«Every twelve seconds».
Πῶς μπορεῖ κάτι νὰ εἶναι ἐντάξει ἂν τὸ αἰσθάνεσαι τόσο φρικτὰ ἀνόσιο;

Τὸ βιβλίο, τοῦ πολιτικοῦ ἐπιστήμονος Τimothy Pashirat γιὰ τὰ Ἀμερικανικὰ βιομηχανικὰ σφαγεῖα (‘Every Twelve Seconds: Industrialized Slaughter and the Politics of Sight’), δίνει μιὰ ἐξήγησι, στὶς φρικτές του εἰκόνες, γιὰ τὸ τί σημαίνει «πολιτικὴ τῆς εἰκόνος», politics of sight: πῶς καθιστῶντας μιὰν ἀνόσια καὶ φρικτὰ ἀπάνθρωπο πρακτικὴ ἀόρατο, ἄηχο καὶ ἄοσμο τὴν καθιστᾶ πιὸ ὑποφερτὴ κι ἀποδεκτή. Συνέχεια →