Κάθε φορὰ ποὺ ἐπιλέγουμε τὴν ἀσφάλεια, τὴν σιγουριά, τὸ βόλεμα κάτι, πολὺ μεγάλο, ἔρχεται γιὰ νὰ μᾶς βγάλῃ ἀπὸ τὴν ἡρεμία μας καὶ νὰ μᾶς ὑποχρεώσῃ νὰ ἐπαξετάσουμε τὶς δομὲς τῆς ζωῆς μας. Ὅταν ἀρνούμεθα νὰ ἐπεξεργασθοῦμε τὸ γεγονός, νὰ τὸ ἀναλύσουμε καὶ νὰ μάθουμε ἀπὸ αὐτό, τότε ἡ ἐπομένη φορά, ποὺ κάποιο …«τυχαῖον» περιστατικὸ … Συνέχεια
Τόσο δύσκολο ἀλήθεια… Μὰ καὶ τόσο ἀναγκαῖον… Μὲ κάθε εὐκαιρία.
Ἀνασαίνω βαθειά… Νὰ φθάσῃ ὁ ἀέρας σὲ κάθε μου κύτταρο… Νὰ αἰσθανθῷ τὴν δύναιμιν ποὺ μὲ αὐτὴν μὲ γεμίζει… Κι ὅσο ἀνασαίνω, τόσο πεισμώνω… Ἔχω ἀκόμη δυνάμεις… Ἔχω ἀκόμη θέσιν στὸν πλανήτη… Πῆρα τὴν ἀνάσα μου… Πρέπει νὰ ἐπιστρέψῃ τὸν Ἀγώνα…!!!
Ἄλλαξε ὄνομα! Ἄλλαξε νονούς… Ἄλλαξε δουλεμπόρους, ἀλλὰ δουλεία παρέμεινε… Διότι ἐὰν καλοεξετάσουμε τὴν ἱστορία τῆς δουλείας στὸν πλανήτη, θὰ σταματήσουμε μὲ πόνο στὴν Ἀφρική. Καὶ τότε θὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς οὐδέποτε ἔπαψε καὶ μόνον ἄλλαξε τρόπους ἐπιβολῆς…. Ὄχι πὼς δὲν ὑπῆρχε δουλεία καὶ στὴν ἀρχαιότητα. Ἀλλὰ τοὐλάχιστον στὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα ἡ δουλεία ἦταν κάτι ποὺ
Ὅταν ἡ ἡμέρα μας ξεκινᾶ, εἶτε ἀπὸ συνήθεια, εἶτε ἀπὸ μίμησιν καλημερίζουμε τοὺς συνανθρώπους μας. Σπανίως ὅμως αὐτὸ τὸ καλημέρισμα πηγάζει ἀπὸ τὴν καρδιά μας… Σπανίως …εἴμαστε ἐκεῖ, μὲ ὅλο μας τὸ εἶναι…
Ναί, νὰ τὸ ἐλευθερώσουμε. Νὰ τὸ βγάλουμε ἀπὸ ντουλάπες, ἀπὸ ἀραχνιασμένα ὑπόγεια… Νὰ πετάξουμε κάθε τὶ ποὺ τὸ κρύβει ἤ τὸ πνίγει… Νὰ τοῦ ἀναγνωρίσουμε δικαίωμα στὴν ζωή… Νὰ τὸ …«ταΐσουμε» γιὰ νὰ ξαναζωντανεύσῃ… Νὰ τοῦ δόσουμε χῶρο καὶ χρόνο γιὰ νὰ ἐκδηλωθῇ…
