Ἔρχεται ὁ ἄλλος ποὺ λὲς φίλε μου στὸ σπίτι σου, τοῦ ἀνοίγεις τὸ σαλόνι σου, γιατὶ εἶσαι φύσει φιλόξενος, τὸν ταΐζεις μὲ τὰ καλλίτερα ἐδέσματα τοῦ οἴκου σου, τὸν κοιμίζεις, τὸν περιποιεῖσαι ὅσο καλλίτερα μπορεῖς καὶ ἐκεῖνος ἁπλώνει τὴν ἀρίδα του, λασπώνει τὸ χαλί σου, γεμίζει ψίχουλα τὴν πολυθρόνα σου, ξαπλώνει στὸ κρεββάτι σου καί, τελικῶς, φεύγοντας (ἐὰν φύγῃ) σοῦ πετᾶ κι ἕνα: «δὲν ἤσουν καλὸς οἰκοδεσπότης» ἢ «δὲν μοῦ ἀρέσουν οἱ συνήθειές σου» ἢ «εἶσαι βρωμιάρης γιατὶ εἶσαι …χοιροφάγος» ἤ, ἀκόμη, ἐὰν ἡ φιλοξενία κρατήσῃ γιὰ καιρό, θὰ σὲ ἀπειλήση, θὰ σὲ συκοφαντήση καί, καταληκτικῶς, θὰ προσπαθήση νὰ σὲ πετάξῃ κι ἀπὸ τὸ ἴδιο σου τὸ σπίτι…
Ἐσύ, παρὰ τοῦ ὅ,τι ἐμείωσες στὸ ἐλάχιστον τὸ γεῦμα τῶν παιδιῶν σου, περιῴρισες τὸν ἀτομικὸ καὶ οἰκογενειακό σου χῶρο, προσῄρμοσες τὶς ἀνάγκες σου στὸ ἐλάχιστον, ἐχρεώθης γιὰ ὅλα του τὰ ἔξοδα, ἠνέχθης κάθε του παραξενιά, μονολιθικότητα καὶ ἐμμονή, κατέληξες καὶ δακτυλοδεικτούμενος καὶ στοχοποιημένος, ἐνᾦ παραλλήλως, ἀπὸ ὅλον τὸν ὀρθοπολιτικὸ πλανήτη, χαρακτηρίζεσαι ἐπὶ πλέον καὶ ὡς …φασίστας!!!
Τὸ βιβλίο αὐτό, ποὺ ἐξεδόθη ἀπὸ τὴ «Λόγχη», ἀποτελεῖ καρπὸ τῆς συνεργασίας τοῦ Δημήτρη Μιχαλοπούλου μὲ τὸν Βραζιλιάνο συνάδελφό του Eduardo Vasconcelos. Ἀποτελεῖ διευρυμένη καὶ ἀναθεωρημένη ἔκδοση ἄλλου πονήματος τοῦ Δ. Μιχαλοπούλου, ποὺ εἶχε κυκλοφορήση πρὶν ἀπὸ μερικὰ χρόνια μὲ τίτλο παρόμοιο – ἀλλὰ ὄχι τὸν ἴδιο.
Ὁ μόνος λόγος ποὺ ὑπάρχουν οἱ ἀπλὲς κλειδαριὲς εἶναι γιὰ νὰ μὴ καταφέρουμε 
Οἱ ἀρχαῖοι Σπαρτιᾶτες ἦσαν διαρκῶς σὲ ἐμπόλεμο κατάστασιν μὲ τοὺς γείτονές τους (κι ὄχι μόνον!).