Βρὲ τὴν κόκκινη Γιάννα…


Βρὲ τὴν κόκκινη Γιάννα..Ξέρετε, ποτὲ δὲν μοῦ ἔκανε ἐντύπωσιν ἡ κάθε χρηματοδότησις κόμματος. Οὔτε οἱ πηγές τοῦ χρήματος ποὺ ἔφθανε σὲ αὐτά, οὔτε οἱ στόχοι τῶν χρηματοδοτῶν. Θεωροῦσα πάντα αὐτονόητον τὸ ξεπουλημένον τοῦ εἴδους τους!
Αὐτὸ ποὺ μοῦ ἔκανε ἐντύπωσιν πάντα ὅμως ἦταν τὸ ὅ,τι οὐδέποτε κάποιος ἀπὸ αὐτούς, ποὺ ἀπεκαλύφθῃ πὼς χρηματιζόταν, βγῆκε νὰ δικαιολογηθῇ γιὰ κάτι. 

Ναί, ξέρω, ὅλοι κάποιον ῥόλο παίζουν. 
Ἀλλά τόση ἀναισθησία; Τόση ξετσιπωσιά; Τόση ἀπροκάλυπτη θρασύτης; 
Διότι ἐδῶ ποὺ ἔχουμε φθάσει, εἶτε τὸν Ἀλέξη τὸν χρηματοδοτεῖ ὁ Πούτιν, εἶτε ἡ Γιάννα, εἶτε ὁ Ὀμπάμ(ι)α(ς), εἶναι παντελῶς ἀδιάφορον. 
Αὐτὸ ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ μᾶς ἀπασχολῇ εἶναι τὸ τὶ θὰ κερδίσῃ κάποιος ἀπὸ μίαν τέτοιαν χρηματοδότησιν. 
Καὶ φυσικά, ὅταν κάποιος τὰ παίρνει μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, τότε τὸ ἀμέσως ἐπομενον ἐρώτημα, εἶναι σέ ποιόν βαθμό καί πόσο πολύ μᾶς ἔχει ξεπουλήσει. 
Δὲν ἀναρωτιόμαστε φυσικὰ γιὰ τὸ ἐὰν ἐμεῖς παραμένουμε ἀνόητοι… Αὐτὸ τὸ ἔχουν δεδομένον οἱ χρηματοδότες. Ἐμεῖς πλανόμαστε πλάνην …πλανημένη!!! 

Ἀλλὰ εἴπαμε, δὲν ἱδρώνει τὸ αὐτί τους. 
Τὴν δουλειά τους νὰ κάνουν καὶ ὅλα καλὰ γιὰ αὐτούς.
Ὁ Ἀλέξης νὰ πάρῃ τὴν ἐξουσία, ἡ Γιάννα τὰ ταξίματα καὶ οἱ πίσω ἀπὸ τὴν Γιάννα, διότι μόνη της δὲν εἶναι ἡ μεγαλοκοπελούδα μας, νὰ πιοῦν τὸ αἷμα μας. 
Χρῆμα, χρῆμα, χρῆμα… 
Ἀπό ἀξίες; 
Ἀφῆστε τό….
Αὐτὸ εἶναι ἄλλο ἀνέκδοτον.
Καὶ μία κι ἀνέφερα τὴν λέξιν ἀξία, ἴσως θὰ ἔπρεπε ὅλοι μας νὰ ἀναρωτηθοῦμε γιὰ τὸ τὶ εἴδους ἀξίες διαθέτουμε. 
Διότι πολὺ φοβᾶμαι πλέον πὼς αὐτὸ τὸ τραῖνο ἦταν τὸ πρῶτο ποὺ χάσαμε.
Υ.Γ.1.Κι ἐπεὶ δὴ πίσω ἀπὸ κάθε ἡγέτη καὶ ἡγετίσκο ὑπάρχει πάντα ἕνα πορτοφόλι, αὐτὸ τὸ πορτοφόλι εἶναι ποὺ μὲ ἐνοχλεῖ περισσότερο ἀπὸ κάθε τὶ ἄλλο. Ἀπέχουμε… Ἀπέχουμε ἔτη φωτὸς ἀπὸ αὐτὸ ποὺ θὰ μᾶς ἄξιζε ἐὰν δὲν εἴμασταν αὐτοὶ ποὺ εἴμαστε.  
Υ.Γ.2. Τώρα γιατὶ ὁ Ἀλαφοῦζος τὰ βάζει μὲ τοὺς Ἀγγελόπουλους… Αὐτὸ φαντάζομαι θὰ εἶναι τὸ ἐπόμενον μυστικὸ ποὺ θὰ μάθουμε…
Υ.Γ.3. Σιγὰ μὴν συντρέχουν λόγοι ἐκδικήσεως… Λόγοι αἰσχροκερδείας σίγουρα… Ἀλλὰ σὲ αὐτὲς τὶς «τάξεις» ἡ ἐκδίκησις δὲν εἶναι κάτι ποὺ τοὺς ἐνδιαφέρει ἐὰν δὲν κρύβει πίσω της κάτι δὶς γιὰ προμήθεια. 

