Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Ἑλλὰς

Ὑπάρχει ἐλπίς σωτηρίας γιά αὐτήν τήν χώρα;

ἀπὸ τὸν/τὴν

3

Χμμμ… Ἐρώτημα ποὺ ἔχει σαφεῖς ἀπαντήσεις πλέον, ἀλλὰ ποὺ οὐδεὶς θέλει (ἢ καὶ τολμᾶ) νὰ τὸ ἀπαντήσῃ, πολῷ δὲ μᾶλλον νὰ τὸ παραδεχθῇ.

Ὄχι φίλοι μου, δὲν ὑπάρχει ἐλπίς…
Καί, μεταξύ μας (ἐὰν εἶναι κάτι τέτοιο δυνατόν), καλὰ κάνει καὶ δὲν ὑπάρχει ἐλπὶς σωτηρίας τοῦ μορφώματος, ποὺ καταχρηστικῶς ἀπεκλήθη Ἐλλάς, μολύνοντας κάθε τὶ ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ποὺ σημαίνουν (στὴν πραγματικότητα) Ἑλλάς.

Καί, ἐδῶ ποὺ τὰ λέμε, γιά ποιόν λόγο νά ὑπάρχῃ ἐλπίς;
Τί θέλουμε κι ἐλπίζουμε νά σωθῇ πλέον;
Μήπως τό κράτος τῶν σαπροφύτων, τῶν ἀνθελλήνων, τῆς ἁρπακτῆς, τῆς ἀποσιωπήσεως, τῆς ἀλληλο-καλύψεως καί τῆς ῥεμούλας;

Συνέχεια →

Ῥιψάσπιδες ἢ φυγάδες κυνηγημένοι ποὺ ἀπουσιάζουν…

ἀπὸ τὸν/τὴν

5

Εἶχα ἀπὸ καιρὸ δηλώση τὸ τὶ πιστεύω γιὰ ὅλους αὐτοὺς πού, ἐν μέσῳ κρίσεως, μεταναστεύουν, ἀφήνοντας χῶρο καὶ χρόνο σὲ ὅσους ἐπιβουλεύονται τὸν τόπο μας, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα τὴν ἰδίαν τὴν Πατρίδα μας, γιὰ νὰ δράσουν ἀνενόχλητοι καί, καταληκτικῶς, νὰ σφετερισθοῦν κληροδοτήματα αἰώνων καὶ νὰ καρπωθοῦν κόπους ἄλλων. Συνέχεια →

Θὰ κλάψουμε καὶ σήμερα…

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ὅπως κάθε χρόνο, ἐδῶ καὶ μερικὰ χρόνια…
Ἀπὸ τότε ποὺ ὁ (κάθε) …«πολυχρονεμένος» σουλτάνος τῆς γείτονος ἔδωσε τὴν ἄδεια νὰ ἐπιστρέφουμε, ὡς ἐπισκέπτες, κάπου κάπου, στὰ καταπατημένα μας ἐδάφη (ὑψηλῇ ἀδείᾳ, ἀλλὰ καὶ ἀνοχῇ, μαζὺ μὲ …ἀλληλοδιαπλοκή, τῶν ἄλλων …«πολυχρονεμένων» καὶ ὁπωσδήποτε …«πιστῶν συμμάχων» μας), ἐμεῖς ἔχουμε ..«.κλείσῃ ὡς λαός». (Μὲ τὴν σημερινή μας, φυσικά, μορφή…!!!) Συνέχεια →

Χαμένος γιὰ χαμένος ἕνας ἀμνήμων λαὸς

ἀπὸ τὸν/τὴν

4

Μὲ πονᾶ πολύ, πάρα πάρα πολύ, ἀλλὰ ἐπὶ τέλους πρέπει νὰ ποῦμε τὰ πράγματα μὲ τὸ ὄνομά τους.
Λαὸς ποὺ προσκυνᾶ τὸν δήμιό του ὡς …«ἐθνάρχη» καὶ …«σωτῆρα» του, εἶναι λαὸς ποὺ ἔχει τελειώση πρὸ πολλοῦ, ἀλλὰ ἔχουν ξεχάση νὰ τοῦ τὸ …ποῦν!!!
Λαὸς ποὺ ξεχνᾶ τὴν Ἱστορία του, εἶναι λαὸς πρὸς ἀφανισμόν!!!
Λαὸς ποὺ ἀποποιεῖται, μόνος του, ἕνα πρὸς ἕνα, τὰ κληροδοτήτημα τῶν προγόνων του, ἀρνούμενος νὰ τὰ διαφυλάξῃ καὶ  νὰ τὰ προασπίσῃ, εἶναι ξεκάθαρα αὐτοκτονικὸς καὶ ἁπλῶς, μουδιασμένος καὶ ἀποχαυνωμένος, παρακολουθεῖ τὸ τέλος τοῦ δράματός του, ἀνίκανος μά, κυρίως, ἀρνούμενος νὰ ἀντιδράσῃ.
Κι ἐμεῖς, στὴν πλειοψηφία μας (βάσει δημοκρατίας καὶ ὅλων τῶν ἐξ αὐτῆς προερχομένων καὶ παρελκομένων) εἴμαστε καὶ προσκυνημένοι καὶ συμβιβασμένοι καί, κατ’ ἐπέκτασιν, χαμένοι!!!

Συνέχεια →

Ὥρα μας νὰ προετοιμαζόμεθα γιὰ τὴν Μεγάλη Μάχη…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Γράφει λοιπὸν ὁ Κωνσταντῖνος Βῆττας, ἕνας καλὸς διαδικτυακὸς φίλος, ἐν συντομίᾳ τὴν πρόσφατο Ἱστορία μας, παρουσιάζοντάς την μὲ ἕνα ἐξαιρετικὰ ἐνδιαφέρον κινηματομήνυμα.
Γράφει ὅμως κι αὐτὸς (ὅπως ὅλοι μας) ὑπὸ τὸ πρίσμα τοῦ …δούλου, ἐφ΄ ὅσον, ἐδῶ καὶ (ἐπισήμως) δύο καὶ κάτι χιλιάδες χρόνια εἴμαστε ἀπολύτως ὑπάκουοι δοῦλοι ὡς λαός. Συνέχεια →