Ἔως τώρα μπορούσαμε, μὲ πολλὲς δικαιολογίες, νὰ ἀποφεύγουμε τὴν ἀνάγκη ἐνασχολήσεώς μας μὲ διαδικασίες ἀπαραίτητες, πρὸ κειμένου νὰ ξεφορτωθοῦμε κάθε τί ἄχρηστο καὶ νὰ «ἀπογυμνωθοῦμε» τόσο, ὅσο νὰ νοιώσουμε ἀνάλαφροι κι ἐλεύθεροι. Φροντίζαμε δὲ ἐνίοτε νὰ μεταθέτουμε στοὺς γύρω μας ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ὀφείλαμε νὰ ἀναλάβουμε μόνοι μας. Τώρα πιὰ ὅμως μᾶς τελείωσαν καὶ οἱ δικαιολογίες καὶ τὰ προσχήματα. Τώρα πιὰ ἢ θὰ δράσουμε ἢ ὄχι. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Δὲν ἀρκοῦν οἱ διαπιστώσεις…
Ἀπαιτῶνται καὶ οἱ ἀποφάσεις…
Ἡ διαπίστωσις, ἀπὸ μόνη της, δὲν ἐμπεριέχει κινητικότητα, ἐνᾦ ἐπιβεβαιώνει καὶ παγιώνει τὴν παθητικότητα.
Ἐμεῖς ὅμως πλέον ὀφείλουμε νὰ ἐνεργοποιούμεθα διαρκῶς ὅλο καὶ περισσότερο, πρὸ κειμένου νὰ ἐπανατοποθετηθοῦμε καὶ ὡς ἄτομα καὶ ὡς λαός, μὲ σκοπὸ τὴν Ἐλευθερία μας. Συνέχεια
Χωρέσαμε σὲ κάτι …μικρό!!!
Γιὰ νὰ …ἀποφύγουμε τὴν ἀνάγκη μας γιὰ τὰ μεγάλα…
Κι ὥρα εἶναι νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ ὅλες αὐτὲς τὶς ὀπτικές, τὶς ἀπόψεις καὶ τὰ ἰδεολογήματα, ποὺ μᾶς κρατοῦν μέσα σὲ κάτι ποὺ δὲν γίνεται νὰ …χωρᾶμε!!!
Δὲν εἶναι δικές μας. Δὲν εἶναι ἀληθεῖς. Δὲν ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὸν πραγματικὸ κόσμο. Συνέχεια
Δὲν ὑπάρχει ἐλπὶς στὶς (λάθος) …ἐλπίδες!!!
Οἱ μόνες ἐλπίδες στὶς ὁποῖες μποροῦμε νὰ βασισθοῦμε καί, κατ’ ἐπέκτασιν, νὰ ἀναμένουμε θετικὲς ἐξελίξεις, εἶναι αὐτὲς ποὺ γεννῶνται μόνον ὡς ἂποτέλεσμα δικῶν μας καὶ μόνον πράξεων.
Ὁ,τιδήποτε ἄλλο εἶναι χρονοκαθυστέρησίς μας, πλάνη μας καί, καταληκτικῶς λάθος ἐφησυχασμός μας, σὲ μίαν περίοδο ποὺ ὅλοι μας ὀφείλουμε νὰ εἴμαστε μονίμως ἐν ἐγρηγόρσει. Συνέχεια
Ἐρωτικὲς συμβάσεις…
Κάθε ἐρωτικὴ σχέσις βασίζεται σὲ ἄγραφες συμβάσεις, ποὺ οἱ ἐραστὲς κλείνουν ἀπρόσεκτα, τὶς πρῶτες ἑβδομάδες τῆς ἀγάπης τους.
Εὑρίσκονται ἀκόμη σὲ ὀνειρικὴ κατάσταση, ἀλλὰ συνάμα, χωρὶς νὰ τὸ ξέρουν, συντάσσουν, σὰν ἀδιάλλακτοι δικηγόροι, τὶς λεπτομέρειες τοῦ συμβολαίου. Συνέχεια
Δὲν φτιάχνεις τὸν κόσμο ἐὰν δὲν φτιάξῃς τὸν …ἑαυτόν σου!!!
Ὁ τίτλος κοινὴ διαπίστωσις πολλῶν, μὰ καὶ συνάμα ἀπολύτως ἐπιδερμικὸς καὶ ἀνούσιος, ἐφ΄ ὅσον τόσα χρόνια ἦταν μία σκέτη θεωρία. Ἐμπράκτως οὐδέποτε ἀντιληφθήκαμε σαφῶς τὸ τί ἀκριβῶς σημαίνει. Κι ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ ἀδυνατούσαμε νὰ τὸ ἀντιληφθοῦμε, ἀκόμη καὶ τώρα, ἀδυνατοῦμε νὰ ἀλλάξουμε τὶς ἑστιάσεις μας.
Μά, τελικῶς, παρ’ ὅ,τι οἱ συνήθειές μας δύσκολα ἀλλάζουν, ἐν τούτοις τὰ πάντα μᾶς ὁδηγοῦν ἐκεῖ ἀκριβῶς ποὺ δὲν θέλουμε νὰ φθάσουμε: στὸ Ἐγώ. Συνέχεια