Μποροῦμε-δὲν μποροῦμε…
Ἀντέχουμε-δὲν ἀντέχουμε…
Ἡ κάθαρσις, ἀναγκαία διαδικασία, πρὸ κειμένου νὰ παραμένῃ ἕνας ὀργανισμὸς δυνατὸς καὶ ὑγειής, πρέπει κανονικὰ νὰ συμβαίνῃ κάθε στιγμή, ἀπὸ ὅλα τὰ κύτταρα αὐτοῦ τοῦ ὀργανισμοῦ.
Ἐὰν ὅμως, γιὰ κάποιον λόγο, κάποια ἐξ αὐτῶν τῶν κυττάρων εἶναι ἀσθενικά, ἀντιλαμβάνονται λάθος τὸ τί σημαίνει ὑγεία μὲ ἀποτέλεσμα, ἀν τὶ νὰ βοηθοῦν τὸν ὀργανισμὸ νὰ ἐπιβιώσῃ, νὰ τοῦ ἀφαιροῦν διαρκῶς ζωτικότητα καὶ νὰ ἐπιταχύνουν τὴν πορεία του πρὸς τὸν θάνατον, ὑπάρχουν πολλὲς πιθανότητες νὰ ἐπικρατήσουν καί, τελικῶς, νὰ συμβάλουν στὸ νὰ ἐξοντωθῇ ὁ ὀργανισμός. Σὲ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις, ἐὰν ἐγκαίρως δὲν ἀντιδράσῃ ὁ ὀργανισμός, γιὰ νὰ ἀπαλλαγῇ ἀπὸ τὰ ἀσθενικὰ
Εἶναι δύσκολο νὰ περιγραφῇ ἡ ἀφόρητος μοναξιὰ αὐτῶν ποὺ ἔχουν ἀποφασίση, εἴτε συνειδητῶς εἴτε ὄχι, νὰ ἑστιάσουν στοὺς ἑαυτούς καὶ μόνον, γιὰ νὰ ἐπιτύχουν, στὸν ὁποιονδήποτε βαθμό, νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ κάθε λογῆς ἐπίκτητα -μὰ κι ἐπίπλαστα- δεσμά.
Πότε κάποιος καθίσταται θῦμα; Μποροῦμε νά ἀλλάξουμε τόν ῥόλο τοῦ θύματος μέ κάτι ἄλλο; Κι ἐάν ναί, ποία εἶναι ἡ διεργασία;