Φανατικοὶ παντοῦ. Γεμίσαμε φανατικοὺς καὶ φανατισμό.
Θεωρίες, ἰδέες, πράξεις, ξύλο, πλιάτσικο, δολοφονίες…
Φανατικοί… Παντοῦ φανατικοί… Κι ἀπὸ ἐδῶ κι ἀπὸ ἐκεῖ…
Ὅλος ὁ τόπος ἀργά, ἀλλὰ σταθερά, χωρίζεται σὲ δύο ὁμάδες. Στοὺς μὲν καὶ στοὺς δέ, ποὺ ὅμως ἀποτελοῦν τὴν μίαν ὁμάδα, καὶ στοὺς ἀπ’ ἔξω, ποὺ ἀποτελοῦν τὴν ἄλλην ὁμάδα.
Οἱ μέν, τῆς πρώτης ὁμάδος, εἶναι οἱ ἀριστεροαναρχοκουλτουροκουκουλοφόροι. Οἱ δέ, τῆς πρώτης ὁμάδος, εἶναι (κατὰ πῶς μᾶς τὰ λὲν) οἱ χρυσαυγίτες, παρέα μὲ τοὺς συμπαθοῦντες αὐτούς.
Ἡ ἄλλη ὁμὰς ἀποτελεῖται ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἐνσπείρουν ἐκεῖνες τὶς πληροφορίες ποὺ ἀπαιτῶνται, πρὸ κειμένου νὰ φανατίζονται οἱ μὲν καὶ οἱ δέ, τῆς πρώτης ὁμάδος, μεταξύ των καὶ τελικῶς νὰ γίνονται πόλος ἐλξεως καὶ σημεῖον συσπειρώσεως, γιὰ τοὺς συμπαθοῦντες αὐτῶν.
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἐπανελλήνισις
Οἱ Ἕλληνες ἦταν ἰδεολάτρες, ὄχι εἰδωλολάτρες.
Ἡ λατρεία τῶν εἰδώλων…
Μεγάλη ὑπόθεσις…
Πολλῷ δὲ μᾶλλον νὰ ἔχουμε πιστεύσει πὼς τὸ νὰ προσκυνοῦμε εἰκόνες καὶ νὰ φιλᾶμε πτώματα εἶναι ἰδέα, ἐν ᾦ τὸ νὰ θαυμάζουμε τὸ κάλλος εἶναι εἰδωλολατρεία.
Τὰ ἀντικείμενα εἶναι ἐμπρός μας. Ὁ τρόπος ποὺ σήμερα ἀντιλαμβανόμεθα τὸν χῶρο καὶ τὸν κόσμο εἶναι ἐν τελῶς ἀνισόῤῤοπος. Ἡ γνώσις τῆς γλώσσης εἶναι ἀνύπαρκτος καὶ κατ’ ἐπέκτασιν ἡ ἀντίληψίς μας γιὰ τὶς ἔννοιες εἶναι γιὰ γέλια.
Τοῦ ἐπανελληνισμοῦ μας οἱ ἀλητεῖες.
Ἄλλο μαθαίνω τὴν ἱστορία μου κι ἄλλο διαβιῶ μέσα στὸ μίσος.
Ἄλλο μαθαίνω τὸν τρόπο γιὰ νὰ ξαναγίνω Ἕλλην κι ἄλλο πέφτω στὴν παγίδα τοῦ καταδιωκομένου.
Ἄλλο μαθαίνω νὰ ἀναζητῶ καὶ νὰ κατακτῶ τὴν ἐλευθερία κι ἄλλο γίνομαι σκλάβος, σὲ νέου εἴδους σκλαβιά.
Γιατί ξεκίνησα ἔτσι σήμερα
Πρὸ ἀρκετῶν ἐτῶν ἔπεσε στὰ χέρια μου ἕνα τεῦχος τοῦ ΔΑΥΛΟΥ.
Ἐνθουσιάστηκα.
Ἀπὸ τότε, καὶ γιὰ ἀρκετὰ χρόνια, ἔγινα «φανατικὴ» ἀναγνώστριά του.
Τὸ σταμάτησα ὅταν συνειδητοποίησα πὼς ἀν τί νὰ μοῦ δίδῃ πληροφορίες μὲ γέμιζε μῖσος καὶ θυμό. Ἤ ὅταν διεπίστωσα Συνέχεια
Ἔχουμε ἐμεῖς κοινωνία;
Ποιά εἶναι ἡ ὀρθή ἔννοια τῆς λέξεως κοινωνία; Σημαίνει ἤ δέν σημαίνει ἐπι-κοινωνία;
Ὅταν συζητᾶμε γιὰ κοινωνίες, οὐσιαστικῶς συζητᾶμε γιὰ σύνολον ἀνθρώπων ποὺ ἐπικοινωνοῦν εἰλικρινῶς μεταξύ τους, ποὺ ἔχουν ἰδίους στόχους καὶ ἴδιες ἀρχές. Ποὺ θὰ μπορέσουν κάτω ἀπὸ συγκεκριμένες συνθῆκες, νὰ ἀνασύρουν καὶ νὰ ἐπιδείξουν τὸ αὐτὸ σθένος, στάσι καὶ ἦθος.
Δὲν νοεῖται κοινωνία ὁ χῶρος ποὺ ἐντός του ὁ ἕνας ἐπιθυμεῖ γιὰ παράδειγμα τὴν προσωπική του ἀνάδειξι. Οὔτε θεωρεῖται κοινωνία ὁ χῶρος ἐντὸς τοῦ ὁποίου ὁ καθεῖς πορεύεται μὲ βάσει τὰ δικά του προσωπικὰ συμφέροντα. Οὔτε νοεῖται ὥς κοινωνία αὐτὸ ποὺ ἔχουμε σήμερα στὴν χώρα μας.
Μία …πρακτικὴ μέθοδος ἐκμαθήσεως ἀρχαίων ἑλληνικῶν!
Ἀναφέρομαι στὴν μέθοδον ἐκμαθήσεως ἀρχαίων Ἑλληνικῶν, ἰδίως γιὰ παιδιά, ἀλλὰ γενικότερα γιὰ ἀνθρώπους ποὺ δὲν ἔχουν καμμίαν ἀπολύτως σχέσιν μαζύ τους!
Αὐτὸ σημαίνει πὼς κάποιαν στιγμὴ ἴσως θὰ πρέπῃ νὰ σκύψουμε μὲ μεγαλυτέραν φροντίδα σὲ αὐτὰ ποὺ πράγματι ὀφείλουμε νὰ διδάξουμε καὶ νὰ διδαχθοῦμε.
Συνέχεια
Ἡ Ἑλληνικότης εἶναι αἴσθημα ἤ συνείδησις;
Σήμερα γράφει ὁ Φειδίας μίαν ὑπέροχη …σύνθεσιν! Ἐγὼ δάκρυσα! Ἡ Ἑλληνικότης τί εἶναι; Αἴσθημα ἤ συνείδησις; Συνέχεια