Ὥρα σιγὰ σιγὰ νὰ ἀνασκουμπωνόμεθα…
Ὥρα νὰ μαζεύουμε τὶς δυνάμεις μας…
Ὥρα νὰ κάνουμε τοὺς ἀπολογισμούς μας καὶ νὰ ξεκινήσουμε… Συνέχεια
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Θεμελειώδεις νόμοι τῆς νοήσεως. Ἀρχὴ τοῦ ἀποκλειομένου τρίτου ἤ μέσου.
Ἀπαγορεύεται ἡ ἀναδημοσίευσις τῶν κειμένων τοῦ κυρίου Μιχαῆλ Ἀλεξανδρῆ δίχως τὴν ἄδειά του!!!
Παρακαλῶ πολὺ σεβαστεῖτε το…
Εὐχαριστῶ.
ΘΕΜΕΙΩΔΕΙΣ ΝΟΜΟΙ ΤΗΣ ΝΟΗΣΕΩΣ: ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΑΠΟΚΛΕΙΟΜΕΝΟΥ ΤΡΙΤΟΥ Ή ΜΕΣΟΥ (principium exclusi tertii)
Σύμφωνα μὲ τὸν τρίτο νόμο τῆς νοήσεως κάθε τι ἢ εἶναι κάτι ἢ δὲν εἶναι κάτι, δηλ., μεταξὺ τοῦ εἶναι καὶ τοῦ δὲν εἶναι δὲν χωρεῖ κάτι ἄλλο. Ἡ μηλιὰ ἢ εἶναι φυτὸ ἢ δὲν εἶναι, ἀποκλείεται νὰ εἶναι κάτι ἄλλο ἢ κάτι ἐνδιάμεσο, ὅπως καὶ τὸ λιοντάρι ἢ εἶναι ζῶο ἢ δὲν εἶναι, διότι κάτι τρίτο ἢ κάτι ἐνδιάμεσο εἶναι ἀδιανόητο. Ὁ Ἀριστοτέλης (Μετὰ τὰ Φυσικά, 1012b) ἀπεφάνθη «πᾶν ἢ φάναι ἢ ἀποφάναι ἀναγκαῖον». Συνέχεια
Χρειάζεται νὰ «ἐπουλώσουμε» τραύματα στὸ μέσα μας «πληγωμένο παιδί»!!!
Ὅ,τι δήποτε ἀπὸ τὶς «αὐτοματοποιημένες» συμπεριφορές μας μᾶς «ὑποχρεώνει» νὰ καταλήγουμε δυστυχεῖς καὶ φοβισμένοι, ἔχει κάποιο αἴτιον κάπου στὸ παρελθόν μας. Τὸ αἴτιον αὐτὸ εἶναι μία ἐρμηνεία ἑνὸς σημαντικοῦ, γιὰ ἐμᾶς, γεγονότος ποὺ μᾶς ἔχει σημαδεύση ἐντόνως, σὲ περιόδους τέτοιες ποὺ ἀδυνατούσαμε νὰ προστατευθοῦμε μόνοι μας καὶ ἀναμέναμε ἀπὸ τὸ περιβάλλον μας νὰ σπεύσῃ γιὰ νὰ μᾶς προστατεύσῃ, δίχως ὅμως καὶ νὰ (θέλὴ ἢ νὰ δύναται νὰ τὸ) πράξῃ. 
Συνέχεια
Ποιός θά μέ σώση;
Μία ἐρώτησις ἀστεία, ἐὰν ἀναλογισθοῦμε πὼς τὴν σήμερα σωτῆρες δὲν ὑπάρχουν.
Οἱ σωτῆρες πέθαναν, μαζὺ μὲ κάθε τι ποὺ ἐπρόδωσαν.
Καὶ μείναμε σαστισμένοι ὅλοι μας νὰ κυττᾶμε τὸ αὔριο δίχως ἐλπίδες, ὄνειρα, προοπτικές… Συνέχεια
Ναί, εἶμαι ἄνθρωπος σημαντικός…!!!
Δὲ μὲ ἐνδιαφέρει ποιὸς εἶσαι καὶ πῶς ἔφθασες ἔως ἐδῶ.
Θέλω νὰ ξέρω ἂν μπορῇς νὰ σταθῇς στὴν ἄκρη τῆς θάλασσας καὶ νὰ φωνάξῃς στὸ ἀσήμι τῆς πανσελήνου καὶ στὸ χρυσάφι τοῦ ἡλίου:
Ναὶ εἶμαι ἄνθρωπος σημαντικὸς καὶ ἡ ζωή μου μοῦ ἀνήκει!!! Συνέχεια
Ὑπερβαίνοντας τὸν φόβο βιώνουμε ἀπὸ τώρα Ἐλευθερία!!!
Ὁ φόβος προέρχεται ἀπὸ ἄγνοια καὶ ἀπουσία φωτός, δῆλα δὴ γνώσεως.
Ὅμως τὸ μόνον ποὺ ἀγνοοῦμε σήμερα, ὡς κοινωνίες, εἶναι πὼς δὲν ἔχουμε κάτι νὰ …φοβόμαστε, ἐφ΄ ὅσον τελικῶς ὅλα αὐτὰ ποὺ ἀπειλοῦν τὴν ἀνθρωπότητα καὶ παρουσιάζονται ὡς ἐγγυήσεις …δουλοποιήσεώς της, παραμένουν μόνον σκιὲς κι ἀπόνερα κάποιας ἄλλης τακτικῆς καὶ ἀντιλήψεως. Οὐδέποτε θὰ μποροῦσε ἡ Φῦσις νὰ γεννήσῃ ὑβρίδια κι ὅσοι τὸ ἐπεχείρησαν κάτι τέτοιο, μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες, ὑπέγραψαν τὴν καταδίκη τους. Συνέχεια