…γιὰ νὰ συνειδητοποιήσῃς τὸ τὶ εἶναι τὸ Σύμπαν!
Διότι πρέπει νὰ νοιώσῃς τὸ κέντρον τοῦ κόσμου μας, γιὰ νὰ συνειδητοποιήσῃς τὸ πῶς λειτουργεῖ ὀ κόσμος μας. Συνέχεια
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
4 Μαΐου 1912. Ἐκχώρησις Δωδεκανήσου ἀπὸ τὴν Τουρκία στὴν Ἰταλία.
Ἡ Ἰταλία κατακτῶντας τὴν Λιβύη, ἀπὸ τὴν ὀθωμανικὴ αὐτοκρατορία, πατᾶ πόδι στὰ Δωδεκάνησα, τῶν ὁποίων τὸ 91,5% τοῦ πληθυσμοῦ ἦταν τὴν ἐποχὴ ἐκείνη Ἕλληνες. (Σὲ σύνολο 143.482 κατοίκων οἱ 131.332 ἦταν Ἕλληνες.)
Τὰ Δωδεκάνησα δὲν ἦταν ἀμέτοχα στοὺς ἀγῶνες τοῦ γένους κατὰ τῶν ὀθωμανῶν. Ἀπὸ τὸ 1821 ἄλλως τε καταγράφονται πολλὲς ἐκρήξεις, ἱκανὲς νὰ χαρακτηρίσουν τὸ φρόνημα τῶν Ἑλλήνων καὶ τὴν θέλησί τους γιὰ ἔνωσι μὲ τὴν Ἑλλάδα. Συνέχεια
Ἂς ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὰ …βαρίδια!!!
Πολλὰ εἶναι αὐτὰ ποὺ μᾶς κρατοῦν δεσμίους σὲ καταστάσεις ποὺ δὲν μᾶς κάνουν καλό.
Ἀπὸ ἁπλὲς πεποιθήσεις, ἐνοχές, ἀποφάσεις, παράλογες δεσμεύσεις, ἀντιλήψεις, παρανοήσεις, ἔως κατάλοιπα ἀτομικά, οἰκογενειακὰ καὶ κοινωνικά.
Καὶ συχνὰ εἶναι δύσκολο νὰ διαχωρήσουμε τὴν ἀλήθεια ἀπὸ τὸ ψέμμα τους, ὅπως ἐπίσης καὶ τὴν ἀναγκαιότητά τους ἢ τὴν ἀχρηστία τους. Συνέχεια
3 Μαΐου 1821. Ὁ Ὀδυσσέας Ἀνδροῦτσος πιάνει τὸ χάνι τῆς Γραβιᾶς.
Πατώντας στὸν παρακάτω σύνδεσμο θὰ διαβάσετε ὅλην τὴν σχετικὴ ἔρευνα:
Ἄς φέρουμε τὸ Φῶς στὶς Ζῳές μας!!!
Μέσα στὴν καθημερινότητα καὶ τὴν βία της, συχνὰ πυκνὰ ξενᾶμε νὰ ἀφήσουμε τὸ βλέμμα μας νὰ ταξειδεύσῃ πρὸς τὸ …Φῶς!
Ὁποιαδήποτε ἔκφρασίν του, παιχνίδισμά του ἢ παραξενιά του.
Εἰκόνες μαγικές, ποὺ συνήθως περνοῦν ἔτσι, ἀπαρατήρητες, μὰ ποὺ εἶναι ἀναγκαῖες γιὰ νὰ γεμίσουμε εὐφορία, ἡρεμία, χαρά, ἀνακούφισιν, δύναμιν καὶ κυρίως ἀποφασιστικότητα.
Δὲν εἶναι τυχαία ἡ θέσις τοῦ πλανήτου μας στὸν κόσμο ἐτοῦτο καὶ δὲν εἶναι τυχαία ἡ θέσις τοῦ Ἡλίου στὴν ζῳή μας.
2 Μαΐου 1919. Ἀποβίβασις τοῦ Ἑλληνικοῦ στρατοῦ στὴν Σμύρνη.
Μετὰ ἀπὸ τὴν συμμετοχὴ τῆς χώρας μας σὲ τρεῖς μεγάλους πολέμους, τοὺς δύο Βαλκανικοὺς καὶ τὸν Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ἡ συνθήκη τῶν Σεβρῶν (10 Αὐγούστου 1920) «ἀδειοδότησε» τὴν Ἑλλάδα μας νὰ «πατήσῃ πόδι» ἐπισήμως στὴν περιοχὴ τῆς Σμύρνης, χῶρο ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν Ἑλληνικό.
Μία κίνησις ποὺ ὅμως τελικῶς, εἶτε λόγῳ τῆς ἀνεπαρκείας τῶν κρατούντων, εἶτε λόγῳ συνειδητῆς προδοσίας, εἶτε λόγῳ τοῦ ὅ,τι παλέψαμε (γιὰ μίαν ἀκόμη φορά) μὲ ὅλα τὰ θεριὰ τοῦ πλανήτου, ὁδήγησε στὴν Μικρασιατικὴ καταστροφὴ ἐμᾶς καὶ τὴν τουρκία στὴν διατήρησιν τῶν ἐδαφῶν της.