Ἄν κι ὁ κόσμος μας στηρίζεται στὰ ψέμματα, γιὰ κάποιον λόγο, ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ ἐξηγήσουμε, ἐπιζητοῦμε μετὰ μανίας τὶς ἀλήθειες.
Τί ἀστεῖο ὅμως;

Ποιά εἶναι αὐτή ἡ δύναμις πού μᾶς σπρώχνει στό νά θέλουμε τήν ἀλήθεια ἀλλά νά τήν προσφέρουμε σπανίως;
Εἶναι πράγματι κάποιες φορὲς κωμικοτραγικὲς οἱ συμπεριφορές μας, ἰδίως ἐὰν ἔχουμε διπλὲς συμπεριφορές.
Ὅπου μποροῦμε κι ὅπου θέλουμε, ὁμολογοῦμε ἀλήθειες. Συνέχεια →

Καὶ τὴν χαρὰ δὲν μᾶς τὴν χαρίζουν…
Τὴν κερδίζουμε… Τὴν διεκδικοῦμε… Ἐὰν φυσικὰ πιστεύουμε πὼς τὴν δικαιούμεθα…

Ἡ χαρὰ ἐμφανίζεται ὡς ἀποτέλεσμα, ὅταν κάνουμε πράξεις ποὺ μᾶς εὐαρεστοῦν.
Κάνουμε ὅμως τέτοιες πράξεις; Συνέχεια →

Εἶναι εὔκολο νὰ ἀσχολούμεθα μὲ τὸ πῶς θὰ φτιάξουμε τὶς σχέσεις μας μὲ τοὺς ἄλλους, πρὸ κειμένου νὰ φτιάξουμε τὴν ζωή μας καὶ τοὺς ἑαυτούς μας.
Κι ὁ βαθμὸς εὐκολίας, στὸν ὁποῖον ἀναφέρομαι, ἔχει νὰ κάνῃ μὲ τὸ ὅ,τι κάποιαν στιγμή, ὅταν στοιχειωδῶς σκέπτεσαι, ἡ ΑΝΑΓΚΗ σοῦ ὑποδεικνύει τὸν δρόμο γιὰ νὰ ἐπιτύχῃς πράγματι τὸ ἐπιθυμητό.
Καὶ μόνον βάσει ἐμπειρίας καταλήγω στὸ συμπέρασμα πὼς οἱ σχέσεις βασίζονται στὴν εἰλικρίνεια, ποὺ ξεκινᾶ καὶ τελειώνει στὴν εἰλικρίνεια πρὸς ἐμᾶς. Συνέχεια →

Ἐδῶ καὶ χρόνια ἔχω ἀντιληφθῇ ἕνα σημαντικότατον σημεῖον, ποὺ ἀφορᾶ στὴ πολιτικὴ τοῦ τόπου ἀλλὰ καὶ στὴν θέσιν μας στὴν κοινωνία.
Παίρνουμε πολὺ σοβαρὰ ὅλα αὐτὰ ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ ἀγνοοῦμε καὶ νὰ περιφρονοῦμε…
Κι ὅμως… Ὑπάρχει λύσις… Συνέχεια →

Μὲ τὸ νὰ ἀποφασίσω τὸ ποῦ εἶναι ὁ πραγματικός μου δρόμος.
Εἶναι παράλογον κι ἀνόητον τὸ νὰ πασκίζω νὰ παραβιάσω βασικοὺς Φυσικοὺς Νόμους, πρὸ κειμένου νὰ ἐπιτύχω αὐτὸ ποὺ θέλω.
Εἶναι κι ἐγωϊστικὸ καὶ ἀποδεικτικὸν ἀνωριμότητος.
Ἡ πραγματικὴ ζωή, αὐτὴ δῆλα δὴ ποὺ μᾶς ἀξίζει νὰ ζοῦμε, κι ὄχι αὐτὴ ποὺ μᾶς ἔχουν ἐκπαιδεύσει νὰ ζοῦμε, εἶναι τελείως διαφορετικὴ κι …ἀλλοῦ. Συνέχεια →