Ὡς πρὸς τὸ Ἐπέκεινα ὑπάρχουν δύο κύριοι ῥυθμοί ἢ κινήσεις. Ὅταν εἴμαστε στὴν Χρυσὴ Ἐποχή τότε ἡ κίνηση εἶναι ἀπὸ πάνω πρὸς τὰ κάτω καὶ ἀπὸ μέσα πρὸς τὰ ἔξω. Κυριαρχεῖ ἡ Παράδοση καὶ ἡ ἀπευθείας ὑψηλὴ κι ἐσωτερικὴ σύνδεση μὲ τὸ Κέντρο, ὁπότε ὁ σπόρος φύεται καὶ ἀπλώνει δομῶντας τὴν ἐξωτερικὴ φόρμα, τὸ περίβλημα δηλαδὴ ποὺ καλεῖται θρησκεία. Ἡ ἐξωτερικὴ φόρμα εἶναι ζεστὴ καὶ εὔκαμπτη καὶ ἐπιδέχεται δόμηση δηλαδὴ σκελετό καὶ αὔξηση πάνω σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο. Ἐκεῖ δημιουργοῦνται -καὶ διαφοροποιοῦνται- πολλά καὶ ὠφέλιμα κλαδιά. Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: ἱστορικὲς ἔρευνες καὶ μελέτες
Μακεδονικὴ γλῶσσα.
Σκοπιανοὶ καὶ Βούλγαροι μάθετε ἱστορία.
Ὁ George Rawlinson M.A. σὲ βιβλίο του, ποὺ ἐκδόθηκε στὴν Νέα Ὑόρκη τὸ 1899 γραφεῖ:
«Τὸ βασίλειο τῶν Πτολεμαίων, τὸ ὁποῖο θεμελιώθηκε ἀπὸ τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο, ἀνῆλθε σὲ ἕνα πολὺ μεγάλο ἐπίπεδο εὐημερίας. Οἱ πολλὲς ἐπιγραφές που ὑπάρχουν εἶναι χαραγμένες καὶ στην αἰγυπτιακὴ (ἱερογλυφικὴ ἢ δημώδη) καὶ στὴν γλῶσσα τῶν Μακεδόνων – στὴν ἑλληνική, δηλαδή.
Ἡ μακεδονικὴ ἐπιγραφή, ΔΗΛΑΔΗ ἡ ΕΛΛΗΝΙΚΗ, ποὺ βρέθηκε στην Αἴγυπτο, γράφει γιὰ τοὺς ἀθλητὲς ποὺ διακρίθηκαν στοὺς ἀγῶνες ἀπὸ τὴν Θρᾴκη, τὴν Μακεδονία, τὸν Τάραντα, τὴν Θεσσαλία, τῆν Ναύκρατο, τὴν Βοιωτία, τὴν Σάμο, τὴν Ἁλικαρνασσό.
Συνέχεια
Πῶς ἐγέμισαν τά γερμανικά μουσεῖα;
Γερμανοὶ ἀξιωματικοὶ καὶ διπλωματικοὶ ὑπάλληλοι κλέβουν χωρὶς κουκουλες καὶ καλάζνικωφ ἄγαλμα ἑλληνικό.
Περισσότερα ἀπὸ 8.000 ἀγάλματα ἔκλεψαν στὴν κατοχή.
Τότε θὰ ἔφτιαξαν καὶ τὰ μουσεῖα, γιατὶ ἂν τὰ ἔκτιζαν πρίν, τί θά ἔβαζαν μέσα; Συνέχεια
Ὑπῆρχαν κάποτε γίγαντες;
Ὑπῆρχαν γίγαντες ἀλλὰ μᾶς τὸ κρύβουν.
Μᾶς θεωροῦν βλᾶκες.
Παντοῦ βρίσκουν γιγαντιαία ὀστᾶ, ὅπως π.χ. στὴνν Κρήτη, τοὺς σαραντάπηχους, ἀλλὰ τὸ ἐπίσημο κατεστημένο τὰ σκεπάζει καὶ δὲν βγάζει μιλιά.
Τώρα τοὺς πήραμε καὶ ἐμεῖς εἴδηση καὶ ὅ,τι νὰ μᾶς ποῦν, τοὺς ἀμφισβητοῦμε. Συνέχεια
Ὅμοια εὑρήματα σὲ Τουρκμενιστὰν καὶ Κνωσσό.
Ἀρχαία πόλη μὲ ἀποχευτεύσεις, ἴδιες μὲ αὐτὲς τῆς Κωσσοῦ, εὑρέθη στὴν ἔρημο Κάρα Κοῦμ στὸ δυτικὸ Τουρκμενιστάν.
Στὴν πόλη αὐτὴ εὑρέθησαν χρυσᾶ ἀριστουργήματα, ἴδια μὲ αὐτὰ τῆς Κνωσσοῦ. Συνέχεια
Σαντορίνη 1707. Ἕνα νησὶ ἀναδύεται!
Santorini, Porcacchi, 1576
Στὶς ἀρχὲς τοῦ ΙΗ’ αἰώνα τὸ ἡφαίστειο τῆς Σαντορίνης ἀφυπνίζεται καὶ πάλι. Τὴν ἔκρηξη τοῦ 1707, ποὺ δημιούργησε τὴ νησίδα Νέα Καμμένη, παρακολούθησε καὶ περιγράφει μὲ δραματικὲς λεπτομέρειες, ἕνας Ἰησουίτης μισσιονάριος περιηγητὴς ἐγκατεστημένος στὴ Σαντορίνη, ὁ πατὴρ Tarillon, σὲ μία ἔκθεση πρὸς τοὺς προϊσταμένους του.
Στὶς 23 Μαΐου 1707 εἶδε νὰ βγαίνῃ ἀπὸ τὴ θάλασσα ἕνα καινούργιο νησί, ἀνάμεσα στὴ Μικρὴ καὶ τὴ Μεγάλη Καμμένη, κάπου τριάντα μίλια ἀπὸ τὴ Σαντορίνη.
Συνέχεια