Ἡ Μακεδονία, ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν, ἐστάθη πόλος ἕλξεως πολλῶν κατακτητῶν.
Οἱ περισσότεροι ὅμως ἐξ αὐτῶν, καὶ τῶν Σλαύων συμπεριλαμβανομένων, συμπεριεφέρθησαν τόσο βιαίως στοὺς κατοίκους πού, τελικῶς, κατέληξαν στὰ ὅρια τῆς γενοκτονίας οἱ διώξεις.
Ἀποκορύφωμα βέβαια ἐστάθη ἡ παρουσία τῶν Βουλγάρων ποὺ ὀρέγοντο μίαν Μακεδονία δική τους, ἀπὸ ἀρχῆς τῶν Βαλκανικῶν πολέμων. Ὅταν διεπίστωσαν πὼς κάτι τέτοιο δὲν θὰ τοὺς τὸ ἐπέτρεπαν οἱ Ἑληνικοὶ πληθυσμοί, διότι οὐδέποτε ἐπεζήτησαν τὴν ἐλευθερία τους γιὰ νὰ χάσουν τὴν ταὐτότητά τους, τότε ἐξεκίνησαν οἱ Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: γενοκτονία Ἑλλήνων
Οἱ σύγχρονοι ὁμαδικοὶ τάφοι τοῦ Ἑλλαδοκαφριστᾶν.
Γνωρίζω ἐκ τῶν ἔσω τὴν διαδικασία ποὺ ἀκολουθοῦν διάφορα ἰδιωτικὰ καὶ δημόσια μαιευτήρια, διότι συνέπεσε νὰ ἔχω κοντινό μου ἄνθρωπο ποὺ ἀντεμετώπισε κατ’ ἐπανάληψιν ζήτημα προώρου θανάτου νεογνῶν. Αὐτὰ τὰ βρέφη χάνονται, ἐξαφανίζονται, ἐφ΄ ὅσον νωρίτερα ἔχουν παραλάβει οἱ μαῖες καὶ οἱ νοσοκόμες τὸν πολύτιμο πλακούντα.
Καὶ δὲν θὰ ἀπεφάσιζα νὰ ἀσχοληθῶ μὲ τὸ θέμα, διότι ἀπὸ παντοῦ «μπάζει», ἀλλὰ ἐπὶ τέλους ὑπάρχει ἐπίσημος καταγγελία ποὺ ἀναφέρει τὸν προορισμὸ τῶν βρεφῶν.
ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΟ: Θάβουν σε ομαδικούς τάφους, νεκρά βρέφη, στην Αθήνα
Οἱ διωγμοὶ κατὰ τῶν Ἑλλήνων.
Ἄν καὶ θὰ συμφωνήσω μὲ τὴν Φυλλίτσα καὶ τὸ κείμενόν της, θὰ τὸ ἐπεκτείνω σὲ πολὺ περισσοτέρους αἰῶνες, διότι θὰ πρέπῃ νὰ συνυπολογίσουμε κι ἄλλα, ποὺ δὲν περιλαμβάνονται στὸ παρακάτω σημείωμα.
Γιὰ παράδειγμα, ἡ κατοχὴ τῆς Ἀνατολικῆς Ῥωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, ὁ ὀθωμανισμός, στὸ σύνολόν του, ἡ ῥωμαιοκρατία…
Ἄς μὴν τὸ πιάσω ὅμως ἀπὸ τότε…
Ἄς μείνουμε γιὰ τὴν ὥρα σὲ ὅσα ἡ μνήμη μας μᾶς ἐπιβεβαιώνει.
Στὴν Σμύρνη ἔγινε «Συνωστισμὸς» καὶ στὸν Πόντο «Διαπληκτισμός»…
Ἔτσι ἐσχολίασε ὁ φίλος Ἀλέξανδρος.
Κι ἔχει δίκαιον.
Κατὰ αὐτοὺς ποὺ ἀρνοῦνται νὰ ἀναγνωρίσουν τὶς εὐθύνες τους καὶ τὶς ἐπιπτώσεις τῶν πράξεών τους, ναί, συνωστισμοί, διαπληκτισμοί, διαφωνίες… Διότι μόνον ἕνα ὄν τὸ ὁποῖον ἀνήκει στὴν κατηγορία τῶν ὑπανθρωπιδίων θὰ πορεύετο μὲ τὴν λογικὴ τοῦ «Ὅλα τὰ σφάζω, ὅλα τὰ μαχαιρώνω! Γοῦστο μου καὶ δικαίωμά μου!!! Σκασμὸς οἱ σφαγμένοι!!!»
Ὅταν ὁ φονιὰς δὲν μετανοῇ, εἶναι πανέτοιμος νὰ ξαναφονεύσῃ…
Ὅταν λοιπὸν ὁ Τοῦρκος, ποὺ γενοκόνησε τόσα ἐκατομμύρια ἀνθρώπων, δὲν μετανιώνει, εἶναι πανέτοιμος, ἀνᾲ πάσᾳ στιγμῇ, νὰ ἐπαναλάβῃ τὰ ἐγκλήματά του.
Ἄλλως τε, αὐτὸ δὲν τὸ λέω ἐγώ…
Τὸ λὲν οἱ ψυχολόγοι, οἱ ἐγκληματολόγοι, οἱ μελετητὲς τῶν ἀκραίων συμπεριφορῶν. Ἐὰν δὲν μετανοήσῃ ὁ ἐγκληματίας, εἶναι δεδομένον πὼς θὰ ἐπαναλάβῃ ἄπειρες φορές, τὸ ἔγκλημά του.
Ὅσο λοιπὸν κρατᾶ τὸ παιχνίδι τους καὶ τὸ κρυφτούλι τους, νὰ γνωρίζουμε πὼς ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ τὰ ἴδια κτήνη, τὰ ὁποῖα ἀντιληφθήκαμε ἄριστα, τὸ πόσο ἀκραῖα εἶναι καὶ τὸ ποῦ μποροῦν νὰ φθάσουν.
Συνέχεια
Ὁ Delacroix & ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάστασις…
«Σφαγὲς τῆς Χίου», Ferdinand Victor Eugène Delacroix
Ὁ 19ος αἰῶν ἦταν γιὰ τὴν Ἑλλάδα ἡ σημαντικότερη περίοδος τῆς νεότερης ἱστορίας της. Ἦταν ὁ αἰῶν τῆς Ἀπελευθέρωσης καὶ τῆς ἀνοικοδόμησης τοῦ νεοσύστατου Ἑλληνικοῦ Κράτους.
Τὰ μεγάλα ἱστορικὰ γεγονότα ἀποτέλεσαν τὸ ἀντικείμενο ὄχι μόνο τῶν εἰδικῶν, ἀλλὰ καὶ τῆς Τέχνης, ποὺ μὲ τὸν δικό της μοναδικὸ τρόπο «ἐρμήνευσε» τὶς σημαντικότερες στιγμὲς τῆς νεοελληνικῆς ἱστορίας.
Τὸ 1823 ὁ Ντελακρουᾶ (Ferdinand Victor Eugène Delacroix (26/4/1798 – 13/8/1863)ζωγράφισε τὶς Συνέχεια