τοὺς ἀποκαθήλωναν. Συνέχεια