Κραυγή αγωνίας του πΤδ για την υπεροχή του ενωσιακού έναντι του εθνικού δικαίου
«Πρώτο έρχεται το Σύνταγμα, δεύτερο το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, τρίτο το Διεθνές Δίκαιο», υποστήριξε εχθές ο πΤδ. Δεν είναι ηχηρή παρέμβαση του ανωτάτου πολιτειακού παράγοντος προς τους θεσμούς. Είναι κραυγή αγωνίας του διεφθαρμένου ελληνικού συστήματος, που χάνει την γη κάτω από τα πόδια του. Δεν είναι ο καημός του ανωτάτου πολιτειακού παράγοντος για το Σύνταγμα, που έκαναν κουρέλι. Είναι ο επιθανάτιος ρόγχος του συντεταγμένου παρακράτους της μεταπολιτεύσεως.
Πάντως, ὅ,τι καὶ νὰ λέτε ἐσεῖς, μὲ ἀφορμὴ τὴν ὑπόθεσι Μπελογιάννη, γιὰ μνημεία, μουσεία, λῆθες, ἐθνικὲς συμφιλιώσεις καὶ τὰ τοιαύτα, ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι μεταπολεμικῶς τὸ μεγαλύτερο καὶ τὸ πιὸ ἀποφαιστικῆς σημασίας βῆμα πρὸς τὴν κατεύθυνσι τῆς ὁριστικῆς ἐθνικῆς συμφιλιώσεως, στὴν πράξι ἦταν ὁ νόμος περὶ εὐθύνης ὑπουργῶν.
Ὅταν ἡ δικαστὴς κλείνῃ μὲ τὸ χέρι της τὸ μικρόφωνο, γιὰ νὰ μὴν ἀφήσῃ νὰ γίνωνται ἐρωτήσεις στὸν μοναδικὸ μάρτυρά σου (ἐλβετικοῦ φράγκου), ὥστὲ νὰ καταστρέψῃ τὸ σπίτι καὶ τὴν ζωὴ τοῦ πελάτου σου, γιὰ νὰ τοῦ πάρῃ ἡ τράπεζα τὸ σπίτι…!!!