Δεῖτε τὸν Διόνυσο ποὺ δίδει, πολλὰ χρόνια πρὶν τὸν Χριστό, κρασὶ καὶ ἄρτο στοὺς πιστούς του, ποὺ μετατρέπεται, θείᾳ χάριτι, στὸ αἷμα καὶ στὸ σῶμα του, εἰς ἀνάμνησιν τοῦ θανάτου καὶ τοῦ διαμελισμοῦ του ἀπὸ τὶς μαινάδες. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἱστορία
Τὸ ἑπτὰ τοῦ Ἀπόλλωνος.
Ὁ Ἀπόλλων, ὁ Θεὸς τοῦ φωτός, καὶ τοῦ πολιτισμοῦ:
Ὁ Ἀπόλλων στοὺς προγόνους μας εἶχε ὑπὸ τὸν ἔλεγχό του ἑπτὰ πράγματα.
Τὴν μουσική, τὴν ποιήσιν, τὴν φιλοσοφία, τὴν ἀστρονομία, τὰ μαθηματικά, τὴν ἰατρικὴ καὶ τὴν ἐπιστήμη. Ἦταν θεὸς ποὺ ἔφερε τὸν πολιτισμὸ καὶ ἔβγαλε τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν βαρβαρότητα.
Εἶχε τὴν λύρα. Συνέχεια
Περὶ τῆς ἀληθείας τῶν κατακλυσμῶν.
Τὸ ὅ,τι ἔγινε κατακλυσμὸς ἔγινε.
Δὲν εἶμαι ἐναντίον τῶν χριστιανῶν.
Ἡ Βίβλος γιὰ ἐμέναν εἶναι ἕνα ἱστορικὸ βιβλίο, ὅπως πολλὰ ἄλλα.
Ἐξ ἄλλου δὲν εἶμαι ὁ ξερόλας.
Ψάχνομαι καὶ σέβομαι τὸ πιστεύω τοῦ κάθε ἑνὸς.
Ἁπλῶς γράφω ἐδῶ τοὺς προβληματισμούς μου, χωρὶς νὰ καταλήγω καὶ σὲ σωστὰ συμπεράσματα. Συνέχεια
Εἰδωλολατρεία ἤ ἀπόδοσις τιμῶν;
Σκέψις:
Στὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα, ἐτιμᾶτο ἡ θεότητα μὲ προσφορὰ ἢ στὸν βωμὸ ἢ στὸ ἄγαλμά της, τὸ ὁποῖο ἄγαλμα ΔΕΝ ἦταν ἀντικείμενο λατρείας, οὔτε ἐπιστεύετο ὅτι «ἤταν θαυματουργό» – ἆσε ποὺ στὴν βαθυτέρα φιλοσοφία τους οἱ τότε Ἕλληνες, ἰδιαίτερα μετὰ τὸ 500 π.Χ., στὴν οὐσία ἦσαν μονοθεϊστές, μὲ τὴν ἔννοια τοῦ ὅ,τι ἀνέφεραν τὸ ἀπόλυτον ΟΝ…
Ὅταν κατατίθεται σήμερα στεφάνι σὲ ἕνα ἄγαλμα, δίδεται τιμὴ (καὶ ὄχι λατρεία ) στὸ μνημεῖο, ὅπως π.χ. ὁ Ἄγνωστος Στρατιώτης. Ἔτσι ἔδιδαν τιμὴ καὶ οἱ πρόγονοί μας στοὺς θεούς των. Ὄχι σὰν τοὺς χριστιανούς ποὺ φιλοῦν εἰκόνες καὶ προσκυνοῦν λείψανα. Αὐτό ποὺ κάνουν οἱ χριστιανοί, αὐτὸ εἶναι εἰδωλολατρία καὶ ὄχι ἡ τιμή ποὺ δίδουμε καταθέτοντας ἕνα στεφάνι σὲ ἕνα μνημεῖο πεσόντων ἡρῴων. Συνέχεια
Ὅταν ὁ Ἥλιος ἦταν …τραπέζι!!!
Τραπέζι εἶναι ὁ ἥλιος, σύμφωνα μὲ τοὺς «πατέρες» τῆς ἐκκλησίας.
Διαβᾶστε γιὰ τὸν προστάτη τῶν γραμμάτων Βασίλειο καὶ ἄλλους «πατέρες» τῆς ἐκκλησίας τὶ γνώσεις εἶχαν:
Πιστεύετε αὐτοὺς καὶ ὄχι τὸν Σωκράτη, τὸν Πλάτων, τὸν Ἀριστοτέλη κλπ.;
Ὁ Μέγας Βασίλειος, πρῶτος εἶχε τὴν ἰδέα, ποὺ ἀργότερα θὰ ἀποκτήσῃ μεγάλη δημοτικότητα, πὼς τὰ ὕδατα τὰ ὁποῖα ἀναφέρει ἡ Γένεσις βρίσκονται πάνω ἀπὸ τὸ στερέωμα γιὰ νὰ τὸ ψύχουν καὶ νὰ μὴν καταστραφῇ ὁ κόσμος ἀπὸ τὸ οὐράνιο πῦρ. Παράλληλα ὁ οὐρανὸς ἔχει σχῆμα σκηνῆς, ὅπως ἀναφέρεται στὸν Ἠσαΐα(Μ΄): Συνέχεια
24.000 ἐτῶν λείψανο ἀγοριοῦ ἀνατρέπει ὅλες τὶς κρατοῦσες ἱστορικὲς ἀπόψεις.
Mία πολὺ σημαντικὴ ἀνακάλυψη, ποὺ ἐξέπληξε τοὺς ἐρευνητές: λείψανα νεαροῦ ἀγοριοῦ ἀπὸ τὴν Σιβηρία, χρονολογούμενα πρὶν 24.000 ἔτη, ἀναλύθηκαν γενετικά. Κατ’ ἀρχὴν τὸ γενετικὸ ὑλικὸ του ἦταν κυρίως ἀπ’ ὅλη τὴν Εὐρώπη, ὑποδηλώνοντας πολὺ μεγαλύτερη ἐξάπλωση τῶν εὐρωπαϊκῶν φύλων στὴν Εὐρασία ἀπ’ ὅτι πιστευόταν.
Δεύτερον: ὑπῆρχε πολὺ μεγαλύτερη γενετικὴ σχέση μὲ τοὺς Ἰνδιάνους τῆς Ἀμερικῆς, κλονίζοντας τὴν ἄποψη Συνέχεια