Κάθε περίοδος τῆς ζωῆς μας ἔχει διαφορετικὲς προτεραιότητες. Ἕνα ἀπὸ τὰ κυριότερα μελήματά μας εἶναι νὰ μποροῦμε νὰ ξέρουμε αὐτά ποὺ εἶναι σημαντικὰ γιὰ ἐμᾶς σὲ κάθε περίοδο, νὰ τοὺς δίδουμε ἐνέργεια, ἀλλὰ ταὐτόχρονα νὰ διατηροῦμε τὴν ἰσοῤῥοπία μας, χωρὶς νὰ χάνουμε τὸ βῆμα μας ἤ νὰ βάζουμε τὴν ζωὴ στὴν ἀναμονή.
Κάποια παιδιὰ αὐτὸ τὸν καιρὸ διαβάζουν γιὰ νὰ μποῦν στὸ Πανεπιστήμιο Συνέχεια
Ὅλοι μας ἔχουμε ἐπιθυμίες καὶ αἰτήματα ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς πιστεύει ὅτι ὁ δικός του τρόπος, γιὰ νὰ γίνουν τὰ πράγματα, εἶναι ὁ καλλίτερος. Ἀνύπανδρος ἤ ἐλεύθερος, μὲ παιδιὰ ἤ χωρὶς παιδιά, κάθε ἡμέρα ὁ κάθε ἄνθρωπος κάνει τοὐλάχιστον ἕναν συμβιβασμό. Ὑπάρχουν μικροὶ συμβιβασμοὶ ἀλλὰ καὶ μεγαλύτεροι. Ὑποφερτοὶ συμβιβασμοί, ποὺ εἶναι αὐτοί, τοὺς ὁποίους ἀποδεχόμεθα πλήρως, γιατὶ ὑπάρχει μιὰ γνῶσις ἐκ τῶν προτέρων καὶ ἔτσι γνωρίζουμε ἀκριβῶς γιατὶ ὑποκύπτουμε. Συνέχεια
Τὸ νὰ ἀναμένουμε ἔτσι, παθητικῶς, τὸ ποιὲς ἀνατροπὲς στὴν ζωή μας θὰ φέρουν οἱ ἀποφάσεις τῶν ἄλλων, εἶναι μία στάσις ἀπολύτως ἡττημένου ἀνθρώπου.
Ὁ ζωντανός, ὁ νικητής, δὲν περιμένει ἀπὸ τοὺς ἄλλους νὰ κάνουν κάτι καλὸ ἤ κακὸ γιὰ τὴν ζωή του. Ἐξακολουθεῖ σὰν νὰ μὴν ὑπάρχουν.
Συμπεριφέρεται, παρὰ τὶς ὅποιες κακοτοπιές, ὡς νικητής… Τὶς ἀντιμετωπίζει ὄρθιος, δίχως νὰ αἰσθάνεται φόβο…
Καὶ συνεχίζει, ἀνεξαρτήτως τῶν ἐμποδίων…
Ἄλλως τέ, πάντα γνωρίζει τὸ ποῦ θὰ φθάσῃ… Συνέχεια
Ὅλοι μας ἀγωνιοῦμε γιὰ τὰ παιδιὰ μας καὶ θέλουμε νὰ κάνουμε τὸ καλύτερο γι΄ αὐτά. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι τὰ παιδιά μας δὲν ἀκοῦν αὐτά ποὺ τοὺς λέμε, δὲν μαθαίνουν ἀπὸ αὐτά ποὺ τοὺς λέμε, μαθαίνουν ἀπὸ αὐτά ποὺ κάνουμε. Εἴμαστε πρότυπα γι΄ αὐτά. Ἀλλά τί εἴδους πρότυπα; Πῶς μποροῦμε νά τά διδάξουμε κάτι πού ἐμεῖς δέν τό ἔχουμε μάθει;
Πῶς μποροῦμε νά ζητᾶμε ἀπό τά παιδιά μας νά εἶναι εὐγενικά, ὅταν δέν βλέπουν τήν εὐγένεια πουθενά;
Πῶς μποροῦμε νά ζητᾶμε ἀπό τά παιδιά μας νά εἶναι χαρούμενα, ὅταν ἐμεῖς εἴμαστε μονίμως στήν γκρίνια καί στήν μουρμούρα;
Πῶς μποροῦμε νά ζητᾶμε ἀπό τά παιδιὰ μας νά ἔχουν ὄνειρα, ὅταν ζοῦν τό δικό μας ναυάγιο δυνατοτήτων; Συνέχεια
Ἀπολύσεις ἀπὸ ἐδῶ, ἀπολύσεις ἀπὸ ἐκεῖ, ἀπολύσεις παρὰ πέρα…
Τώρα κατεπιάσθησαν καὶ μὲ τὶς ἀπολύσεις στὸ Δημόσιο, ποὺ δυστυχῶς ἄργησαν…
Κι ἄργησαν πολύ… Πάρα πολύ…
Ἐπὶ αὐτοῦ ὅμως καλλίτερα νὰ ἐξηγηθῶ.
Μαθαίνουμε γιὰ τὸν δημόσιο ὑπάλληλο ποὺ ἄν καὶ εἶχε τέσσερα χρόνια νὰ πατήσῃ στὴν ὑπηρεσία του, ἐπληρώνετο κανονικά.
Μαθαίνουμε γιὰ τὴν οἰκογενειοκρατία τῶν ΑΕΙ καὶ γιὰ τὶς διάφορες συντεχνίες των. Συνέχεια
Διότι πάντα κάτι ἔχουν νὰ μᾶς μάθουν…
Ἀκόμη κι ἐὰν αἰσθανόμεθα πὼς κατέχουμε κάτι καλλίτερα ἀπὸ τὸν συνομιλητή μας, εἶναι σημαντικὸ νὰ τοῦ δίδουμε χῶρο καὶ τόπο γιὰ νὰ ἐκφρασθῇ.
Θὰ μάθουμε πολλά… Πάρα πολλά…
Θὰ μάθουμε τὴν ὀπτική του, τὶς σκέψεις του καὶ ἴσως πράγματα ποὺ δὲν γνωρίζουμε, μὰ κυρίως θὰ μάθουμε νὰ ἐξασκοῦμε κάτι ποὺ ἐχάσαμε: τὴν ὑπομονή. Συνέχεια
