Διαπιστώνω ἀπὸ ἀρκετοὺς γνωστοὺς καὶ φίλους, πὼς ἀκόμη, γιὰ δικούς τους λόγους, διάφορες προσκολλήσεις σκιάζουν τὶς σκέψεις τους.
Γιὰ παράδειγμα, πιστεύει ὁ Χὶ πὼς μόνον οἱ δεξιὲς ἀντιλήψεις, καὶ τελικῶς μεθοδεύσεις, δεξιοῦ ἡγέτου ἤ δεξιοῦ θὰ μᾶς διασώσουν.
Πιστεύει ὁ Ψὶ πὼς μόνον οἱ ἀριστερὲς ἀντιλήψεις, καὶ τελικῶς μεθοδεύσεις, ἀριστεροῦ ἡγέτου ἤ ἀριστεροῦ χώρου θὰ μᾶς σώσουν.
Ἤ πιστεύει ὁ Ὠμέγα πὼς οἱ κεντρῶες ἀντιλήψεις καὶ τελικῶς μεθοδεύσεις, κεντρώου ἡγέτου ἤ χώρου θὰ μᾶς σώσουν…
Κι ἐδῶ διαφωνῶ…
Διαφωνῶ ὁριζοντίως, καθέτως καὶ πλαγίως… Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: ἀφιερώματα
Μάσκες, περσόνες καὶ ὑποκριτές.
(Τετράδια Συνεργείου)
Ὑπάρχουν τρία εἴδη ἠθοποιῶν: Οἱ κακοί, οἱ καλοὶ καὶ οἱ συγκλονιστικοί.
Εἶναι πολὺ εὔκολο νὰ τοὺς διακρίνεις.
Μά αὐτή ἡ Ἑλληνική μυθολογία διαρκῶς νά ἐπιβεβαιώνεται;
Τί δυστυχία εἶναι αὐτή γιά τούς ἀρνητές της;
Τί μεγάλο πόνο καί καϋμό καί ὀργή θά ἔχουν συσσωρεύσῃ;
Μά δέν εἶναι νά τούς λυπᾶται κάποιος;
Ἐγὼ προσωπικῶς ἔχω ἀρχίσῃ καὶ διασκεδάζω πολύ…
Πάντα πίστευα πὼς ἡ ἴδια ἡ Γῆ θὰ «ξεράσῃ» κάθε ἀλήθεια ποὺ ἀπαιτεῖται, πρὸ κειμένου νὰ μᾶς ὑποδείξῃ τὸ ποιὰ εἶναι ἱστορία της…
Δὲν περίμενα πὼς μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες ἐπιβεβαιώσεις θὰ ἐρχόταν ἀπὸ τὸ διάστημα…
Μάλιστα, τόσο πολὺ ξαφνιάστηκα ἀπὸ τὶς τελευταῖες τους ἀνακοινώσεις, ποὺ τελικῶς ἀρχίζω νὰ τοὺς …λυπᾶμαι!!! Συνέχεια
…Νά ξυπνῶ τό πρωί καί νά βλέπω τόν ὁρίζοντα
Δέν μέ ἐνδιαφέρει ἡ πολιτική.
Δέν μέ ἐνδιαφέρει ὁ καπιταλισμός, ὁ κομμουνισμός, τό μεγάλο κεφάλαιο, οἱ προλετάριοι…….
Δέν μοῦ ἀρέσει ἡ Χρυσῆ Αὐγή, οἱ ἀντιρατσιστές, οἱ παγκόσμιοι ἐξουσιαστές καί τά «παιχνίδια» τους. Τό μνημόνιο, ἡ τρόικα, οἱ ὀσφυοκάμπτες πολιτικοί μας.
Μοῦ ἀρέσει νά Συνέχεια
Νικητὴς εἶναι αὐτὸς ποὺ ἀναγκάζει μὲ τὶς πράξεις του νὰ ἀλλάξουν οἱ σκέψεις του.
