Ὁ φόβος πνίγει τὸ πάθος.

Νοιώθουμε πλήξη καὶ ἀνία…
Ὅταν δὲν μποροῦμε νὰ παραδεχθοῦμε πὼς ἔχουμε ἐπιθυμίες….
Ὅταν οἱ ἐπιθυμίες δὲν κάνουν τὸν κύκλο τους, ἡ ὕπαρξίς μας μοιάζει ἀνωφελής.

Ἡ ἀνία εἶναι ἁπλῶς ἡ παθητικὴ ὄψις τῆς προσπάθειας νὰ ἐξαφανίσουμε τὶς ἐπιθυμίες. Συνέχεια

Πῶς ἀντιλαμβάνομαι τόν κόσμο;

Πῶς τόν βλέπω τόν δικό μου κόσμο; Εἶναι πραγματικός ἤ εἶναι δημιούργημα τῆς φαντασίας μου;
Πῶς φαίνονται οἱ ἄλλοι στά μάτια μου; Ὁ πλανήτης; Τά θαυμαστά τῆς φύσεως πλάσματα;
Μέσα ἀπό φίλτρα; Μέσα ἀπό σκιές; Ἀπό κάποιες γωνίες; Συνέχεια

Θὰ τὸ σκεφθῶ αὔριο… Σήμερα εἶμαι πολὺ ἀπησχολημένη…

Κάθε ἡμέρα δεχόμαστε ἕνα σωρὸ προσκλητήρια ποὺ μᾶς κάνουν νὰ ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ τὸν ἀληθινὸ ἑαυτό μας καὶ νὰ μᾶς κρατοῦν σὲ ἐγρήγορσι. Ὁ κάθε ἕνας ἄνθρωπος βγαίνει ἀπὸ τὸ σπίτι του ἐξοπλισμένος καὶ ἀρματωμένος σὰν στρατιώτης ποὺ εἶναι σὲ ἔναν συνεχὴ πόλεμο. Ἡ καθημερινότης εἶναι μιὰ διαρκὴς κλήτευσις γιὰ νὰ ἀπαντάμε πάντα «παρών». Συνέχεια

Σχέσεις…

Τόσο δύσκολες τώρα πιὰ οἱ ἀνθρώπινες σχέσεις… Τόσα τὰ ἀδιέξοδα…
Ῥήξεις, διαζύγια, ἀποχωρισμοὶ στὴν καθημερινότητά μας…
Ἄνθρωποι ποὺ ξαφνικὰ μένουν μόνοι τους, ἄν καὶ κατὰ βάθος, πάντα ἦσαν μόνοι τους.
Κι ἀποροῦμε… Ἴσως μάλιστα νὰ πονᾶμε, ἐὰν κι ἐμεῖς, μὲ τὴν σειρά μας, ἔχουμε ἀπωλέσει κάποιους ἀνθρώπους. Συνέχεια

Ζωὴ πίσω ἀπὸ τὴν κλειδαρότρυπα ΔΕΝ ὑπάρχει…

Ἤ μπαίνεις στὸ «παιχνίδι» της ἤ περιμένεις …ἡμιθανής, ἔως ὅτου νὰ σοῦ ἀνακοινώσουν πὼς πέθανες.

Ζωὴ μὲ …παρατηρητικότητα ΔΕΝ ὑπάρχει. Ἤ συμμετέχεις ἤ…
Ζωὴ ὑπὸ τὴν ἐξουσία ἄλλων ΔΕΝ νοεῖται. Ἤ ἀποτινάζεις τὸν ὅποιον ζυγό, ἤ… Συνέχεια

Οἱ κρεμάλες φέρνουν πίσω τούς νεκρούς μας;

Δὲν τοὺς φέρνουν.
Οὔτε ἡ ἐπιθυμία μας, ποὺ βασίζεται στὴν ὀργή, μπορεῖ νὰ λύσῃ τὰ προβλήματα μας.
Γενικῶς ΔΕΝ θὰ εὕρουμε λύσεις μέσα ἀπὸ τὴν μίμησιν τῶν πράξεων τῶν ἄλλων. Δὲν θὰ εὕρουμε λύσεις καὶ δρόμους μέσα ἀπὸ τὴν ἀναζήτησιν σκοταδιστικῶν μεθόδων ἐφαρμογῆς τῆς δικῆς μας ἐξουσίας ἐπὶ τῶν ἄλλων.
Ἡ λύσις εἶναι ἀλλοῦ. Εἶναι στὸ φῶς. Στὴν ἀλήθεια. Στὴν αὐτογνωσία. Στὴν ἀναζήτησιν ὅλων αὐτῶν ποὺ χάσαμε. Συνέχεια