Ὁ Νίκηζας Μπότσαρης, κατεβαίνοντας ἀπὸ τὰ Θοδώριανα, προηπάντησε τὰ λείψανα τοῦ Ζαλόγγου. Ὅλη ἡ φάρα τῶν Μποτσαραίων ἦταν ἀνήσυχη γιὰ τὴν τύχη της. Ὁ ὁπλαρχηγὸς Κώστας Πουλῆς, ποὺ τοὺς ἔταζε πὼς θὰ εὕρισκαν κάθε βοήθεια καὶ πὼς θὰ μποροῦσαν νὰ φτιάσουν καινούργιο Σούλι κατὰ τὰ μέρη τῶν Ἀγράφων, ὄχι μόνον εἶχε χαθῆ τώρα, μά, ὅπως θὰ ἰδοῦμε, κρυφὰ ἑτοίμαζε σῶμα στὰ Γιάννενα, μαζὺ μὲ ἄλλα ὄργανα τοῦ Ἀλῆ, νὰ ἔβγῃ νὰ τοὺς κτυπήσῃ. Ὁ Μάρκος Μπότσαρης, παιδὶ τότε, ὅπως εἴδαμε, εἶχε ὁρκισθῆ νὰ τιμωρήσῃ αὐτὴν τὴν ἀτιμία, βγάζοντας τρίχα τρίχα τὸ μουστάκι τοῦ Πουλῆ. Καὶ κράτησε τὸν λόγο του. Τοῦ ‘καμε, ὅταν μεγάλωσε, μία δημόσια προσβολὴ τόσο βαρειά, ποὺ ὁ Πουλὴς δὲν μπόρεσε νὰ ζήσῃ. Πέθανε ἀπὸ τὸ κακό του. Ὁ τάφος του βρίσκεται στὴν αὐλὴ τοῦ μοναστηριοῦ τῶν Μηλατῶν.
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἱστορία
Εἶδες οἱ Γερμανοί; Φτιάχνουν καὶ Κούρους!
Στὸ Μουσεῖο τοῦ Μονάχου δὲν ἔχω πάει, ἀλλὰ περὶ Κούρου τοῦ Μονάχου ἐγνώριζα.
Βέβαια, τότε ποὺ τὸ ἔμαθα, δὲν ἔδωσα καὶ μεγάλην σημασία…
Ἀλλὰ τώρα…
Δὲν γινόταν.. Συνέχεια
Οἱ Παράσιτοι καὶ ἡ MEGA ἀνακάλυψις…

Ἡ λέξις «παράσιτος» δὲν ἦταν λέξις ἀτιμωτική. Ἀρχικὰ δήλωνε τοὺς βοηθοὺς ἢ τοὺς κατώτερους ὑπαλλήλους τῶν ἱερέων. Τὸ ἔργο τους ἦταν νὰ συλλέγουν τὸν σῖτον ἀπὸ τοὺς μισθωτὲς τῶν κτημάτων τοῦ ναοῦ, νὰ βοηθοῦν στὶς θυσίες καὶ νὰ μεριμνοῦν γιὰ τὶς προετοιμασίες τῶν ἐορτῶν. Ἡ ἐργασία τους ἦταν ὀχληρὴ καὶ ὅλοι οἱ πολῖτες προσπαθοῦσαν νὰ τὴν ἀποφύγουν.
Γιὰ τὸν λόγον αὐτόν ἔγινε νόμος ποὺ ὑποχρέωνε τὸν πολίτην νὰ ἐκλέγεται καὶ νὰ δέχεται τὴν συγκεκριμένην ὑπηρεσίαν. Μετὰ τὸ πέρας ὅμως τῆς θητείας του ὡς παράσιτος, ἀπαλλασσόταν στὸ μέλλον ἀπὸ μία δεύτερη τέτοια ὑπηρεσία.
Οἱ παράσιτοι σιτίζονταν ἀπὸ τὸν ναόν, ὅπως καὶ οἱ ἱερεῖς: «ὁ δουλεύων ἐν τῷ ναῷ καὶ ἐκ τοῦ ναοῦ τραφήσεται».
Συνέχεια
Ἡ ταχυγραφία (στενογραφία) στὴν ἀρχαιότητα.
Ὁ πολυπολιτισμικὸς στρατὸς τῶν ναζί!
Τὶ σοῦ κάνει ἡ ἀνάγκη!
Μπορεῖς θαυμάσια νὰ εἶσαι ῥατσιστὴς γιὰ κάθε λογῆς φυλή, ἀλλὰ ὅταν πρόκειται γιὰ τὰ δικά σου στρατεύματα, αὐτὰ μὲ τὰ ὁποῖα πασχίζεις νὰ καταστήσῃς τὴν ὑφήλιο τσιράκι σου, δὲν πάει στὰ κομμάτια…
Τελικῶς ἔχω πρόβλημα…
Κάτι δὲν ἀντιλαμβάνομαι σωστά…
Τί ἀκριβῶς εἶναι ὁ ῥατσισμός;
Συνέχεια
Ὅταν οἱ Ἄγγλοι ἐπέβαλαν τὴν τάξι στοὺς Ἕλληνες.
Ναί, ἔγινε κι αὐτό…
Θεωρῶ πὼς ἀπὸ τὶς χειρότερες περιόδους ποὺ ἔχουμε βιώσει ὥς χώρα, εἶναι αὐτὲς ποὺ καλέσαμε πρὸς βοήθεια, γιὰ τὰ ἐσωτερικά μας, κάποιους ξένους. Κάθε λογῆς ξένους…
Ἀπὸ τὰ ἀρχαιότατα χρόνια, ἔως προσφάτως, κάθε φορὰ ποὺ ζητήσαμε βοήθεια ἀπὸ κάποιους, οὐδέποτε ἦταν γιὰ τὸ καλό μας. Κάθε φορὰ ἀνοίγαμε Κερκόπορτες καὶ τοὺς στρώναμε κόκκινα χαλιὰ γιὰ νὰ εἰσέλθουν…
Βλέπετε, ἦταν καὶ παραμένουν τόσο ἠλίθιοι οἱ κρατοῦντες, ποὺ πρὸ κειμένου νὰ μὴν χάσουν τὴν κουτάλα, δὲν ἔχουν Συνέχεια