Εἴμαστε ἀπὸ τὴν φύση καμωμένοι γιὰ νὰ ἀποφεύγουμε τὸν πόνο καὶ νὰ τείνουμε πρὸς τὴν ἡδονή. Ἔτσι λοιπὸν ὅταν ἀποτυγχάνουμε, ἐπειδὴ δὲν θέλουμε νὰ πονάμε, εὔκολα μπορεῖ νὰ τὰ παρατήσουμε καὶ νὰ πέσουμε στὴν ἀπάθεια.
Πολλοὶ ἄνθρωποι μετὰ ἀπὸ κάποιες δυσκολίες τὰ παρατοῦν καὶ χάνουν τὰ κίνητρά τους γιὰ νὰ μποῦν στὴν δράσι, χάνουν τὴν δίψα τους γιὰ ζωή. Συνέχεια
Ἡ ἀνεπίδοτος ἐπιστολὴ τῆς Μαρίας Πολυδούρη.
Ἀγαπητοὶ φίλοι!Ἴσως τὸ γράμμα αὐτὸ νὰ μὴ διαβασθῇ ποτέ, ἀπὸ κανέναν, ἀλλὰ στ᾿ ἀλήθεια δὲ μὲ νοιάζει. Ἴσως μέχρι νὰ φτάσῃ στὰ χέρια σας νἄχω πειὰ ὁλότελα ξεχασθῆ ἀπ᾿ ὅλους. Ἀλλά, οὔτε δὰ κι᾿ αὐτὸ τὸ τελευταῖο μὲ νοιάζει. Ἐξάλλου, δὲν ἔχω καὶ πολλὰ νὰ σᾶς πῶ, θέλω μόνο νὰ σᾶς θυμίσω ὅτι κάποτε ὑπῆρξα. Κάποτε ὑπῆρξα κι᾿ ἤμουν καὶ ζωὴ καὶ θάνατος μαζύ. Καὶ ζωὴ καὶ Χάρος ἤμουν!
Ἔζησα, τὁμολογῶ, μιὰ ζωὴ δηλητηριασμένη, γι᾿ αὐτὸ θαρρῶ ἀπεφάσισα νὰ τὴν ἐγκαταλείψω. Ἐκεῖνο ποὺ γιὰ τοὺς ἄλλους ἤταν ζωή, γιὰ ἐμένα θάνατος ἦταν. Γεννιόμουν καὶ πέθαινα κάθε ἡμέρα, ὥρα καὶ στιγμή. Ζοῦσα μὲ τὸ θάνατο, ζοῦσα γιὰ νὰ πεθάνω, μὰ τουλάχιστον δὲν ζοῦσα νεκρὴ ὅπως οἱ γύρω μου, τὰ μικρὰ ἀστεῖα ἀνθρωπάκια ποὺ ἔλεγαν πὼς μ᾿ ἀγάπησαν, κι᾿ ἂς μὴ μπόρεσαν ποτέ, κι᾿ ἂς μὴ τόλμησαν ποτὲ νὰ διαβάσουν τὴν ψυχὴ ποὔκρυβε περίσσιο φῶς καὶ σκοτάδι μέσα της. Κατὰ βάθος μὲ ἐφοβοῦντο καὶ δὲν ἀργοῦσαν νὰ τραποῦν εἰς ἄτακτον φυγήν. Δὲν ἄντεχαν νὰ μὲ κυττοῦν κατάμματα, μὴ τύχῃ καὶ τοὺς κλέψω τὴν ψυχή τους.
Ἀγαπήθηκα, ἀγαπήθηκα πολύ, μὰ μπορεῖ ποτὲ κανεὶς νὰ φαντασθῆ ὅτι λυπόμουν βαθειὰ ὅταν καταλάβαινα ὅτι μ᾿ ἀγαποῦσαν; Ἐγώ, ἴσως νὰ μὴν ἀγάπησα ἀρκετά, ὄχι ὅσο ἔπρεπε. Τὸν ἰδανικό μου ἔρωτα θαρρῶ τὸν Συνέχεια