Πρὸ χθὲς τὸν Μανώλη τὸν ἔσφαξαν… Γιὰ μία τσάντα.. Τόσο κοστίζει σήμερα ἡ ζωή στὴν Ἑλλάδα… Δὲν τοὺς ἀρκοῦσε ἡ τσάντα… Ἤθελαν καὶ τὴν ζωή τοῦ παλληκαριοῦ…
Ἐχθές ἄλλον Ἕλληνα, συνταξιοῦχο… Κι αὐτὸν τὸν μαχαίρωσαν. Δὲν τοὺς ἀρκοῦσαν τὰ χρήματα. Ἤθελαν αἷμα…
Ἕναν γυμνασιάρχη τὸν ἔστειλαν στὸ νοσοκομεῖο διότι εἶχε τὴν ἑλληνική σημαία ὡς σηματάκι στό καπέλο του… Ἐφ΄ ὅσον ἀκούστηκε τὸ: «Ἕλληνας εἶναι, σκοτῶστε τον»…..
Πρὸ χθὲς τὸ βράδυ σκότωσαν ἕναν Μπαγκλαντεσιανό… Διαφορὲς καὶ ξεκαθαρίσματα εἶπαν…
Ἕνας χρόνος μνημόνιο,ἕνας χρόνος οὐσιαστικά ξένης κατοχῆς πού στηρίζει μιά κυβέρνησι μαριονέτα. Ἕνας χρόνος μνημόνιο καί τά δημόσια νοσοκομεῖα κλείνουν ἤ στήν καλλιτέρα τῶν περιπτώσεων ὑπολειτουργοῦν..τά μονοθέσια σχολεῖα καταργοῦνται καί συγχωνεύονται λόγω τπης οἰκονομικῆς κρίσης. Ἕνας ὑπερήφανος λαός καταδικάστηκε ἀπό τούς σοσια-ληστές, νά ζῆ στήν ντροπή τῆς φτώχειας καί τῆς ἀνέχειας. Ἕνα χρόνο μνημόνιο καί ξένης κατοχῆς καί τά ἀποτελέσματα δραματικά. Ἡ ἀνεργία ἔχει φτάσει στό κόκκινο, ἡ ἀγορά «πεθαμένη»-μόνο πού δέν ἔχουν θάψει τό κουφάρι της-τά ὑπερήφανα γηρατειά τώρα στήν δύσι τῆς ζωῆς τους πεταγμένα στήν γωνία καί τό μόνο πού περιμένουν εἶναι νά ἀφήσουν τοῦτο τό μάταιο κόσμο καί νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό τά προβλήματα τῆς καθημερινότητος. Ἕνας χρόνος ντροπῆς καί Συνέχεια
Δένουν αὐτά; Μὲ ἕνα ἀρρωστημένο μυαλό-ἐμπνευστή, δένουν καὶ παραδένουν! Ὅλα μαζί σὲ ἕνα… Μὲ ἕναν σμπᾶρο, πολλά πολλά τρυγόνια… Καὶ τριζόνια… Καὶ ἀηδόνια… Καὶ καρακάξες….
Πῆραν φόρα καὶ δὲν τοῦς σταματᾶ τίποτα… Νομίζουν πὼς ἔγιναν στὰ πάντα ἀφεντικά… Τοὺς διαφεύγει ἡ λεπτομέρεια τῆς σταγόνας, Συνέχεια
Τί νά πῆ κανείς; Ὅλος ὅ κόσμος εἶναι σοκαρισμένος. Οἱ ἠθικοί αὐτουργοί, ὅμως, “περί ἄλλα τυρβάζουν”. Ἀσχολοῦνται μέ τό μνημόνιο. Μέ τό δεύτερο πού θά μᾶς προκύψει. Ἐδώ μᾶς σφάζουν οἱ λαθροέποικοι καί οἱ ἄχρηστοι ρίχνουν κροκοδείλια δάκρυα. Τέτοια προβλήματα ἐκεῖνοι δέν ἔχουν. Μιλοῦν ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς. Ὀργή καί ἀηδία αἰσθάνομαι. Δέν μπορῶ νά γράψω τίποτα ἄλλο γιατί θά περεκτραπῶ. Κατά τά ἄλλα ἡ ἐγκληματικότητα μειώνεται στό κέντρο τῆς Ἀθήνας. Ἄχρηστες καί ἐπικίνδυνες ὅλες οἱ κυβερνήσεις τῶν τελευταίων ἐτῶν. Οἱ ἠθικοί αὐτουργοί τῆς σφαγῆς. Συνέχεια
Κάθομαι καὶ σκέπτομαι… Άναρωτιέμαι καὶ προβληματίζομαι καθημερινῶς γιὰ τὸ τὶ μέλλει γενέσθαι μὲ ἐμᾶς καὶ τὴν Πατρίδα μας…. Γνωρίζω κι ἄλλους πολλοὺς ποὺ ἀνησυχοῦν ἀναλόγως… Προβληματίζονται κι αὐτοὶ… Ἀναρωτιοῦνται… Ἀγωνιοῦν…. Σκέπτονται τὸ σήμερα καὶ τὸ αὔριο… Κατσουφιάζουν… Καὶ σιγὰ σιγά, δίχως νὰ τὸ καταλαβαίνουμε, ἀπό λαὸς ζωντανός μεταλλασσόμαστε σὲ λαὸ καταθλιπτικό.
Κάποιες στιγμὲς ὅμως πιάνουμε τὸν ἑαυτό μας ἀπὸ τὸ αὐτί καὶ Συνέχεια
Γιατί ὄχι; Μὲ τόσους ἐγκληματίες ποὺ κυκλοφοροῦν ἔξω, καλό θὰ εἶναι νὰ λαμβάνουμε τὰ μέτρα μας. Εἶναι τοὐλάχιστον ἐπικίνδυνο (γιὰ νὰ μὴν πῶ ἐγκληματικό) νὰ ἀνοίγουμε σκέτο τὴν πόρτα μας σὲ κάθε ἕναν ποὺ θὰ προφασίζεται πὼς ἔρχεται νὰ …ἀπογράψῃ!
Λαμβάνουμε τὰ μέτρα μας μὲ κάθε τρόπο.
Μία ἐνδιαφέρουσα (καὶ πραγματοποιήσιμη) πρότασις, τίθεται ἀπὸ τὴν Ὀλυμπια. Νομίζω πὼς ἀξίζει νὰ τὴν λάβουμε σοβαρά ὑπ’ ὄψιν μας.
