«Ὅταν ἦλθε ἡ 28η, δὲν μπόρεσε νὰ ἰδῇ ὅτι ΤΟΤΕ ΜΟΝΟΝ, καὶ ὄχι στὶς ἐορτὲς τοῦ Σταδίου, ὁλόκληρος ὁ λαὸς ἤταν ΜΑΖΙ ΤΟΥ, μαζὺ μὲ τὴν ἀπάντησι ποὺ ἔδωσε στὸν Grazzi τὴν αὐγή.
Δὲν μπόρεσε νὰ καταλάβῃ ὅτι ἡ ἡμέρα ἐκείνη δὲν ἐπεκύρωνε ἀλλὰ καταργοῦσε τὴν 4η Αὐγούστου».
Ἀρχεῖα κατηγορίας: ἀφιερώματα
Ἡ σοῦπα τοῦ μπακάλη.
Και για την 28η Οκτωβρίου, μια σούπα του μπακάλη
Τον καιρό της Κατοχής τρώγαμε μοιρασμένο με το δελτίο, κάτι που λεγόταν σούπα του μπακάλη. Την αποτελούσαν μικρά κομματάκια, αγνώστου προελεύσεως, άλλα κίτρινα, άλλα πορτοκαλιά, άλλα ασπριδερά, άλλα αχνοπράσινα σε μέγεθος σπόρου φάβας σπασμένου στα τρία. Στην κατσαρόλα γινόταν ένας χυλός χρώματος ροζέ. Πεινασμένους μας εύρισκε, πεινασμένους μας άφηνε και η σάχλα της δεν περιγράφεται.
Τα τελευταία χρόνια λοιπόν έχω την αίσθηση πως κάθε λίγο με μπουκώνουν μια τέτοια σούπα του μπακάλη ως θέαμα – ακρόαμα επετειακό.
Τι εννοώ: πριν από λίγες βδομάδες μού πρότειναν να λάβω μέρος σε μια εκπομπή αφιερωμένη στο ’40. Συνέχεια
Γράμματα ἀπὸ τὸν πόλεμο
Τὸ ἄρθρο αὐτὸ τὸ ἔγραψα πέρυσι καὶ τὸ ἐπαναδημοσιεύω ἐφέτος.
Μετὰ τὸν θάνατο τῆς πενθερᾶς μου ἕνα πακέτο γράμματα τοῦ ἀδελφοῦ της, ἀπὸ τὸν πόλεμο, ἐπέρασαν στὰ χέρια μας, καὶ ἔτσι ἔχω τὴν τύχη καὶ τὴν τιμὴ νὰ τὰ κρατῷ καὶ νὰ μπορῷ νὰ τὰ μοιράζομαι μαζύ σας σήμερα.
Ὅταν τὰ βρήκαμε αἰσθανθήκαμε δέος καὶ συγκίνηση.
Τὸ μέλανι καὶ τὸ χαρτὶ ἔδωσαν τὴν δική τους μάχη μὲ τὸν χρόνο καὶ ἔμειναν ἄθικτα, σὰν νὰ γνώριζαν τὸν προορισμό τους.
Μικρὲς ἰστορίες που φτιάχνουν τὴν μεγάλη ἱστορία.
Συνέχεια
Ἡ μάχη στὴν Δόμβραινα.
Πίνακας τοῦ Γιάννη Νίκου “Ὁ Γεώργιος Καραϊσκάκης στὴ μάχη τοῦ Φαλήρου”
Σὰν σήμερα τὸ 1826, ὁλοκληρώνεται ἡ μάχη στὴν Δόμβραινα Βοιωτίας, μὲ μεγαλειώδη Ἑλληνικὴ νίκη.
Ἡ μάχη ἀνήκει στοὺς στρατηγικοὺς ἐλιγμοὺς τοῦ Καραϊσκάκη στὰ νότα τοῦ Κιουταχῆ, ὁποῖος πολιορκοῦσε τὴν Ἀθήνα. Συνέχεια
Τί εἶναι ἡ Πατρίδα μου;
Τί εἶναι ἡ πατρίδα μου;
Μὴν εἶναι ὁ Φοῖβος; Ὁ μέγας ἐθνικὸς τραγουδοποιός, ὁ ἀγέλαστος καί θυμωμένος στρατηλάτης. ἐνός ξρφρένου ξεφαντώματος, πού γιόρτασε τά 20 χρόνια του;
Μὴν εἶναι ἡ ἐθνική μαγείρισσα, πού κατάφερε νά σπάσει τό φράγμα τῶν χαμηλῶν θερμίδων ἑνὸς κομματιοῦ mouzaka;
Μὴν εἶναι ὁ Καμπουράκης μὲ τὸν Οἰκονομέα, πού τραυλίζουν ἀσυνάρτητα καὶ ῥυπαίνουν τά πρωινά μας;
Μὴν εἶναι οἱ ἀποφθεγματικές ἀνοησίες τῆς κυβερνήσεως; Συνέχεια
Ὅταν ἐπεμβαίνῃς στοὺς Νόμους τῆς Φύσεως…
Στο πάρκο Yellow Stone των Η.Π.Α είχαν εξαφανίσει τους λύκους για 70 χρόνια.
Στο διάστημα αυτό, τα ζώα που τρέφονταν με βλάστηση, ισοπέδωσαν στην κυριολεξία τα πάντα, από δένδρα μέχρι το απλό χορτάρι.
Μόλις ήρθαν ξανά οι λύκοι, τα ελάφια, οι τάρανδοι και τα βουβάλια, άλλαξαν τα μέρη όπου σύχναζαν.
Πήγαιναν σε άλλα μέρη του πάρκου, όπου δεν θα μπορούσαν να πέσουν εύκολα θύματα των λύκων.