Ἐπεὶ δὴ πολλὲς φορὲς ἔχω γράψῃ πὼς γιὰ νὰ ῥίξουμε τὴν κάθε κυβέρνησι, κι αὐτήν, τὴν τωρινή, ἀλλὰ καὶ κάθε ἄλλην, ποὺ θὰ μᾶς προκύψῃ, ἔχουμε ἕνα μόνον ὅπλο, ποὺ λέγεται: ὁλοκληρωτικὴ ἀποχή, ἀπὸ κάθε δραστηριότητα, τώρα ποὺ βλέπω τέτοιες κινήσεις, ὄχι μόνον χαίρομαι, ἀλλὰ κυριολεκτικῶς πετῶ τὴν σκούφια μου ἀπὸ τὴν διαπίστωσι πὼς ναί, ὅλοι αὐτοὶ ποὺ τὸ συνειδητοποιοῦν, ἔχουν ἐπιβεβαιωμένη ἐπιτυχία!!!
Εἶναι πράγματι πολὺ μεγάλο αὐτὸ ποὺ ἔπραξαν οἰ Δραμινοὶ καὶ εἶναι ὁδηγὸς γιὰ νὰ μπορέσουμε ἀνὰ πάσᾳ στιγμή, ποὺ θὰ τὸ ἀπαιτήσουν οἱ συνθῆκες, νὰ πράξουμε τὰ ὅμοια ΟΛΟΙ μας. Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: ἀφιερώματα
Κάπου στὴν Βόρειο Ἤπειρο…
Εἶναι κάποιες στιγμὲς ποὺ ἐξοργίζομαι, ὅταν διαβάζω κυρίως τὰ ἐπὶ μέρους ἱστορικὰ γεγονότα, ποὺ ἐλάχιστα ἔχουν διασωθῇ ἐξ αὐτῶν, ἀπὸ τὴν ἐπίσημο ἱστορία. Εἶναι λοιπὸν αὐτὲς οἱ στιγμὲς ἄγριες, διότι εἶναι σὰν νὰ «μπαίνω» μέσα στὴν ἱστορία… Εἶναι σὰν νὰ ζῶ μὲ αὐτοὺς τοὺς ἀγαθοὺς ἀνθρώπους, ποὺ μόνον τους κρίμα ἦταν ἡ ἀγαθότητα… Εἶναι σὰν νὰ διαβιῶ ὑπὸ τὶς δικές τους συνθῆκες, μὲ τὰ δικά τους πάθη, μὲ τοὺς δικούς τους πόνους καὶ τὰ δικά τους αἵματα…
Καὶ ναί, ἐκεῖνες τὶς στιγμὲς μὲ πνίγει ἡ ὀργή…
Κάθε ἱστορία καὶ ἕνα καρφί… Συνέχεια
« Α Ε Ρ Α Σ »
Ν.Πετιμεζᾶς (Λαύρας)
Λέξις μαγική, ποὺ δὲν σημαίνει σχεδὸν τίποπα καὶ ὅμως τὰ σημαίνει ὅλα. Τρεῖς συλλαβὲς ποὺ βγῆκαν μιὰν ἡμέρα ἀπὸ τὰ χείλη ἑνὸς ἀπλοϊκοῦ, ἐκεῖ στὰ βουνὰ τῆς Ἠπείρου, ὅταν εἶδε νὰ σκάζουν οἱ ὀβίδες ἐπάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι του καὶ νὰ μὴν παθαίνη τίποτε κανείς καὶ ἔκαμαν ἔπειτα τὸ γύρω τους ὅπου συμπλοκή, ὅπου μάχη, ὅπου θάνατος!
Τὴν πῆρε ἡ δόξα μαζὺ μὲ τὰ φτερά της κι ἐγύρισε ὅλους τοὺς κάμπους καὶ ὅλα τὰ βουνὰ καὶ τὰ λαγκάδια. Ὅπου αἷμα, ἐκεῖ κι αὐτή· ὅπου μάχη, θ’ ἀντηχοῦσε κι αὐτή· ὅπου νίκη, βροντόφωνη θὰ ἓβγαινε ἀπὸ τὰ στήθη τῶν πολεμιστῶν καὶ θ’ ἀνέβαινε ψηλὰ σὰν ὕμνος ἐπινίκιος.
Σήμερα δὲν ὑπάρχει χωριό, δὲν εὑρίσκεται σπίτι ἢ καλύβι ποὺ νὰ μὴν ἀντηχῆ μέσα.
Ξέρεις, αὐτὴ ἡ γυναίκα…
Ξέρεις, αυτή η γυναίκα τώρα θα περπατήσει 70 χιλιόμετρα μες στη βροχή, με το γουρούνι και το παιδί. Πού θα κοιμηθούν το βράδυ.. θα κατεβούν στον κάμπο για μεροκάματο. Έχω τέτοια ντοκουμέντα πως αυτός ο κόσμος που ζει σήμερα δεν είναι ίδιος με τον χθεσινό. Και θα ‘πρεπε να υπάρχουν μαρτυρίες ακριβώς για τη ζωή αυτών των προγόνων, που είχαν το θάρρος να κρατήσουν στον τόπο τη ζωή και να υποστούν τα πάνδεινα.
Συνέχεια
Ἡ τάξις τοῦ 1940.
Κύττα νὰ δῇς τὶ σκέφθηκα τώρα…
Εἶναι κάποιες φορές, στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος, ποὺ λὲς καὶ ἡ Γῆ, ἡ Ἐποχή, τὸ Σύμπαν ὁλόκληρο «παίζει» μὲ τὴν ἱστορία.
Εἶναι κάποιες στιγμές, σὲ ὅλην τὴν ἱστορία τῆς Ἀνθρωπότητος, ποὺ ξαφνικά, ἀπὸ τὸ πουθενά, ἐκεῖ ποὺ ἔχουν ὅλα προγραμματιστῇ, ἐκεῖ ποὺ ὅλα δείχνουν νὰ πηγαίνουν στὴν καταστροφή, ξαφνικὰ κάτι ἀλλάζει κι ὅλα ἀνατρέπονται.
Εἶναι κάποιες παραξενιές, τῆς ἰδίας τῆς διαβιώσεως, ποὺ μᾶς «δένουν» ἰσοβίως σὲ κάποια ἅρματα καὶ δὲν μποροῦμε, ὅσο κι ἐὰν θέλουμε, νὰ ξεφύγουμε ἀπὸ τὴν Μοίρα μας… Συνέχεια
Πόσο μικροὶ ποὺ εἴμαστε…
Πόσο ἀσήμαντοι…
Πόσο μηδαμινοί…
Κι ὅμως… Ἐὰν ἀρχίσουμε νὰ σκεπτόμαστε γιὰ τὸ σύμπαν, τὸ ἀντιλαμβανόμαστε σὰν αὐτὸ νὰ γυρίζῃ γύρω ἀπὸ ἐμᾶς… Σὲ καμμίαν τῶν περιπτώσεων δὲν μποροῦμε νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς οὔτε ἔνα ἴχνος του εἴμαστε, καλὰ καλά…
Τυχαία σπορά, κάποιας τυχαίας συνευρέσεως, δύο τυχαίων ἀνθρώπων, δίχως στόχο, δίχως ἀρχή, δίχως ἀξίες… Συνέχεια