Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φρούριον

Τὰ Ἑλληνο-Ῥωμαϊκὰ λεξικὰ Smith: βιογραφία, μυθολογία, γεωγραφία, ἀρχαιότητες.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Τὰ λεξικὰ Smith εἶναι ἀπὸ τὶς καλλίτερες ἐγκυκλοπαίδειες γιὰ κάθε τὶ ποὺ ἀφορᾷ τὸν Ἑλληνικὸ καὶ Ῥωμαϊκὸ κόσμο. Οἱ συγγραφεῖς ἦταν σχολάρχες κλασσικῶν σπουδῶν καὶ τὰ ἄρθρα περιέχουν λεπτομερεῖς παραπομπὲς πρὸς τὶς ἀρχικὲς πηγές.

Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology (1849)

Τὸ ΛΕΞΙΚΟ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΡΩΜΑΪΚΩΝ ΒΙΟΓΡΑΦΙΩΝ ΚΑΙ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ εἶναι ἕνα τρίτομο ἔργο ποὺ καλύπτει κάθε ὄνομα ἄξιον ἀναφορᾶς ποὺ ἀπαντᾶται σὲ Ἕλληνες καὶ Ῥωμαῖους συγγραφεῖς ἀπὸ τὶς παλαιότερες ἐποχὲς μέχρι τὴν πτώση τῆς Κων/πόλεως. Συνέχεια →

Οἱ Νόμοι εἶναι ὁ σκελετὸς τῆς Πολιτείας… Ὅταν τηροῦνται.

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Οἱ Νόμοι εἶναι ὁ σκελετὸς τῆς Πολιτείας καὶ ἡ δικαιοσύνη ὁ θεσμὸς ποὺ ἐξασφαλίζει τὴν ὁμαλὴ καὶ εὔρυθμη λειτουργία της ἀλλὰ καὶ τὸ τελευταῖο καταφύγιο σὲ δύσκολες ὧρες.
Ὅταν αὐτὰ παύουν νὰ ὑπάρχουν, τότε οὔτε ἡ Πολιτεία ὑπάρχει ὡς πολιτικο-νομικὴ ὀντότητα.
Κι αὐτὸ μὲ τὴν σειρὰ του σημαίνει ὅτι κανένας δὲν μπορεῖ νὰ ἀξιώσῃ ὑπακοὴ τῶν πολιτῶν, οὔτε νὰ τοὺς ἐξαναγκάσῃ σὲ ὁτιδήποτε.
Διότι δὲν ὑφίσταται νομίμως πιὰ τίποτε.
Ἀναπόφευκτα ἀκολουθεῖ ἡ αὐτοδικία, μὲ ὅ,τι συνεπάγεται. Συνέχεια →

Ναζί: Μέ ἐμᾶς ἤ μέ τούς ἄλλους;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ὑπάρχει ἕνα παλαιὸ ἀνέκδοτο:
“-Λέγε, μὲ ποίους εἶσαι, μὲ μᾶς ἢ μὲ τοὺς ἄλλους;
-Μὲ σᾶς, μὲ σᾶς.
-Ἔχασες, ἐμεῖς εἴμαστε οἱ ἄλλοι…”

Μπορεῖς νὰ κατηγορήσῃς τὸν Χίτλερ γιὰ πολλά, γιὰ ἕνα καὶ μόνο πρᾶγμα ὅμως δὲν μπορεῖς νὰ τὸν κατηγορήσῃς: ὅτι σεβόταν τὴν ἐθνικὴ κυριαρχία. Σὲ καμμία περίπτωση δὲν ἀπέβλεπε σὲ μία Εὐρώπη ἐθνικῶν χωρῶν, μὲ σύνορα, ἰδιαίτερες ἐθνότητες, αὐτονομία καὶ ἀνεξαρτησία. Αὐτὸ ποὺ οἱ Ναζὶ ἐπιθυμοῦσαν ἦταν ἡ κατασκευὴ μίας ὑπερεθνικῆς αὐτοκρατορίας, ὅπου οἱ διάφοροι ἄνθρωποι θὰ ἐνσωματωνόντουσαν βιαίως, εἴτε ὡς “πολίτες” εἴτε ὡς σκλάβοι. Καὶ ἡ νίκη ἐπὶ τοῦ ναζισμοῦ τὸ ’45, ὅπως καὶ ἡ νίκη ἐπὶ τοῦ σοβιετικοῦ κομμουνισμοῦ τὸ ’89, ἦταν ἡ νίκη τῆς ἐθνικῆς ἀνεξαρτησίας. Συνέχεια →

Θρησκευτικὸς πόλεμος.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς πρoσφάτης συνεντεύξεως τοῦ Alain de Benoist στὸ περιοδικὸ American Renaissance, καὶ τῶν ἐξαιρετικὰ ἐνδιαφέροντων θεμάτων ποὺ θίγει, θὰ ἤθελα νὰ σταθῶ καὶ νὰ σχολιάσω ἕνα θεμελιῶδες θρησκευτικὸ ζήτημα:

