Οἱ πραγματικὲς ἐρωτήσεις ὅμως πρέπει νὰ τεθοῦν σωστά.
Νὰ μάθουμε τὴν γλῶσσα μας…
Νὰ μάθουμε νὰ σκεπτόμεθα μὲ καθαρότητα καὶ δίχως ἐμμονές… Συνέχεια
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Ὥρα τῶν οὐσιαστικῶν ἀποχωρισμῶν…
Κι ὄχι τῶν ἐξ ἀνάγκης.
Οἱ ἀποχωρισμοὶ εἶναι δύο εἰδῶν.
Εἶναι αὐτοὶ ποὺ μᾶς συμβαίνουν διότι κάποια Ἀνάγκη τὸ ἐπιβάλλει, ἀλλὰ εἶναι κι ἐκεῖνοι πού, ἂν κι ἐπίσης κάποια Ἀνάγκη τοὺς ἐπιβάλλει, ἀναβάλλονται ἐπ΄ ἀόριστον καὶ πραγματοποιοῦνται τυχαίως.
Οἱ ἀποχωρισμοὶ εἶναι δύσκολοι, διότι κοστίζουν συναισθηματικά.
Ὅταν καλούμεθα ἐμεῖς νὰ λάβουμε ἀποφάσεις ἀπομακρύνσεως κάποιων προσώπων ἀπὸ τὶς ζωές μας, τὸ βάρος τῶν συναισθημάτων αὐξάνεται δραματικὰ καὶ ἐγκλωβιζόμεθα στὴν ἀναποφασιστικότητα. Συνέχεια
Ἂς εἶναι αὐτὸς ὁ Αὔγουστος ἡ Ἀρχή…
Γιὰ τὸ προσωπικό μας ταξείδι πρὸς τὸ Φῶς καὶ τὴν Γνῶσιν…
Γιὰ τὰ πρῶτα μας βήματα ἐλευθερίας…
Γιὰ τὴν ἀναζήτησιν τῆς Πατρίδος ποὺ χάσαμε…
Ἂς εἶναι ἡ ἀφορμή μας, ἡ ἐσωτερική μας ἀφορμή, γιὰ κάθε ἀναγκαία μας ἀλλαγή, ποὺ θὰ μᾶς δείξη ἕναν ἄλλον δρόμο, πιὸ οὐσιαστικὸ καὶ πιὸ κοντὰ στὴν Φύσιν μας, γιὰ νὰ βροῦμε τὸν ἀτομικό μας βηματισμὸ πρὸς τὴν Ἀναγέννησίν μας… Συνέχεια
Ἔθνη καί πολιτισμός
«Ὁ πολιτισμός! Νὰ ἕνα ἔργο ἄξιο γιὰ τὰ ἔθνη, ἔργο ἀληθινὰ ἀνθρώπινο. Νὰ ἡ δικαιολογία τῶν ἐθνῶν. Νὰ πῶς τὰ ἔθνη εἶναι χρήσιμα στὴν ἀνθρωπότητα καὶ νὰ πῶς ἔσφαλε ὁ Μᾶρξ πολεμῶντας τὰ ἔθνη.
Πολιτισμοὺς γεννοῦν τὰ ἔθνη καὶ αὐτὰ μονάχα. Δὲν φθάνει ὅμως νὰ εἶναι ἕνα ἔθνος πολιτισμένο, πρέπει νὰ εἶναι πολιτισμένο καὶ ἀπὸ τὸν δικό του πολιτισμό. Σὲ αὐτὸ λοιπὸν χρησιμεύουν τὰ ἔθνη. Συνέχεια
Γιὰ ὅλες τὶς μικρές μας «νίκες» ἀξίζει νὰ συνεχίσουμε…
Μιᾶς κι ἐφθάσαμε στὸ πέρας μίας ἰδιαιτέρως σκληρῆς χρονιᾶς, κυρίως ἀπὸ πλευρᾶς πιέσεων, ἀναθεωρήσεων ἀλλὰ καὶ ἀπωλειῶν, ἂς σταθοῦμε λίγες στιγμὲς σήμερα γιὰ νὰ κάνουμε τοὺς …«ἀπολογισμούς» μας. Ὄχι διότι τελικῶς ἔχει καὶ τόση σημασία αὐτὴ εἰδικῶς ἡ ἡμέρα, ἐφ’ ὅσον, οὔτως ἤ ἄλλως, μία ἀκόμη ἡμέρα εἶναι κι αὐτή, ἀλλὰ μᾶλλον διότι μέσα μας μάθαμε νὰ πιστεύουμε πὼς εἶναι κάτι διαφορετικὸ αὐτὴ εἰδικῶς ἡ ἡμέρα.
Συνεπῶς εἶναι μία ἀρίστη ἀφορμὴ (κι ὄχι αἰτία!!!) γιὰ νὰ σταθοῦμε, νὰ θυμηθοῦμε, νὰ ζυγίσουμε, νὰ κρίνουμε, νὰ ἀναθεωρήσουμε καὶ νὰ ἀποφασίσουμε ἐὰν κάτι θὰ μπορούσαμε νὰ ἀλλάξουμε, ἐπὶ τέλους, στὶς ζωές μας. Συνέχεια
Θὰ ἀνθέξουμε μόνον γιὰ τὰ «θυσιασμένα» παιδιά…
Διότι δὲν ἔχουμε ἄλλην ἐπιλογή…