Η Γιάννα Αγγελοπούλου βοήθησε τον Τσίπρα

Την αποκάλυψη κάνει η εφημερίδα “Δημοκρατία”, που αναφέρεται σε δημοσίευμα της “Καθημερινής”, που αφορά την εμπλοκή της Αμερικανικής (ε, αριστερός είναι ο Αλέξης, Αμερικανική εταιρεία θα έπαιρνε!), εταιρείας συμβούλων, φίλου του Κλίντον (χέρι χέρι με τον Κλίντον σύντροφε Αλέξη;), με το όνομα ΤΕΝΕΟ.
Το έργο έχει περίπλοκη υπόθεση, γι’ αυτό είναι αναγκαίο να ξεκινήσω από τα βασικά. Teneo είναι ρήμα των λατινικών και σημαίνει κρατώ, κατέχω και άλλα συναφή. Είναι όμως και εταιρεία συμβούλων με έδρα τις ΗΠΑ και γραφεία σε άλλα επτά σημεία ανά τον κόσμο. Η εταιρεία, όπως διαβάζουμε στην ιστοσελίδα της, βασίζεται σε ένα «παγκόσμιο δίκτυο χρηματοοικονομικών, επιχειρηματικών και πολιτικών σχέσεων, με σκοπό να παρέχει ολοκληρωμένες υπηρεσίες συμβούλων, που θα δίνουν στους πελάτες της τη δυνατότητα να οργανώνουν και να διευθύνουν τις επιχειρήσεις τους, να κατευθύνουν την ανάπτυξή τους, να χτίζουν τη φήμη τους και να προστατεύουν το όνομά τους». Πρόεδρός της είναι ο στενότερος σύμβουλος του Μπιλ Κλίντον: ο σαραντάχρονος σήμερα Ντάγκλας «Νταγκ» Μπαντ. Ο εν λόγω εντάχθηκε στην ομάδα του 42ου προέδρου των ΗΠΑ σε ηλικία μόλις 23 ετών. Χάρη στις ικανότητές του ανελίχθη ώς την ψηλότερη βαθμίδα της ιεραρχίας στην ειδικότητά του. Είναι δε ο ιθύνων νους του οργανισμού «Clinton Global Initiative», που έχει σκοπό την ανταλλαγή και την ώσμωση των ιδεών μεταξύ «ηγετών» (με την ευρεία έννοια του όρου, εξ ου και τα εισαγωγικά).
Το ερώτημα είναι τι γύρευε στην Αθήνα, το διάστημα προ των τελευταίων εκλογών, η ομάδα της Teneo, η ειδικευόμενη στις πολιτικές καμπάνιες. Ενα πουλάκι (το γνωστό πουλάκι της δημώδους παραδόσεώς μας, αυτό που πάντα λέει την αλήθεια στα τραγούδια…) μου ψιθυρίζει ότιπροσέφεραν τις υπηρεσίες τους σε αντισυστημικό κόμμα, το οποίο θέλει να μετακινηθεί περισσότερο προς το κέντρο του πολιτικού φάσματος, αλλά να το κάνει με τρόπο, για να μην τρομάξει την πελατεία του.
Το άλλο ερώτημα είναι ποιος έφερε την εταιρεία. Εδώ πια μπαίνουμε στα χωράφια του θεατρικού είδους που αναπτύχθηκε κατά την Eλισαβετιανή Περίοδο και λέγεται revenge tragedy: τραγωδία εκδίκησης. Κατά κανόνα, η υπόθεση βασίζεται στον αγώνα του ήρωα να πάρει εκδίκηση, συνήθως υπό την προτροπή ενός φαντάσματος. Στην περίπτωσή μας, το πρόσωπο που έχει τον ρόλο του ήρωα δεν λυπάται τα χρήματα, γιατί διαθέτει πάρα πολλά. Το φάντασμα που ακολουθεί τις προτροπές του είναι εκείνο των πολιτικών φιλοδοξιών που έτρεφε κάποτε. Οσο για το αντικείμενο της εκδίκησης είναι το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του. Αυτό που κάποτε προσπάθησε να αλώσει, δαπανώντας πολύ χρόνο και μεγάλους πόρους, χωρίς να τα καταφέρει.
Βρὲ τὴν κόκκινη Γιάννα...2
Ως εδώ, όμως. Σκεφθείτε ποιο μπορεί να είναι το περί ου ο λόγος πρόσωπο· και, αν αυτό σας βοηθά στη σκέψη, ανάψτε και ένα πούρο.
Aυτά γράφει η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (παρακάτω)