Ἡ ἄνοδος τοῦ παλαιοτέρου καπιταλισμοῦ (δηλαδὴ 17ος καὶ 18ος αἰ.) πέραν τοῦ ὅτι ‘καθόταν’ πάνω στὶς παλαιότερες ἀξίες τῆς ἐμπορικῆς κάστας καὶ γι’ αὐτὸ εἶχε μία κάπως ὁμαλότερη πορεία στὴν ἀρχή (μέχρι νὰ ἀποκοπῇ πλήρως ἀπὸ αὐτές), εἶχε ἕνα ἐντελῶς διαφορετικὸ χαρακτηριστικό: τὴν θρησκευτικὴ ὁπτικὴ τοῦ προτεσταντικοῦ Καλβινισμοῦ καὶ ἰδίως ὡς πρὸς τὸ τὶ χαρακτηρίζει τὸν «ἐκλεκτό» τῆς δικῆς τους περὶ Θεοῦ εἰκόνος. Μὲ ἀπλὰ λόγια οἱ Καλβινιστὲς πιστεύουν ὅτι σημάδι καὶ ἀνταμοιβὴ τῶν ἐκλεκτῶν τοῦ Θεοῦ τους εἶναι ὁ πλουτισμός. Αὐτὸ μόνον. Ἐὰν ἔχῃς βγάλει χρήματα, πολλὰ χρήματα, αὐτὸ εἶναι σημάδι ὅτι ἔχεις τὴν εὔνοια τοῦ Θεοῦ καὶ ὅτι αὐτὸς σὲ ἀποδέχεται. Μὲ ἀπλὰ λόγια τὸ ἀνώτατο ἰδανικὸ τῆς “ἀρετῆς” δὲν ἀξιολογεῖται παρὰ μὲ αὐτὸ καὶ μόνον τὸ κριτήριο. Συνέχεια →

Ἡ ταβέρνα τῶν Μουσῶν καὶ οἱ Ταμπακολόγοι.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Μία ἐξαιρετικὰ ἐνδιαφέρουσα ἱστορία περὶ Καπνοῦ…

Τὸ ἑρμητικὸν Τάγμα τῶν Fratelli Oscuri ἐνεφανίσθη περὶ τὸ 1500 καὶ κατὰ τὸ 1600 εἶχε διαδοθεῖ σὲ ὅλη τὴν Ἰταλία. Τὰ μέλη του διετείνοντο ὅτι ἐκατάγοντο ἀπὸ τὸν πυθαγορικὸν κύκλον τοῦ Βυζαντίου. Ἡ ὁμᾶς αὐτὴ τῶν μεμυημένων μετεφέρθη κατὰ πρῶτον ἀπὸ τὸ Βυζάντιον εἰς Θεσσαλονίκην, ἡ ὁποία τὸ 1422 ἐγένετο Ἐνετικὴ καὶ τὸ 1430 Τουρκική, ἐκεῖθεν δὲ διεθόθη εἰς Ἰταλίαν. Τῷ 1650 ἐσβέσθη ἡ δραστηριότης τοῦ Τάγματος εἰς Ἰταλίαν ὑπὸ τὴν πίεσιν τῆς Ἱερᾶς Ἐξετάσεως. Περὶ τῆς μεταφορᾶς τοῦ ἐν λόγῳ Τάγματος εἰς Ἀγγλίαν ἔχομεν λεπτομερεῖς πληροφορίας. Συνέχεια →

Ὁ μῦθος τοῦ Γανυμήδου.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0


Λοιπόν:
Ὁ περὶ Γανυμήδους μῦθος ἐμφανίζεται ἀρχικῶς στὰ ὁμηρικὰ ἔπη, καὶ συγκεκριμένα στὴν Ἰλιάδα (ραψωδία ΧΧ, Θεομαχία, 231-235):
«καὶ τρεῖς γιοὶ ἀπὸ τὸν Τρώα ἄψογοι ἐγεννηθῆκαν,
ὁ Ἀσσάρακος κι ὁ Ἶλος κι ὁ ἰσόθεος Γανυμήδης,
ποὺ ὁ κάλλιστος ὑπῆρξε στοὺς θνητοὺς ἀνθρώπους μέσα,
τοῦτον οἱ θεοὶ ἅρπαξαν νὰ κερνᾶ κρασί στὸν Δία,
γιὰ τὸ περισσὸ του κάλλος, νά ‘ναι μὲ τοὺς ἀθανάτους»

Πολὺ ἀργότερα ἐμφανίζονται οἱ ἐκδοχές ὅτι ὁ ἀετός τοῦ Διός ἢ ὁ ἴδιος ὁ Δίας τὸν ἅρπαξε, γιὰ νὰ εἶναι οἰνοχόος τῶν Θεῶν, ἐπίσης ὅτι τὸν ἀπήγαγε ὁ Τάνταλος, ὁ Μίνως, ἡ Ἠώς, ἢ ὅτι σκοτώθηκε κατὰ τὴν ἁρπαγή καὶ θάφτηκε στὸν Ὄλυμπο τῆς Μυσίας. Συνέχεια →