Τὸ πρωΐ ἐδημοσίευσα τὴν ἀπάντησί μου στὴν ἐπιστολὴ-διαμαρτυρία Δημητροκάλλη.
Ἴσως νὰ φαίνομαι ἐξαιρετικὰ ἀγενῆς σὲ κάποιους, ἰδίως σὲ ὅσους διατηροῦν συμπάθειες ἢ ἐλπίδες πρὸς τὰ πρόσωπα ποὺ συγκροτοῦν αὐτὲς τὶς πολιτικές παρέες. Εἰλικρινῶς, δὲν εἶναι πρόθεσίς μου νὰ ἀποδομήσω οὐδενὸς τὸ ὄνειρο.
Θέτοντας ἁπλᾶ ἐρωτήματα στὸν ἑαύτόν μου, κατέληξα σὲ συγκεκριμένη στάσι. Ἀνερωτήθην πολλὲς φορὲς γιὰ τὸ πῶς θὰ ἤθελα νὰ εἶναι ἡ Πατρίδα Συνέχεια




