Ἀρχεῖα κατηγορίας: ἀφιερώματα

Νά σᾶς κάνω μία πίπα κύριε;

ἀπὸ τὸν/τὴν

6

Προσοχή: Τὸ κείμενό που ἀκολουθεῖ εἶναι αὐστηρῶς (ἐπαναλαμβάνω ΑΥΣΤΗΡΩΣ) ἀκατάλληλο για ἀνηλίκους

(Θεατρικὸ μονόπρακτο δρόμου)

ΠΡΟΣΩΠΑ:  Ἠλίας

Ὁδηγοὶ 1, 2, 3, 4, 5, 6

Γυναῖκα

(Τὸ φανάρι σὲ ἕνα μεγάλο ἀστικὸ δρόμο. Ἀπὸ κάτω τοῦ δεν περιμένει κάποιος κουτσὸς Πακιστανὸς ἢ Ἀφγανὸς ἢ Οὐρουγουανὸς οὔτε κάποιος ἀθίγγανος, ἀλλὰ ἔνας «κανονικός» ἄνθρωπος. Ὁ Ἠλίας, λευκός, ἀρτιμελής, Ἕλληνας, φρεσκοξυρισμένος καὶ μὲ καθαρὰ ῥούχα. Μόλις ἀνάβει τὸ κόκκινο πλησιάζει τὸ πρῶτο αὐτοκίνητο. Ἀνοίγει τὴν πόρτα τοῦ ὁδηγοῦ καὶ σκύβει πρὸς τὸν καβάλο τοῦ.)

ΗΛΙΑΣ: Νά σᾶς κάνω μιά πίπα, κύριε; Συνέχεια →

Ζοῦμε πιό εὐτυχισμένοι ὅταν δέν ἔχουμε συνείδησιν τῆς τραγικότητός μας;

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἄς ξεκινήσουμε μὲ τὶς σκέψεις τοῦ Δημήτρη.

Ὁ Δημήτρης διαφωνεῖ, μὲ τὸν παραπάνω τίτλο, καὶ δικαίως, διότι ὁ ἴδιος ἔχει καὶ συναίσθησι καὶ συνείδησι τῆς τραγικότητός μας.
Ἀντιλαμβάνεται πολλὰ περισσότερα ἀπὸ ὅσα μᾶς ἐπιτρέπουν νὰ ἀντιληφθοῦμε οἱ σκηνοθεσίες καὶ οἱ λοβοτομήσεις ποὺ μᾶς ἐπιβάλλουν.
Ὅμως κάποιοι, ἄγνωστον πόσοι, πράγματι εἶναι εὐτυχισμένιο ἐπεὶ δὴ δὲν ἔχουν συνείδησιν τῆς τραγικότητος τῆς ζωῆς τους… Συνέχεια →

Ἡ θεία κοινωνία ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ Διονύσου.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Δεῖτε τὸν Διόνυσο ποὺ δίδει, πολλὰ χρόνια πρὶν τὸν Χριστό, κρασὶ καὶ ἄρτο στοὺς πιστούς του, ποὺ μετατρέπεται, θείᾳ χάριτι, στὸ  αἷμα καὶ στὸ σῶμα του, εἰς ἀνάμνησιν τοῦ θανάτου καὶ τοῦ διαμελισμοῦ του ἀπὸ τὶς μαινάδες. Συνέχεια →

Τὸ ἐχθὲς καὶ τὸ τώρα…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Κάποτε λοιπὸν ὁ ἄνθρωπος ἐθαύμαζε τὴν Φύσιν, διότι ἠσθάνετο τμῆμα της… Κομμάτι της…
Κάποτε… ἐχθές… Πολὺ παλαιά…
Μετὰ ὅμως ἦλθε τὸ ῥοῦχο, ὁ φθόνος, ὁ σκοταδισμὸς καὶ τὸ ψεῦδος…
Ἦλθε τὸ δῆθεν… καὶ μαζύ του ἡ ἀνάγκη νὰ καλυφθοῦν ὅλες οἱ βρωμιές καὶ οἱ ὑποκρισίες… Συνέχεια →

Ἡ πιὸ ἀγαπημένη μου ἱστορία.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

 

΄Εκτωρ, Πάρις, Ελένη, Pierre Coude François Delorme (1783-1859)

Γιὰ πολλοὺς λόγους, παράδειγμα ἂς συγκρίνουμε τὴν μεταχείριση τῆς Ἑλένης στὸ ἔπος τοῦ Ὁμήρου μὲ αὐτὴν τῆς Ἄννα Καρένινα στὴν ἱστορία τοῦ Τολστόι.
Δύο ἀντίθετοι κόσμοι, ποὺ διαφέρουν ἀσύλληπτα στὸ πῶς βλέπουν τὴν γυναῖκα. Συνέχεια →

Τὸ ἑπτὰ τοῦ Ἀπόλλωνος.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ὁ Ἀπόλλων, ὁ Θεὸς τοῦ φωτός, καὶ τοῦ πολιτισμοῦ:

Ὁ Ἀπόλλων στοὺς προγόνους μας εἶχε ὑπὸ τὸν ἔλεγχό του ἑπτὰ πράγματα.
Τὴν μουσική, τὴν ποιήσιν, τὴν φιλοσοφία, τὴν ἀστρονομία, τὰ μαθηματικά, τὴν ἰατρικὴ καὶ τὴν ἐπιστήμη. Ἦταν θεὸς ποὺ ἔφερε τὸν πολιτισμὸ καὶ ἔβγαλε τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν βαρβαρότητα.
Εἶχε τὴν λύρα. Συνέχεια →