Διότι τὰ παιδιὰ δὲν ἔχουν φόβους. Οὔτε ἀναστολὲς στὰ ὅσα πιστεύουν.
Δὲν ἔχουν σχηματίσει ἀκόμη τὰ πεποιθησιακά τους συστήματα καὶ δὲν ὑπάρχουν φραγμοὶ στὴν φαντασία τους.
Δὲν ἔχουν ἀκόμη βιώσει τὴν ἀποτυχία καὶ δὲν μποροῦν νὰ τὴν φανταστοῦν. Συνέχεια →

Τότε ξεχνᾶμε νὰ ἀπολαύσουμε αὐτὰ ποὺ ἔχουμε…

Ἀστεῖο φαίνεται, ἀλλὰ εἶναι πραγματικότης.
Ἐὰν τὸ μυαλό μας εἶναι διαρκῶς σὲ αὐτὰ ποὺ θὰ θέλαμε, ἤ ἀκόμη χειρότερα, σὲ αