Τὸ ὀξύμωρον τῆς ἐποχῆς μας εἶναι πὼς ἀν τί τὰ κόμματα νὰ συντάξουν τοὺς καταλόγους μὲ τοὺς ὑποψηφίους τους ἀπὸ τὴν «ἀποθήκη» ἐκείνην τῶν στοιχειωδῶς (κυρίως κοινωνικῶς) μορφωμένων προσώπων, ποὺ σαφῶς καὶ ὑπάρχουν στὶς τάξεις τους, πρὸ κειμένου νὰ ἀφήσουν μερικές, ἀκόμη καὶ φροῦδες, ἐλπίδες στοὺς ψηφοφόρους, μᾶς παρουσιάζουν λίστες μὲ ὅ,τι πιὸ ἠλίθιο καὶ ἀναξιοπρεπὲς κυκλοφορεῖ. Ἀνόητοι, ἀπάτριδες, ἀνθέλληνες, καιροσκόποι, ἀμόρφωτοι κοινωνικῶς, ἀνήθικοι καί, κυρίως, ἐπάνω ἀπ΄ ὅλα, πιστὰ σκυλιὰ τοῦ μπάρμα τους τοῦ Γιώργη Ψῶρος, στὴν πρώτη γραμμή. Καί, φυσικά, ἅπαντες ἐξ αὐτῶν, ὑποτεταγμένοι, μὰ καὶ πρόθυμοι νὰ ὑπακούσουν, στὰ «μαντρόσκυλα» τῶν τοκογλύφων στὴν χώρα μας, τοὺς βενιζελικοὺς ἀπογόνους.
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Ξεχασμένοι ἀεροπόροι
Ἐπισμηνίας, Γεώργιος Μόκκας – 15.4.1941
Τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1935 εἰσῆλθε στὸ Τμῆμα Ὑπαξιωματικῶν Χειριστῶν τῆς Σχολῆς Ἀεροπορίας καὶ ἀπεφοίτησε τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1937 μὲ τὸν βαθμὸ τοῦ Σμηνία. Συνέχεια
Ἀντί τῶν εἰδήσεων νά εὕρουμε τό πῶς πετοῦν ἔξω τούς κλέφτες; (ἀναδημοσίευσις)
Καλησπέρα μας…
Εἰδήσεις καὶ πάλι σὲ λίγο… ὅπως κάθε βράδυ δῆλα δή…
Μὰ ἐγὼ ἀρνοῦμα νὰ δῶ εἰδήσεις καὶ θέλω νὰ σᾶς …παρασύρω νὰ μὲ μιμηθεῖτε…
Ὄχι γιὰ κάποιον ἄλλον λόγο, παρὰ μόνον γιὰ νὰ …χαλαρώσετε κι ἐσεῖς, ὅπως χαλαρώνω κι ἐγὼ ἐδῶ καὶ χρόνια…
Διότι αὐτὴ ἡ ἱερὴ ὥρα, ἡ ὥρα πρὸ τοῦ πολυτίμου ὕπνου, εἶναι μόνον γιὰ εὐχάριστες ἐνασχολήσεις…
Ἀπαγορεύεται κάθε τὶ ποὺ θὰ μὲ ἀναστατώσῃ ἤ θὰ μὲ κάνῃ νὰ αἰσθανθῶ ἄσχημα…
Συνέχεια
Ἐμεῖς τί κάνουμε;
Ἡ Ἑλλὰς ποὺ φεύγει
Βρίσκομαι στὴν ἀνάγκη νὰ ἀρχίσω μιλώντας γιὰ τὸν ἑαυτό μου: Μεγάλωσα σὲ ἕνα κομμάτι τῆς Ἑλλάδος, στὸ ὁποῖο ὁ ἀπόηχος τῶν γεγονότων τοῦ 1821 παρέμενε ἰσχυρὸς καὶ ἐπεσκίαζε ὁποιανδήποτε ἄλλη ἱστορικὴ ἀνάμνηση. Μιλώ, βέβαια, ὄχι μόνο γιὰ τὴν Ἀττικὴ ἀλλὰ καὶ γιὰ τὶς ἀνατολικὲς ἀκτὲς τοῦ Μοριᾶ μας καὶ -κυρίως- γιὰ αὐτὰ τὰ μοναδικά, ὑπέροχα στὴν παράδοξη καὶ κάποτε ἄγρια ὀμορφιά τους, μικρόνησα τοῦ Ἀργοσαρωνικοῦ. Ἐκεῖ λοιπόν, μέχρι καὶ τὰ μέσα τοῦ Κ΄ αἰώνα ἐπικρατοῦσαν τὰ ἤθη τῶν ἀνθρώπων ποὺ σφυρηλάτησαν τὴν ναυτικὴ παράδοση τῆς Νεωτέρας καὶ Συγχρόνου Ἑλλάδος. Στὸ σπίτι, πράγματι, ὅπου περνοῦσα τὰ καλοκαίρια ἤταν χαραγμένη ἡ χρονολογία ἀνεγέρσεώς του: 1829. «Γιατί τὸ 1829;» ῥωτοῦσα μικρὸς ἐγώ. «Ἐπειδὴ τότε ἐλευθερώθηκε ὁ τόπος μας καὶ οἱ πρόγονοί μας μπόρεσαν νὰ κατεβοῦν ἀπὸ τὸ βουνὸ κοντὰ στὴν θάλασσα», ἔπεφτε τσεκουράτη ἡ ἀπάντησις. Καὶ ἀκολουθοῦσε ἀκόμη πιὸ κοφτὴ ἡ σύστασις: «Χώνεψέ το αὐτὸ καὶ μὴ ξαναρωτᾶς!» Συνέχεια
Δὲν παλεύεται ἡ ἄσκοπος ὑπέρ-παρα-πληροφόρησις
Μὲ τὰ τηλεοπτικὰ προγράμματα εἰδικῶς, μὰ καὶ μὲ ὅλα τὰ Μέσα Μαζικῆς Ἐξημερώσεως γενικῶς, ἔχω διακόψη κάθε εἴδους σχέσεως ἐδῶ καὶ σχεδὸν δύο δεκαετίες. Ἐνημερώνομαι πλέον μόνον ἀπὸ τοὺς …τίτλους τῶν εἰδήσεων καὶ ἀναζητῶντας, ὅσο τὸ δυνατόν, περισσότερες πληροφορίες γιὰ τὸ κάθε θέμα ξεχωριστά, δίχως νὰ μένω στὶς ἐπιφάνειες καὶ τὶς ἐπιδερμικότητες. Συνέχεια
Ῥαστώνη λέγεται τὸ πρόβλημά μας
Περὶ καταστολῆς τῶν πολιτῶν.
Ἄρθρον 275, παράγραφος 1, Κώδιξ Ποινικῆς Δικονομίας
Πέραν τῶν διωκτικῶν ἀρχῶν, οἱοσδήποτε πολίτης μπορεῖ νὰ συνδράμῃ στὴν σύλληψη φυσικῶν αὐτουργῶν ἐκνόμων πράξεων.
Τηρῶντας τὶς κείμενες διατάξεις τοῦ Συντάγματος παράλληλα μὲ τὸ 279 Κώδικος Ποινικῆς Δικονομίας, γιὰ ἀρωγὴ τῶν πολιτῶν στὸ ἔργο τῆς ἀστυνομίας, ὥστε νὰ παραπέμπονται οἱ δράστες στὸν Εἰσαγγελέα μὲ τὴν αὐτόφωροη διαδικασία.
