ΜΑΘΗΜΑ 15ον
Περὶ ῥημάτων ὁ λόγος σήμερα φίλοι μου.
Ὁ βασιλεὺς τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης εἶναι ἀδιαμφισβήτητα τὸ Ῥῆμα.
Ἡ γλῶσσα μας ξεκινᾶ νὰ δημιουργῆται ἀπὸ μονοσύλλαβα ῥήματα, κάποια ἐκ τῶν ὁποίων εἶναι ἠχοποίητα, καὶ μᾶς διασώζει ὁ Φιλόξενος ὁ Γραμματικός, ποὺ ἒζησε τὸν 2ον π. Χ. αἰῶνα.
Ἀναφέρω μερικὰ παραδείγματα: τὸ ῥῆμα «μάω-μῶ», ποὺ σημαίνει «ἐπιζητῶ, ἐπιθυμῶ σφοδρῶς», ἠχοποίητο διότι ἓνα μωρό, τὸ πρῶτο ποὺ «ζητάει» εἶναι τὸ «μαμ», τόν «μα-στό»…
Πόσοι καὶ πόσοι δὲν ἔχουν γράψει, αἰτιολογήσει καὶ ἀναλύσει τοὺς λόγους διὰ τοὺς ὁποίους ἡ ἱστορία γέμει διδαγμάτων πρὸς ἡμᾶς τοὺς νεωτέρους! Ἡ ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται λέγει ὁ εἷς, ἡ ἱστορία ἀνακυκλοῦται λέγει ὁ ἕτερος, ἡ ἱστορία διδάσκει λέγει ὁ τρίτος κ.ο.κ. Ποῖος ὅμως μελετᾶ τὴν ἱστορίαν!
Μὲ ἀφορμὴν τὴν ἀλληλέγγυον καὶ φιλικὴν στάσιν τῆς Εὐρώπης ἔναντι τῶν τρεχόντων οἰκονομικῶν προβλημάτων τῆς Ἑλλάδος, τὰ ὁποῖα, ἐν πολλοῖς, ἐὰν ὄχι ἀπολύτως, ἐδημιούργησεν αὐτὴ ταύτη ἡ Εὐρώπη καὶ δὴ ἡ κυρίαρχος αὐτῆς, σήμερον, δύναμις, ἤτοι ἡ Γερμανία, ἀνακαλῶ ἱστορικὰ τινα σημεῖα. Συνέχεια
Ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα εἶναι ἡ μοναδικὴ στὸν κόσμο ποὺ ὁμιλεῖται ἐπὶ 4.000 χρόνια!
Ἡ μαγεία τῆς εἶναι ὅτι σὲ κάθε λέξη ἀνακαλύπτεις τὴν πραγματικὴ σημασία τῆς ἐννοίας τῆς λέξεως.
Οἱ λέξεις δημιουργοῦν σκέψεις…
Ἔτσι ὅποιος γνωρίζει περισσότερες λέξεις μπορεῖ νὰ κάνῃ καὶ ἀναλογικὰ περισσότερες σκέψεις.
Σήμερα, τὸ 2015, χρησιμοποιοῦμε σὲ καθημερινὴ βάση, κατὰ μέσον ὅρο, γύρω στὶς 100 – 200 λέξεις!
Ἡ Ἑλληνικὴ διαθέτει ἐκατομμύρια!
Αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ φτώχεια μας!!!
Ὄχι τὰ λιγοτερα χρήματα καὶ ὑλικὰ ἀγαθά, ἀλλὰ ἡ ἐλλειψις λέξεων καὶ ἄρα σκέψεων.
Δηλαδὴ συμπερασματικὰ καὶ πράξεων. Συνέχεια
Εὖγε ὤ Ζουράρι!
Ἄνους μὲν εἶ, τὰ δὲ ὀρθὰ ἐποίησας.
Τιμὼν τὴν πατρῴαν ἡμῶν γλῶτταν ἐν τῷ βουλευτηρίῳ, τοῖς μωροῖς ἀπεστομήσαν, τοῖς λέφοντες ὅτι ἀποθνήσκουσα ἐστι.
Πέπρακας ὁ καθ΄ εἰς ἐξ ἡμῶν δεῖ πρᾶξαι ἐν ἑαυτῷ τὲ καὶ ἑτέροις. Συνέχεια
Ἅπαντα τὰ συγγράμματα τὰ διαπραγματεύοντα τὴν γραμματικὴν τῆς γλώσσης τῶν προγόνων «χαρακτηρίζουν τὰ εἰς –ω λήγοντα ῥήματα ὡς «βαρύτονα» ἄνευ περαιτέρω ἐπεξηγήσεως καὶ αἰτιολογήσεως τοῦ σκεπτικοῦ ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ ὁποίου ἐβασίσθη ὁ τοιοῦτος χαρακτηρισμὸς τῶν εἰς –ω ῥημάτων.
Ὑποστηρίζομεν σθεναρῶς ὅτι οἱ πρόγονοι οὐδὲν ἔπραττον ἄνευ σκέψεως καὶ αἰτιoλογήσεως.
Διατὶ, συνεπῶς, ὀνομάσθησαν τὰ εἰς –ω ῥήματα βαρύτονα;
Ἄς ἐξετάσωμεν ἐν πρώτοις τὴν ἔννοιαν τῆς λέξεως «βᾰρύτονος, ον». Συνέχεια
Καὶ μὴ χειρότερα…
Συνέχεια
