Κάτι ποὺ ἀπουσιάζει ἀπὸ τὴν ζωή μας, ἐφ΄ ὅσον ὡς ἐνήλικες ὀφείλουμε νὰ ἤμαστε εὐπρεπεῖς καὶ ὥριμοι καὶ καθῶς πρέπει, εἶναι τὸ παιχνίδι.
Τὸ παιχνίδι ὅλων τῶν εἰδῶν, μὰ κυρίως ἐκεῖνο ποὺ μᾶς χαλαρώνει καὶ μᾶς ἐπιτρέπει νὰ αἰσθανόμεθα ὁλίγον παιδιά.
Κι ὅταν λέμε παιχνίδι δὲν ἐννοοῦμε τὰ …ἠλεκτρονικὰ παιχνίδια ἀλλὰ τὰ παιχνίδια μὲ τοὺς γύρω μας, ποὺ ἐπιτρέπουν, ἐκτὸς ἀπὸ ὅλα τὰ ἄλλα, καὶ τὴν ἐπικοινωνία. Συνέχεια
…ἀλλάζουμε αὐτομάτως στάσιν ζωῆς καὶ ὀπτικές.
Ἀφήνοντας, διὰ παντός, πίσω μας ὅσα πιστεύουμε πὼς χάσαμε, ἑστιάζουμε ἐξ ἀνάγκης σὲ αὐτὰ ποὺ πρέπει νὰ δημιουργήσουμε, γιὰ νὰ ἐπιβιώσουμε.
Συνέχεια
Στὸν κόσμο μας…
Κι ὁ κόσμος μας θὰ γίνη καλλίτερος. Συνέχεια
Καὶ συχνὰ μᾶς πονοῦν.
Ἄλλο τόσο μᾶς ξεβολεύουν.
Κυρίως ὅμως μὰς ὑποχρεώνουν νὰ ἀλλάξουμε τὶς ὀπτικές μας, τὶς δράσεις μας καὶ τοὺς στόχους μας. Κι αὐτό, ἀπὸ μόνον του, ποὺ μᾶς ὑποχρεώνει νὰ ἀναπροσαρμόσουμε τοὺς προγραμματισμούς μας, εἶναι ἴσως τὸ δυσκολότερον ὅλων!
Διότι; Πῶς νά τό κάνουμε;
Ἀλλοιῶς τὰ εἴχαμε ἐμεῖς σχεδιάσει καὶ προγραμματίσει. Συνέχεια
Προφανῶς καὶ δὲν τὰ γνωρίζουμε, διότι κάθε πόνος μας, ἐκ πρώτης καὶ μόνον ὄψεως, μᾶς φαίνεται ἐγειρόμενος ἀπὸ διαφορετικὰ αἴτια. Μά πόσο διαφορετικά εἶναι αὐτά τά αἴτια, ἐφ΄ ὄσον τελικῶς εἴμαστε ἐμεῖς πού πονοῦμε;
Ἀγνοοῦμε, ὅλοι μας, ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγότερο, πὼς ὁ κάθε μας πόνος, μικρὸς ἢ μεγάλος, ἔχει τὰ αἴτιά του σὲ κάτι, ὁ,τιδήποτε, μικρὸ ἢ μεγάλο, ποὺ ἀποκολλᾶται ἀπὸ μέσα μας. Σὲ κάτι ποὺ πιστεύουμε ἤ ἐπιθυμοῦμε κι ὄχι σὲ κάτι ποὺ χάνουμε. Συνέχεια
Σὲ ἐτοῦτον τὸν πλανήτη, ἐδῶ καὶ χιλιάδες χρόνια, ἡ ζωὴ «προστατεύεται» μὲ ἰδιαιτέρως σκληροὺς κανόνες καὶ νόμους. Στὴν πραγματικότητα κάθε στιγμὴ πρέπει, θέλουμε δὲν θέλουμε, νὰ κερδίζουμε καὶ νὰ ξανά-κερδίζουμε τὸ δικαίωμα τῆς παραμονῆς μας ἐπάνω στὸν πλανήτη, εἴτε ἀντιστεκόμενοι στὴν βία εἴτε ἀκόμη κι ἀσκῶντας βία. Συνέχεια
