Ἐπεὶ δὴ γενικῶς δὲν εἶμαι καὶ πολὺ τοῦ φατσοβιβλίου…
…ἀλλὰ κι ἐπεὶ δὴ γενικῶς ἀγνοῶ πολλὲς ἐπὶ πρόσθετες ἐφαρμογές του…
…δὲν χρειάζεται νὰ κάνω πολλά. Ἔχω φίλους γιὰ νὰ μὲ ἐνημερώνουν, ἀναφορικῶς μὲ τὸ τὶ ἀκριβῶς πλέον (ἐπισήμως) προωθεῖται ἐκεῖ μέσα. (Τὸ ἀνεπισήμως τὸ ἔχουμε πολλάκις θίξη καὶ δὲν ἀπαιτεῖται ἰδιαιτέρα εὐφυΐα γιὰ νὰ γίνῃ ἀντιληπτό…!!!)
Τὸ πρῶτο μήνυμα τὸ ἔλαβα ἀπὸ τὸν Γιῶργο Γιαλτουρίδη:
Ὁ θάνατος τοῦ ὁποιουδήποτε ἀνθρώπου, ἐνέχει ἕνα στοιχεῖο τραγικότητος. Προφανῶς ὁ θάνατος εἶναι ὁ μεγαλύτερος δημοκράτης, ἀφοῦ δὲν λογαριάζει κάτι ἀπὸ αὐτὰ ποὺ οἱ ἄνθρωποι θεωροῦν ὅτι εἶναι τόσο σημαντικά, ὥστε νὰ ξεχωρίζουν ἀπὸ τοὺς ὑπολοίπους.
Τὸν τελευταῖο καιρὸ γίναμε θεατὲς τοῦ θανάτου τριῶν διαφορετικῶν ἀνθρώπων. Οἱ δύο πρῶτοι θάνατοι ἦσαν ἀναμφισβήτητα περισσότερο τραγικοὶ καὶ ἀφοροῦσαν σὲ δύο ἠλικιωμένους ἀστέγους, ποὺ πέθαναν ἀπὸ τὸ κρύο καὶ ἀπὸ τὶς κακουχίες τῆς ἀνεστίου ζωῆς τους. Ὅπως τότε, τὸ 1941, ποὺ τοὺς εὕρισκαν κόκκαλο στὸν δρόμο.
Διαβάζω κι ἀκούω συχνὰ γιὰ κάποιους, στὴν πλειοψηφία τους ἐπωνύμους, ποὺ σήμερα, μετὰ ἀπὸ πολυετεῖς δόξες καὶ ἄφθονο χρῆμα, διαβιοῦν σὲ κάτι μικρὰ διαμερισματάκια ἤ, ἀκόμη καί, σὲ ὑπόγεια βρωμερά, τρισάθλια καὶ παγωμένα. Καὶ τὰ ἐπιφωνήματα θλίψεως, ἢ ἀκόμη καὶ ὀργῆς, ἀπὸ τοὺς συμπολῖτες μας γιὰ τὴν …κατάντια τους, εἶναι τόσο ἔντονα, ποὺ τελικῶς σὲ παρασύρουν στὸ νὰ τοποθετηθῇς συμπονετικὰ γιὰ τὸν (ἂς ποῦμε) πάσχοντα.
Δυστυχῶς μας.
Γιατί στό περιλαίμιο τῆς Ἀμαζόνας πολεμίστριας στόν («τρομάρα νὰ σᾶς ἔλθῃ») τάφο τοῦ Φιλίππου στήν Βεργίνα, ὑπάρχει ὁ ἀποτρεπτικός Ἀλέξανδρος ποῦ ἐφορμᾶ;
Βλέπω παντοῦ τὴν διαφήμιση γιὰ τὶς ἠλεκτρικὲς κουβέρτες, ὅπου διατυμπανίζουν ὅτι εἶναι ἀσφαλεῖς νὰ τὶς ἀφήσῃς ἁναμμένες ὅσο κοιμᾶσαι.
Μάλιστα, δείχνει καὶ τὴν μητέρα ἡ ὁποία ἐνεργοποιεῖ τὴν ἠλεκτρικὴ κουβέρτα καὶ τὴν ἀφήνει ἁναμμένη στὸ κρεββατάκι τοῦ παιδιοῦ της, ὅσο αὐτὸ κοιμᾶται.
Συνέχεια
Γενικῶς ἡ Ἱστορία διδάσκει πὼς ὅταν σὲ ἕναν πόλεμο πάῃ κάποιος μαχητὴς μὲ τὴν βεβαιότητα τῆς ἥττης, τότε εἶναι δεδομένον πὼς ἀπὸ αὐτὸν τὸν πόλεμο θὰ ἐξέλθη ἡττημένος.
Ἀπὸ τὴν ἄλλην…
Ὅταν οἱ Πέρσες κατέσκαψαν τὴν πόλιν τῶν Ἀθηνῶν καί, κυρίως τοὺς Ἱεροὺς Ναοὺς καὶ τοὺς βωμοὺς τῶν Ἀθηναίων, οἱ Ἀθηναῖοι, γιὰ χρόνια πολλά, ἀπεφάσισαν νὰ μὴν διορθώσουν τὰ ἐρείπια, παρὰ νὰ τὰ χρησιμοποιοῦν, ἔτσι ὅπως ἀκριβῶς τὰ κατήντησε τὸ μένος τῶν Περσῶν, ὡς μάθημα Ἱστορίας γιὰ τὰ παιδιά τους. Πρὸς τοῦτον, γιὰ δεκαετίες μετὰ ἀπὸ τὴν ἐκδίωξιν τῶν Περσῶν, τὰ παιδιὰ τῶν Ἀθηναίων ἔβλεπαν αὐτὰ τὰ ἐρείπια καὶ ἐδιδάσκοντο, διὰ μέσου τῆς εἰκόνος, τὸ τὶ ἀκριβῶς θὰ πάθουν ἐὰν ὁ ὁποιοσδήποτε κατακτητὴς ἐπανέλθῃ στὴν χώρα τους καὶ τοῦ ἐπιτραπῇ νὰ τὴν κατακτήσῃ. Συνέχεια