και περισσότερα στη σημερινή “Δημοκρατία” (πηγή)

 Οι σύμβουλοι, το κόμμα και ο μυστηριώδης εκδικητής

Το έργο έχει περίπλοκη υπόθεση, γι’ αυτό είναι αναγκαίο να ξεκινήσω από τα βασικά. Teneo είναι ρήμα των λατινικών και σημαίνει κρατώ, κατέχω και άλλα συναφή. Είναι όμως και εταιρεία συμβούλων με έδρα τις ΗΠΑ και γραφεία σε άλλα επτά σημεία ανά τον κόσμο. Η εταιρεία, όπως διαβάζουμε στην ιστοσελίδα της, βασίζεται σε ένα «παγκόσμιο δίκτυο χρηματοοικονομικών, επιχειρηματικών και πολιτικών σχέσεων, με σκοπό να παρέχει ολοκληρωμένες υπηρεσίες συμβούλων, που θα δίνουν στους πελάτες της τη δυνατότητα να οργανώνουν και να διευθύνουν τις επιχειρήσεις τους, να κατευθύνουν την ανάπτυξή τους, να χτίζουν τη φήμη τους και να προστατεύουν το όνομά τους». Πρόεδρός της είναι ο στενότερος σύμβουλος του Μπιλ Κλίντον: ο σαραντάχρονος σήμερα Ντάγκλας «Νταγκ» Μπαντ. Ο εν λόγω εντάχθηκε στην ομάδα του 42ου προέδρου των ΗΠΑ σε ηλικία μόλις 23 ετών. Χάρη στις ικανότητές του ανελίχθη ώς την ψηλότερη βαθμίδα της ιεραρχίας στην ειδικότητά του. Είναι δε ο ιθύνων νους του οργανισμού «Clinton Global Initiative», που έχει σκοπό την ανταλλαγή και την ώσμωση των ιδεών μεταξύ «ηγετών» (με την ευρεία έννοια του όρου, εξ ου και τα εισαγωγικά).
Το ερώτημα είναι τι γύρευε στην Αθήνα, το διάστημα προ των τελευταίων εκλογών, η ομάδα της Teneo, η ειδικευόμενη στις πολιτικές καμπάνιες. Ενα πουλάκι (το γνωστό πουλάκι της δημώδους παραδόσεώς μας, αυτό που πάντα λέει την αλήθεια στα τραγούδια…) μου ψιθυρίζει ότι προσέφεραν τις υπηρεσίες τους σε αντισυστημικό κόμμα, το οποίο θέλει να μετακινηθεί περισσότερο προς το κέντρο του πολιτικού φάσματος, αλλά να το κάνει με τρόπο, για να μην τρομάξει την πελατεία του.
Το άλλο ερώτημα είναι ποιος έφερε την εταιρεία. Εδώ πια μπαίνουμε στα χωράφια του θεατρικού είδους που αναπτύχθηκε κατά την Eλισαβετιανή Περίοδο και λέγεται revenge tragedy: τραγωδία εκδίκησης. Κατά κανόνα, η υπόθεση βασίζεται στον αγώνα του ήρωα να πάρει εκδίκηση, συνήθως υπό την προτροπή ενός φαντάσματος. Στην περίπτωσή μας, το πρόσωπο