Ἀφιέρωμα στήν ἐπέτειο ἀπό τήν καταστροφή τῆς Σμύρνης. Ἄλλη μία χαμένη πατρίδα, τήν ὁποία χάσαμε ἐξ αἰτίας τῶν λανθασμένων ἔως προδοτικῶν χειρισμῶν τῶν πολιτικῶν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Ὅπως γίνεται πάντα στήν Ἑλλάδα. Ὁ λαός βγάζει τά κάστανα ἀπό τήν φωτιά καί οἱ πολιτικοί μας, προδίδουν τοὺς ἀγῶνες του.
Δεῖτε τό βίντεο:
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=oBEslCsrjYg&w=560&h=420]
Το πρωί, μόλις χάραξε, μαθεύτηκε πως το οργανωμένο αυτό έγκλημα είχε συμβεί σ’ όλες τις κοινότητες, σ όλες τις γειτονιές, σ’ όλα τα καταστήματα, σ’ όλες τις αγορές όπου υπήρχε Ρωμέϊκη ψυχή. Και δεν ήταν λίγες οι ψυχές που υπέστησαν το τραύμα από τον μέχρι χθες συντοπίτη τους. Εκατόν σαράντα χιλιάδες Έλληνες έζησαν τις εφιαλτικές στιγμές της νύκτας αυτής που χαρακτηρίστηκε δεύτερη «νύκτα του Αγίου Βαρθολομαίου». Συνέχεια
Τὸ ἄρθρον ποὺ ἀκολουθεῖ παρουσιάζει πολλὲς πληροφορίες, ἀναφορικῶς μὲ τὶς γενοκτονίες τοῦ πλανήτου μας, ἀλλὰ δυστυχῶς, δὲν μπορεῖ νὰ ἀναλύσῃ, λόγῳ περιορισμένου χώρου, περισσότερες λεπτομέρειες.
Ἐπεὶ δὴ ἡ κάθε περίπτωσις εἶναι διαφορετική, λόγῳ διαφορετικῶν συνθηκῶν, ἠθῶν, ἐθίμων, ἀντιλήψεων, θὰ περιοριστῶ μόνον στὸ νὰ προσθέσω μία σημαντικὴ λεπτομέρεια, γιὰ τὴν ὁποίαν οὐδὲ ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς ἀσχολεῖται. Ἡ γενοκτονία στοιχειοθετεῖται ἀπὸ ἀπογόνους, κυρίως, αὐτῶν ποὺ δολοφονήθηκαν. Αὐτὸ σημαίνει πὼς μαρτυρίες ἀπὸ τμήματα τῶν πληθυσμῶν ποὺ κυριολεκτικῶς ἔσβησαν, δίχως ἐπιβίωσι μαρτύρων, ἀγνοοῦνται ἤ δὲν συνυπολογίζονται στὴν ἔκτασι ποὺ ἔλαβαν χώρα. Ἄρα, τὸ πιθανότερον εἶναι νὰ συζητᾶμε μόνον γιὰ τμήματα τῶν πληθυσμῶν, σὲ σχέσι μὲ τὰ πραγματικὰ σύνολα, διότι ἀγνοοῦμε πολλὲς παραμέτρους. Συνέχεια
Τόσο ἐκόστιζε ἡ ζωὴ ἑνὸς παλληκαριοῦ ποὺ δὲν εἶχε ἤ δὲν ἤθελε νὰ πληρώσῃ ἕνα εἰσιτήριο.
Κι ἐπεὶ δὴ οἱ καιροὶ ποὺ διανύουμε εἶναι ἰδιαιτέρως πονηροί, θὰ σταθῶ στὸ «δὲν εἶχε» κι ὄχι στὸ «δὲν ἤθελε».
Δὲν θὰ καταπιασθῶ μὲ σχόλια διαφημιστικὰ ποὺ ἀνεβάζουν τὶς πωλήσεις τῶν σκουπιδο«βιβλίων» κάποιων. Ἔτσι κι ἀλλοιῶς ὅσο κι ἐὰν ἀσχοληθῇς μὲ τὰ κόπρανα, κόπρανα παραμένουν… Ἄσε τελικῶς ποὺ βρωμίζεσαι…
Θὰ ἀσχοληθῶ μὲ μίαν παράμετρο ποὺ δὲν διάβασα κάπου καὶ ποὺ ἴσως θὰ ἔπρεπε νὰ μᾶς ἀπασχολήσῃ σοβαρότερα.
Αὐτὸ τὸ παλληκάρι δὲν ἐπλήρωσε εἰσιτήριο. 1,40 εὐρὼ ἦταν τὸ κόστος. Ἕνα ποσὸ ποὺ ἴσως νὰ μὴν ἔλειπε ἀπὸ τὸ πορτοφόλι του ἐὰν ἠργάζετο ἤ ἐὰν τὰ οἰκονομικὰ δεδομένα τῆς χώρας ἦσαν διαφορετικά.
Ὅμως δὲν εἶναι διαφορετικά. Καὶ γιὰ νὰ πηδήξῃ ἀπὸ τὸ ὄχημα ἀποδεικνύει φιλότιμο, κάτι ποὺ δυστυχῶς ἔχουμε χάσει πρὸ πολλοῦ. Ἀφῆστε δὲ ποὺ Συνέχεια
Νὰ λέμε εὐτυχῶς ποὺ σώζονται κι αὐτὰ ποὺ σώζονται, ἀπὸ τὰ ἔργα τῶν παππούδων μας. Εὑτυχῶς.
Διότι μὲ τόσον φανατισμό, τόση ἀνισοῤῥοπία, τόσο μένος κατὰ τοῦ ὡραίου μόνον ἀπολύτως ἀνεγκέφαλοι, ἀμόρφωτοι καὶ ὑπάνθρωποι θὰ μποροῦσαν νὰ συμπεριφερθοῦν.
Ἀλήθεια, σέ τί ἀκριβῶς τούς πείραξε τό κάλλος καί ἡ μίμησις τῆς Φύσεως στά ἔργα τῶν προγόνων μας;
Ένα από τα πρώτα πράγματα που μαθαίνει κανείς όταν αρχίζει να ασχολείται με την δημοσιογραφία, είναι το ότι στην αρχή, πρίν από ο,τιδήποτε άλλο πρέπει να παραθέτει την είδηση. Έτσι ώστε να τραβήξει την προσοχή του αναγνωστικού κοινού και να κρατήσει το ενδιαφέρον του.
Στην συγκεκριμένη όμως περίπτωση, αδυνατώ να το κάνω. Και αδυνατώ γιατί πραγματικά με πνίγει το ερώτημα. Τι είδους λαός είμαστε εμείς οι Έλληνες, οι οποίοι ανεχόμαστε την σφαγή των γονέων και των παππούδων μας; Όχι δεν αναφέρομαι σε κάποιο… πετσόκομμα των συντάξεων. Δεν αναφέρομαι σε τίποτε το οικονομικό. Συνέχεια
