Α. Μέχρι τοὺς χρόνους τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου οἱ ἀριθμοὶ ἐγράφοντο ὁλογράφως: εἷς μία ἕν, δύω, τρεῖς τρία, κ.οκ. Τὰ μέχρι τοῦ 100 ἀπόλυτα καὶ τακτικὰ ἀριθμητικά, τὰ ὁποῖα ὑπολείπονταν τῆς ἑπομένης δεκάδας κατὰ μία ἢ δύο μονάδες, δηλώνονταν περιφραστικὰ μὲ τὴ μετοχὴ δέων/δέουσα/δέον, δέοντες/δέουσαι/δέοντα (28= δυοῖν δέοντα τριάκοντα, 49= ἑνὸς δέων πεντηκοστός). Μόνο οἱ Ἀθηναῖοι εἶχαν ἐπινοήσει καὶ ἐφάρμοζαν ἀριθμητικὸ διὰ συμβόλων σύστημα ἀπὸ τὰ ἀρχικὰ τῶν γραμμάτων τῶν ἀριθμῶν ὡς κάτωθι: Συνέχεια
Λογικὸ φαίνεται νὰ μᾶς συμβαίνῃ κάτι τέτοιο, ὅσο ὁδεύουμε πρὸς τὸ πέρας τῶν δεινῶν μας. Μά, ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ ἀδυνατοῦμε νὰ διακρίνουμε …φῶς, κάπου στὴν διαδρομὴ ποὺ εἰσήλθαμε, καταλήγουμε νὰ ἀπελπιζόμεθα.
Μά χρειάζεται ἤ ὄχι; Συνέχεια
Σὲ ὅλον τὸν κόσμο, ὅπου πατᾶμε, τὰ παιδιὰ μένουν μόνα τούς, πεθαίνουν σὲ πολέμους τῶν «μεγάλων».
Μένουν ὀρφανὰ καὶ οἱ «φιλάνθρωπες» ὀργανώσεις τοὺς πετοῦν ἔνα κομμάτι ψωμί. Πολλὲς φωτογραφίες νὰ βγοῦν καὶ νὰ σᾶς τὶς δείξουμε καὶ νὰ ἔχουν νά τσεπώσουν οἱ καλοὶ ἄνθρωποι. Συνέχεια
Ἀρνούμεθα νὰ ἀποφασίσουμε καὶ κατ’ ἐπέκτασιν νὰ δράσουμε ὅπως μᾶς πρέπει γιὰ νὰ ἐξέλθουμε τῶν τελμάτων μας. Τὸ νὰ δροῦν καὶ νὰ ἀντιδροῦν ἐλάχιστοι δὲν συνιστᾶ κοινωνικὸ φαινόμενον ἀναγκαῖο καὶ ἱκανὸ γιὰ νὰ ἀλλάξουν τὰ γενικότερα δεδομένα, παρὰ μόνον μορφὴ ἐξαιρέσεως, ποὺ ἐπιβεβαιώνει κανόνες. Καί, οἱ κανόνες, τελικῶς σήμερα δηλώνουν πὼς ἡ στασιμότης, τὸ βόλεμα καὶ ἡ ἀναβλητικότης χαρακτηρίζουν τὴν κοινωνία μας. Συνέχεια
Ἑβραῖοι στὴν πλατεία Ἐλευθερίας τῆς Θεσσαλονίκης, ὑπομένουν τὰ πάνδεινα ἀπὸ τοὺς ναζί, στὶ 11 Ἰουλίου 1942.
Κάπου διάβασα, πρὸ μερικῶν ἡμερῶν, μίαν ἀνάλυσιν γιὰ τὰ ἀκραῖα κοινωνικὰ φαινόμενα , ποὺ τείνουν νὰ ἐκδηλωθοῦν.
Ἀνησυχητικόν, σκέφθηκα.
Παραλλήλως διαπιστώνω καθημερινῶς ἐντάσεις, ὀργή, θυμό…
Ἀνησυχητικόν, σκέπτομαι, καθημερινῶς. Συνέχεια