που έχει τον ρόλο του ήρωα δεν λυπάται τα χρήματα, γιατί διαθέτει πάρα πολλά. Το φάντασμα που ακολουθεί τις προτροπές του είναι εκείνο των πολιτικών φιλοδοξιών που έτρεφε κάποτε. Οσο για το αντικείμενο της εκδίκησης είναι το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του. Αυτό που κάποτε προσπάθησε να αλώσει, δαπανώντας πολύ χρόνο και μεγάλους πόρους, χωρίς να τα καταφέρει.
Ως εδώ, όμως. Σκεφθείτε ποιο μπορεί να είναι το περί ου ο λόγος πρόσωπο· και, αν αυτό σας βοηθά στη σκέψη, ανάψτε και ένα πούρο.
Το μέτρο της πραγματικότητας
Ρωτήστε όποιον θέλετε που να γνωρίζει το θέμα και θα σας πει ότι, όταν μία επενδυτική εταιρεία εξετάζει το ενδεχόμενο επένδυσης σε μια χώρα, το πρώτο από το οποίο ξεκινά την έρευνά της είναι το σύστημα απονομής της Δικαιοσύνης. Το πρώτο που θέλει να γνωρίζει είναι πόσο χρόνο θα χρειαστεί για να ξεμπλέξει, αν για οποιονδήποτε λόγο βρεθεί σε δικαστική διαμάχη. Ολα τα υπόλοιπα σχετικά με την επένδυση έπονται. Το σημειώνω, για τον λόγο ότι το απερίγραπτο φιάσκο της Δικαιοσύνης με την υπόθεση του τρομοκράτη Μαζιώτη αποκαλύφθηκε μόλις την επομένη της λήξης του συνεδρίου του Econo-mist, όπου ακούσαμε κάθε λογής πολιτικούς και πολιτικάντηδες να αποφαίνονται περί του μέλλοντος των επενδύσεων στην Ελλάδα…
Λαχανάκια Βρυξελλών
Εξ αφορμής της φωτογραφίας στη στήλη της περασμένης Πέμπτης, ο φίλος Μ.Δ. από τις Βρυξέλλες (εφιστώ την προσοχή σας στο φύλο του φίλου, διότι τα αρχικά του συμπίπτουν με της Μαρίας Δαμανάκη και καλό είναι να μην έχουμε παρεξηγήσεις…) μου επισημαίνει ότι στην ελληνική κοινότητα των Βρυξελλών το πρόσωπο της φωτογραφίας είναι γνωστό ως «ο βαψομαλλιάς». Του απάντησα ότι, κατόπιν των τελευταίων εξελίξεων, σωστότερο είναι εφεξής να τον αποκαλούν «ο ξεβαψομαλλιάς»…
Δεν του άρεσε
