To σπουδαιότερο ἀπομεινάρι τοῦ πολιτισμοῦ τῆς «Χρυσῆς Ἐποχῆς» εἶναι ἡ γλῶσσα.
Ἡ Ὁμηρικὴ (Ἑλληνική) γλῶσσα ποὺ ἀποτελεῖ τὴν βάσι, ἐπάνω στὴν ὁποία ἐστηρίχθησαν ὄλες οἱ σύγχρονες γλῶσσες.
Κάθε ἑλληνικὴ λέξις ἔχει καὶ ἔνα νόημα.
Γιὰ παράδειγμα…
Ὅταν ῥωτάμε κάποιον τί ἡλικία ἔχει, αὐτομάτως τὸν ῥωτᾶμε πόσων ἐτῶν εἶναι.
Δηλαδὴ πόσες περιστροφὲς γύρω ἀπὸ τὸν Ἤλιο ἔχει κάνει. Συνέχεια




