Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἱστορικὲς ἔρευνες

Λατρεία Ἡλιακὴ μὲ …μπαμπουΐνους καὶ λέοντες!!!

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

 Ὁ μπαμπουΐνος τοῦ Ἡλίου, τῆς Ῥέας καὶ τῆς μαγείας 

Μία φορὰ καὶ ἕναν καιρό, ὑπῆρχε ἕνας πιστὸς ὑπηρέτης τῶν ἀνθρώπων, ποὺ ὅμως ἀπέκτησε καὶ ἱερὰ ἰδιότητα. Λόγος γίνεται γιὰ τὸν μπαμπουίνο μὲ τὸ γαλάζιο χρῶμα, χρῶμα ποὺ στὰ Μινωϊκὰ χρόνια ἦταν ἱερό. Ἦταν αὐτὸς ποὺ τὸ 1600 π. Χ. προσφέρει κρόκο στὴν καθιστὴ Ῥέα ποὺ τὴν προστατεύει γρύπας. Μὲ τὴν ἀνατολὴ τοῦ Ἡλίου ἐγαύγιζε καὶ στὸν Αἰγυπτιακὸ πολιτισμό, ἦταν ὑμνητὴς τοῦ Ῥᾶ (Ἥλιος) καὶ ταὐτίζετο σὲ μία ἀπὸ τὶς τρεῖς μορφές του στὸν θεὸ Θρὸθ (Throth) ἢ Ταχοῦτι, ποὺ στὸ Ἑλληνικὸ πάνθεο ἦταν ὁ Ἑρμῆς. Ἦταν ἐπιφορτισμένος στὴν Αἰγυπτιακὴ μυθολογία μὲ τὴν διατήρηση τοῦ σύμπαντος καὶ συνῴδευε στὴν βάρκα τὸν Ῥᾶ. Συνεδέθη ἐπίσης μὲ τὴν μαντικὴ τέχνη καὶ τὴν μαγεία. Συνέχεια →

Δημιουργοῦ Ἱερὸν τῆς Ἀμφιπόλεως

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Στὴν Καβείριο λατρεία, τὰ Ἱερὰ τοῦ Διὸς ἢ ἄλλως Δημιουργοῦ Ἱερά, ὅπως ἀποκαλύπτει νόμισμα (1) ἀπὸ τὴν Ταρσὸ τῆς Κιλικίας (ΔΗΜ[ιουργοῦ] Ἰ[ερὸ]) ἦσαν κυκλικὰ ἢ ἐμπεριέχοντο σὲ κυκλικὸ περίβολο. Αὐτὸ γιὰ νὰ συνυπάρῃ μὲ τὸν Ἥλιο, ποὺ περισσότερο δικά του ἱερὰ ἦσαν. Ὅπως ὡραία παραστατικὰ φανερώνει τὸ νόμισμα (2) ἀπὸ τὴν Ἀμισσὸ τοῦ Πόντου, ὁ ἀετὸς φαίνεται ἐπάνω ἀπὸ τὸν περίβολο Καβειρίου, κάτω ἀπὸ τὸν Ἥλιο. Εἶναι τέτοιο, γιατί μᾶς τὸ δείχνει ἡ ἱερὰ ἄμπελος στὸ πλάι, μὲ δύο κορμοὺς πλεγμένους ποὺ παραπέμπουν σὲ Κηρύκειο. Ὁ ἀετὸς ὅπως γράψαμε, ἦταν ὁ ἀγγελιοφόρος μεταξὺ Ἡλίου καὶ Διός. 

Συνέχεια →

Ἱερὸς ἀετὸς τῆς Ἀμφιπόλεως

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Τὴν θέληση τοῦ Ἡλίου στὰ γήινα, τὴν μετέφερε ὁ ἀετός. Τὸ ἤξεραν αὐτὸ οἱ Αἰγύπτιοι, ὅπως ἡ ἀπεικόνισις τῆς 18ης δυναστείας φανερώνει (1). Ἦταν μία παράδοσις βαθειὰ ῥιζωμένη στοὺς Μολοσσούς, ἀπὸ ὅπου κατήγετο ἡ Ὀλυμπιάς.

