
Σὲ πρόσφατο δημοσίευμά της ἡ Wall Street Journal φέρνει στὸ προσκήνιο τὸ μεγάλο πρόβλημα τῆς λαθρομεταναστεύσεως στὴν Ἑλλάδα, καὶ τοῦ τεραστίου κοινωνικοῦ καὶ οἰκονομικοῦ του βάρος, γιὰ μία χώρα ποὺ μαστίζεται ἀπὸ σοβαρὴ κρίση. Ἀναφέρει ὅμως καὶ κάτι ἄλλο ἡ WSJ: ὅτι ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία εἶναι ἀπλῶς γιὰ λόγους ἀναζητήσεως ἐργασίας καὶ δὲν πρόκειται γιὰ πρόσφυγες πολέμου. Καὶ ἐδῶ ἐρχόμαστε νὰ παρατηρήσουμε τὰ ἐξῆς:
1. Σὲ καμμία χώρα δὲν ἀφήνουν τὰ σύνορά τους ἀφύλακτα, οὔτε καὶ δέχονται παρανόμους εἰσβολεῖς ποὺ δὲν ἀκολουθοῦν καμμία νόμιμη διαδικασία. Καὶ πάντα κάθε χώρα βλέποντας τὶς ἀνάγκες της ἔχει προϋποθέσεις γιὰ τὸ τὶ εἴδους ἐργαζομένους θέλει νὰ προσελκύσῃ, μὲ ὑψηλὲς δεξιότητες, ποὺ θὰ εἶναι χρήσιμοι γιὰ τὴν χώρα, μὲ ἰατρικὰ τέστ καὶ μὲ ἔλεγχο γιὰ ἀξιόποινες πράξεις. Καὶ πάντα ἡ τελικὴ ἀπόφαση εἶναι τῆς χώρας ὄχι τοῦ εἰσβολέα. Μὲ ἀπλὰ λόγια δὲν σημαίνει ὅτι ἐπειδὴ ὁ Α ψάχνει δουλειά, ὁ Β ὑποχρεοῦται νὰ τὸν φορτωθῇ. Σὲ καλοῦν πᾶς, δὲν σὲ καλοῦν δὲν πᾶς, ἀπλὰ πράγματα.
Καὶ ΟΧΙ δὲν μποροῦμε νὰ δεχθοῦμε νὰ δολοφονηθοῦν τὰ παιδιὰ καὶ ἐγγόνια μας, νὰ καταστραφῇ τὸ μέλλον τους καὶ νὰ ἐξανεμιστοὺν οἱ πόροι ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι στὴν διάθεσή τους, γιὰ χάριν τρίτων ποὺ οὔτε κἂν σὲ σέβονται ἀλλὰ εἰσβάλλουν διὰ τῆς βίας καὶ σοῦ κάθονται στὸ σβέρκο, ἀπομυζῶντας παχυλὰ ἐπιδόματα καὶ δωρεὰν ἰατρικοφαρμακευτικὴ κάλυψη, ΣΤΕΡΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΠΑΙΔΙΑ.
Συνέχεια →