Οἱ εὐχὲς ποὺ δίδουν ἀναμεταξύ τους τὰ μέλη μιᾶς κοινωνίας, ἀπεικονίζουν καὶ τὶς Ἀξίες της.
Σὲ μιὰ μαλθακὴ κοινωνία μαλθακῶν ὑποκριτῶν, οἱ εὐχὲς περνοῦν κατ’ εὐθεῖαν στὸ «Καλὴ Ἀνάστασι»… ὅταν μιὰ κοινωνία Ἡρώων θὰ εὔχετο «Καλὴ Σταύρωσι». Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἐπανελλήνισις
Τά παιδιά μας εἶναι;
Θνῆσκε ὑπὲρ Πατρῖδος! Δῆλα δὴ θυσιάσου γιὰ τὴν σωτηρία τῆς Πατρῖδος σου.
Αὐτό δέν πρέπει νά ὁρίζουμε ὡς ἀρχή γιά τήν ζωή μας;
Κι ὅμως… Τώρα πιά, ἐμεῖς πλέον Παπούα κι ἐπισήμως, στὸν βωμὸ τῆς ἐπιβιώσεως, ξεχάσαμε τὸ σημαντικότερον.
Τὰ παιδιά μας φεύγουν κι ἀν τί νὰ τὰ πείσουμε νὰ μείνουν ἐδῶ καὶ νὰ παλέψουν, ἐμεῖς κουνᾶμε περίλυποι τὸ μαντήλι.
Γιατί λοιπόν κλαῖμε; Τὰ παιδιά μας μὲ τὸ νὰ φύγουν σώζονται.
Συνεπῶς;
Τὸ κορμί μου εἶναι δεμένο στὸν βράχο τοῦ Προμηθέως Δεσμώτου.
Θλίβομαι πραγματικά. Ἡ ψυχή μου, τὸ κορμί μου εἶναι δεμένο στὸν βράχο, σὰν τὸν Προμηθέα Δεσμώτη…
Νοιώθω τὸ συκώτι μου ἡμέρα μὲ τὴν ἡμέρα νὰ τὸ τρώῃ τὸ σάπιο σύστημα τοῦ νεοέλληνος καὶ τοῦ ῥαγιᾶ… Ἐσύ μήπως νοιώθεις τό ἴδιο;;;
Κάθε ἡμέρα ἔχω σκέψεις ποὺ περνοῦν στὸ μυαλό μου, γιὰ τὸ πῶς θὰ μπορέσω νὰ ἀφήσω πίσω μίαν νέαν Ἑλλάδα… Τί θά ἀφήσω; Συντρίμια καί τέφρα;
Μὲ νοιώθεις, βλέπεις τὸ ἴδιο κι ἐσύ. Κάθε ἡμέρα μὲ τρώει ἡ σκέψις τί θὰ γίνουν τὰ παιδιά μου, ἐὰν μπορῶ νὰ κάνω κάτι βέβαια… Σὲ τί Ἑλλάδα θὰ μεγαλώσουν.
Τὸ νοιώθεις κι ἐσύ… Συνέχεια
Ἐὰν ἔχῃς δῶσε, ἐὰν δὲν ἔχῃς, πᾶρε…
Αὐτοὶ εἶναι οἱ Ἕλληνες!
Αὐτοὶ ἦσαν πάντα!
Αὐτοὶ θὰ εἶναι ὅπως κι ἐὰν ἔλθουν τὰ πράγματα!
Νὰ ἀγαπᾷς τὴν Πατρίδα σου, ἀκόμη κι ὅταν σὲ ἀδικῇ.
Ποιός ἀλήθεια τό ἔκανε αὐτό πράξι;
Μήπως ὁ μεγάλος Σωκράτης;
Μήπως ἐπί τέλους πρέπει νά πάρουμε παράδειγμα ἀπό τό παρελθόν μας γιά να μπορέσουμε νά σταθοῦμε γερά στά πόδια μας καί νά στρώσουμε τό δρόμο γιά τό αὔριο;
Πρὸ 117 ἐτῶν ἐγεννήθησαν τὰ ὀλυμπιακὰ παιχνίδια.
Σὰν σήμερα, λογικά, πρὸ 117 ἐτῶν, ἐξεκίνησε ὁ ἐπίσημος περίγελως τοῦ Ἑλληνικοῦ πνεύματος.
Γνωρίζουμε ὅλοι πὼς ἐν τελῶς ῥατσιστικῶς, ἀλλὰ γιὰ μὴ ῥατσιστικοὺς λόγους, οἱ Ὀλυμπιακοὶ Ἀγῶνες ἀφοροῦσαν μόνον σὲ Ἕλληνες. Ἄν καὶ κάποιοι Λατίνοι ἔλαβαν μέρος σὲ αὐτούς, αὐτὸ συνέβῃ κατὰ τὴν περίοδο τῆς ἀπολύτου παρακμῆς τοῦ Ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, ὅπως ἐμεῖς οἱ σύγχρονοι τὸν γνωρίζουμε.
Αὐτό σημαίνει πώς οἱ παπποῦδες μας τελικῶς ἦσαν ῥατσιστές;
Συνέχεια