Συνέχεια →

Ἱερὰ Ὁδός, ἀνιερότης καὶ κατάντια

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Ἱερὰ Ὁδὸς καὶ ἡ κατάντια…
…ἐκ τῆς ἀνιερότητος ἐπὶ τοῦ πνεύματος καὶ τῆς φύσεως, ἐκ τῆς χριστεπωνύμου τάξεως!!!

Ὁ Ἀμερικανὸς συγγραφεὺς Χένρυ Μίλερ γράφει τὸ 1939 ἐπισκεπτόμενος τὴν Ἑλλάδα: Συνέχεια →

Βαρέθηκα νὰ μοῦ μιλᾷς γιὰ τὸν …φραπεδιάρη νέο-Ἕλληνα…

ἀπὸ τὸν/τὴν

4

Βαρέθηκα… Βαρέθηκα νὰ ὑποτιμᾷς, μὲ ὅλους τοὺς τρόπους, τὸν συμπατριώτη σου καὶ τὸν συμπατριώτη μου.
Βαρέθηκα νὰ φτύνῃς δίπλα σου καὶ νὰ ἐξιδανικεύῃς αὐτὸν ποὺ ἀπὸ τὴν …Κούλουρη κουνᾶ μαντήλια. Βαρέθηκα νὰ μοῦ λὲς γιὰ τὸ πόσο καλλίτεροι εἶναι ὅλοι οἱ ἄλλοι καὶ πόσο γραικῦλοι εἶναι οἱ Ἕλληνες.
Βαρέθηκα… Ὄχι διότι πράγματι δὲν ὑπάρχουν ἀμέτρητοι γραικῦλοι, ἀλλὰ διότι πράγματι ὑπάρχουν πάρα πολλοὶ περισσότεροι ἄνθρωποι, μὲ ἦθος, ἀξιοπρέπεια καὶ αὐτοσεβασμό.
Αὐτούς γιατί δέν τούς βλέπεις;
Ἐγὼ πάντως ἐπιλέγω νὰ ἑστιάζω ἐπάνω στὰ θετικὰ τῶν συμπατριωτῶν μου καὶ νὰ ἀγωνίζομαι γιὰ νὰ τὰ ἀναδείξω, πρὸ κειμένου ὅλοι μας νὰ ὀφεληθοῦμε.
Ποιόν βοηθᾶ τό νά γκρινιάζω διαρκῶς, νά ὑβρίζω καί νά περιγελῶ;
 Συνέχεια →

Τιμιώτερον καὶ ἁγιώτερόν ἐστιν ἡ Πατρὶς

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

 

Τιμιώτερον καὶ ἁγιώτερον ἐστὶν ἡ πατρὶς 
Πλάτων, «Κρίτων»

Στὸν Κρίτωνα ὁ Σωκράτης, θεωρώντας ὅτι ἀδικήθηκε ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ ὄχι ἀπὸ τοὺς νόμους τῶν Ἀθηνῶν, ἐξηγεῖ στὸν στενό του φίλο γιατί ἡ ἀπόδρασίς του θὰ ἦταν ἀντίθετος στὸ δίκαιον καὶ μένει στὴν θέση του γιὰ νὰ ἐκτελεσθῇ:

Σωκράτης: Σύμφωνα λοιπὸν μὲ αὐτά, δῶσε τώρα προσοχή. Ἂν ἐμεῖς φύγουμε ἀπὸ δῶ χωρὶς [50a] νὰ πείσουμε τὴν Πολιτεία, βλάπτουμε κάποιους, καὶ μάλιστα ἐκείνους ποὺ δὲν πρέπει νὰ βλάψουμε καθόλου, ἢ ὄχι; Καὶ μένουμε ἔτσι σταθεροὶ σέ αὐτὰ πού συμφωνήσαμε πώς εἶναι δίκαια, ἢ δὲν μένουμε;

Κρότων: Δὲν μπορῶ, Σωκράτη, νὰ ἀπαντήσω σὲ αὐτὸ ποὺ μὲ ῥωτᾶς. Δὲν καταλαβαίνω τί θέλεις νὰ εἰπῇς. Συνέχεια →