2012…Ζάππειο, Αντώνης Σαμαράς. Εφαρμοσμένη τρομοκρατία…φρούδες ελπίδες… παραπληροφορημένοι ψηφοφόροι…και η διακυβέρνηση πέρασε στα χέρια του.
Δυόμισι χρόνια μετά, το μόνο που έσκισε ήταν το χαρτί με τα περίφημα 18 σημεία. Έκτοτε και για δυόμισι χρόνια κυβερνά έναν λαό μονίμως δακρυσμένο, από απελπισία, από θυμό…από αξιοπρέπεια. Δάκρυα που γίνονται πυκνότερα ετούτες τις ημέρες. Υπόλογη και η κοινοβουλευτική πλειοψηφία που αγωνιά μόνον για την βουλευτική αποζημίωση και τα λοιπά προνόμια. Σήμερα μιλούν για παράταση του χρόνου συνταξιοδοτήσεως, αυτοί που έχουν φροντίσει να συνταξιοδοτούνται μόνον με τέσσερα χρόνια βουλευτικής θητείας!!! Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: γκρέμισέ το τὸ ῥημάδι
Ἀκυρώνοντας τὴν λογική μας, τρεφόμεθα μὲ …ἐλπίδες!!!
Εὑρεθήκαμε μὲ κάποιους φίλους ἀπὸ τὰ παλαιά, πρὸ ἡμερῶν. Μαζύ τους, στὴν συνάντησιν, ἦσαν καὶ οἱ γονεῖς τους.
Τὰ λέγαμε χαρούμενοι καὶ χαλαροί… Ζέστη εἴχαμε… Χρόνο εἴχαμε… Καλὸ κρασάκι εἴχαμε…
Καλὴ καρδιὰ ἐπίσης…
Κι ἐκεῖ, ἐπάνω στὴν κουβέντα, πιάσαμε καὶ τὰ πολιτικά. (Πῶς νά τό ἀποφύγουμε ἄλλως τέ;)
Ὁ πατέρας τοῦ φίλου μας ἕνας ῥομαντικὸς ἄνθρωπος, πολὺ γλυκός, ποὺ ἐπέρασε τὰ χρόνια του μὲ πολὺ κόπο, δουλειὰ κι ἀγωνία, ἀλλὰ πάντα ἐστάθη ἀποστασιοποιημένος. Ἡ ζωή του ΔΕΝ τοῦ ἄρεσε καὶ σιγὰ σιγὰ ἔφτιαξε ἕναν δικό του κόσμο, ἕναν κόσμο ποὺ χωροῦσε ὅλα αὐτὰ ποὺ δὲν κατάφερε καὶ ποὺ δὲν ἐτόλμησε νὰ διεκδικήσῃ καὶ νὰ ζήσῃ.
Τὸ παθαίνουν αὐτὸ οἱ εὐαίσθητοι ἄνθρωποι.
Ὅμως σὲ ἐκείνην τὴν συνάντησιν δὲν ἦταν ὁ καταθλιπτικὸς κυριούλης, ἀλλὰ ἕνας ἰδιαιτέρως ἱκανοποιημένος κι εὐχαριστημένος ἄνθρωπος. Ὅ,τι καὶ νὰ λέγαμε ἐκεῖνος χαιρόταν.
Κι ὅταν τὸν ἐρώτησα γιὰ τὰ αἴτια τῆς ἱκανοποιήσεώς του, μοῦ ἀπεκάλψυε πὼς ἔρχεται ἡ ἀριστερὰ ἐπὶ τέλους στὰ πράγματα καὶ τοῦ φεύγει ἕνα βάρος. Τώρα δικαιώνεται ἡ γενιά του. Τώρα, ἐπὶ τέλους, μπορεῖ νὰ ἐλπίζῃ… Συνέχεια
«Ἄν δὲν σοῦ ἀρέσῃ νὰ πάρῃς ἀεροπλάνο.»
Προχθὲς τὸ βράδυ, στὸ τραῖνο ἀπὸ Ἀθήνα γιὰ Θεσσαλονίκη, αὐτὴ ἦταν ἡ εἰκόνα ἔξω ἀπ’ τὸ κουπέ μου, στ’ ἀριστερὰ καὶ στὰ δεξιά.Εἶπα στὸν ἐλεγκτὴ: «Συγγνώμη, ἀλλὰ εἶναι συνθῆκες ταξειδιοῦ αὐτές;»
Μοῦ ἀπήντησε σὲ ἄπταιστο …ἑνικὸ: «Ἂν δὲν σ΄ ἀρέσῃ νὰ πάρῃς ἀεροπλάνο».
Κανεὶς δὲν ἔβγαλε κίχ. Ὅλοι ὑπέμειναν μαρτυρικὰ τὴν Μοῖρα τους. Συνέχεια
Πρὶν χάσουμε τὶς οἰκονομίες μας, χάσαμε τὰ ἤθη μας.
Σήμερα τὸ πρωὶ πέρασα ἀπὸ τὴν τράπεζα γιὰ νὰ κάνω μιὰ ἐρώτηση, καὶ μετὰ ἀπὸ ἐμένα μπῆκαν δύο γλυκύτατα κοριτσάκια, μὲ γιορτινὴ διάθεση καὶ μὲ ἕνα ὑπέροχο χαμόγελο, τά ὁποῖα ῥώτησαν τὸ κλασσικὸ «νὰ τὰ ποῦμε;», γιὰ νὰ εἰσπράξουν, πρὸς μεγάλη μου ἔκπληξι καὶ ἀπογοήτευσι, τὴν πλήρη ἀπάθεια καὶ ἀδιαφορία 40 κοπροσκύλων, ποὺ δὲν γύρισαν κἂν ἀπο τὴ θέσι τους γιὰ νὰ τὰ δοῦν, σὰν νὰ μὴν ὑπῆρχαν.
Μόνο ἐγὼ κι ἕνα παλληκάρι τὰ προτρέψαμε νὰ τὰ ποῦν, τοὺς δώσαμε ἕνα ποσὸ καὶ τοὺς εὐχηθήκαμε. Συνέχεια
Γιὰ κάθε ΘΡΑΣΥΤΑΤΗ ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΙΝ τοῦ Συντάγματος ΠΑΝΤΑ τὸν λόγο ἔχει ἔνας …«Συνταγματολόγος»!!!
Όπου χρειάζονται να παραβιάσουν το Σύνταγμα και να παρακάμψουν την Δημοκρατία, για το συμφέρον του …Συστήματος, τον λόγο έχει πάντα ένας Συνταγματολόγος. 
Συνέχεια
Ἔως πότε θά ντρεπόμεθα;
Mε κλάμα ἀντὶ χαμόγελο…
Μὲ πεσιμισμὸ ἀντὶ αἰσιοδοξίας…
Μὲ μαυρίλα ἀντὶ φῶς…
Μὲ χαλαρότητα ἀντὶ ὑπερπροσπαθείας…
Μὲ βλέμματα στὸ ἐχθὲς ἀντὶ στὸ αὔριο…
Συνέχεια