Οι φίλοι μου στο υπουργείο Εξωτερικών με πληροφορούν ότι όταν οδήγησαν το νέο υφυπουργό Κ. Τσιάρα στο γραφείο του -το γραφείο στο οποίο έχουν κατά καιρούς στεγασθεί οι περισσότεροι υφυπουργοί Εξωτερικών της μεταπολιτευτικής περιόδου- εκείνος εξέφρασε αμέσως την απαρέσκειά του για τον χώρο. Οπότε τώρα αναζητεί νέο γραφείο, με καλύτερο feng sui προφανώς. Εάν διερωτάσθε πόθεν αρύεται ο Κ. Τσιάρας τέτοιες τάσεις φιλαρεσκείας, να σας θυμίσω ότι στην πολιτική προσδιορίζεται κυρίως ως αφοσιωμένος μαθητής του Δ. Λ. Ε. Ρ. Ο. Αβραμόπουλου*. Ακούω, επίσης, από συναδέλφους του στη Βουλή ότι δεν μιλά αγγλικά. Αλλά, θα μου πείτε, τι χρειάζονται; Οι ομογενείς μιλούν ελληνικά – ας ελπίσουμε τουλάχιστον…
* Δημήτριος Λουδοβίκος Ερνέστος Ραϋμόνδος Ουμβέρτος Αβραμόπουλος: Δεν είναι το όνομά του. Είναι αυτό που θα έπρεπε να ήταν το όνομά του…
Πασοκικές γραφικότητες
Δύο λεπτομέρειες που μου έκαναν εντύπωση από την «εθνική συνδιάσκεψη για τη διαδικασία ανασύστασης της παράταξης» -ταρατατζούμ!- του ΠΑΣΟΚ, φυσικά. (Παρεμπιπτόντως, αφού η στομφώδης λεξιλαγνεία είναι το νέο ύφος του ΠΑΣΟΚ, γιατί δεν το έκαναν «εθνική συνδιάσκεψη ευθύνης για τη διαδικασία ανασύστασης του ΠΑΣΟΚ»;) Η πρώτη: Προβλήθηκε μαγνητοσκοπημένο μήνυμα του Χάνες Σβόμποντα, του επικεφαλής των σοσιαλιστών στο Ευρωκοινοβούλιο. Μα γιατί επέλεξαν πρόσωπο από τη β΄ κατηγορία, όταν ο δικός μας, ο Γιώργος μας, είναι κοτζάμ πρόεδρος των σοσιαλιστών όλου του κόσμου; Η δεύτερη: Ο Βαγγέλης ο Βενιζέλος απηύθυνε «πρόσκληση συμπόρευσης» σε όλο τον ελληνικό λαό για τη δημιουργία μιας «νέας κοινωνικής συμφωνίας»! Αυτό πρέπει να το εκλάβουμε ως ένα σκληρό αστείο εις βάρος της Λούκας και του Χάρη;
Ακόμη να συνέλθει
Α! παραλίγο να το ξεχνούσα… Ο Χρήστος ο Παπουτσής δεν τίμησε με τη σεπτή παρουσία του την εθνική συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ. Πού ήταν τις ώρες τις ιστορικές, κατά τις οποίες ξεκινούσε η ανασύσταση του ΠΑΣΟΚ, δεν το γνωρίζω. Είμαι βέβαιος όμως ότι, τη στιγμή που κάποιος εκ των συνέδρων κοίταξε γύρω του τον κόσμο και έπειτα, απορημένος, είπε στον διπλανό του «μα, πού είναι ο Χρήστος;», εκείνη τη φοβερή στιγμή κάπου στην πανέμορφη ελληνική ύπαιθρο έσταζε η ουρά ενός γαϊδάρου. Η εν λόγω βεβαιότης μου βασίζεται στον νόμο των πιθανοτήτων και τον αριθμό των γαϊδάρων… (πηγή)
(Visited 15 times, 1 visits today)




Leave a Reply