Δὲν ξεκινᾶμε γιὰ ἔνα, ὁποιοδήποτε, ταξείδι, δίχως αἴτιο καί, κυρίως, δίχως σκοπό.

Ἐὰν πραγματικὰ θέλουμε νὰ ξεκινήσουμε γιὰ τὸ ταξείδι ἐκεῖνο ποὺ θὰ μᾶς ὁδηγήση, ὡς ἄτομα καὶ ὠς λαό, στὸ νὰ ἀνακτήσουμε, ἔναν πρὸς ἔναν, ὅλους τοὺς βαθμοὺς Ἐλευθερίας μας, ὀφείλουμε, γιὰ ἀρχή, νὰ γνωρίζουμε ἐπακριβῶς (κι ὄχι στὸ …περίπου!!!), τὸ ποῦ ἀκριβῶς εἴμεθα σήμερα μὰ καὶ τὰ ὁποιαδήποτε «γιατί» (λέγονται ἄλλως καὶ αἴτια) μᾶς ἔφεραν ἔως ἐδῶ. Συνέχεια →

Κάθε ἐπιτυχία στὴν ζωή μας γιὰ νὰ ἔλθῃ, ἀπαιτεῖται ἕνα βῆμα.  Τὸ πρῶτο βῆμα.
Τὸ  σημαντικότερον ὅλων τῶν ἐπομένων εἶναι νὰ ὑπάρξῃ αὐτό. Συνέχεια →

Κάποτε οἱ γονεῖς καὶ ὁ οἰκογενειακὸς περίγυρος πίεζαν τοὺς ἀνθρώπους νὰ παντρευθοῦν.
Τώρα οἱ ἐποχὲς ἄλλαξαν, τοὺς πιέζουν γιὰ νὰ χωρίσουν.

Ἕνα παιδὶ μοῦ ἔλεγε μιὰν ἡμέρα ὅτι περνάει βαρετὰ τὰ Σαββατοκύριακα μὲ τοὺς γονεῖς του, ἐνῶ τὰ περισσότερα παιδιὰ στὴν τάξη του περνοῦν τὰ Σαββατοκυριακα ἀνάμεσα στοὺς δύο γονεῖς καὶ μοιάζει στὰ μάτια τους ἡ ζωή τους νὰ ἔχῃ πιὸ πολὺ ἐνδιαφέρον. Συνέχεια →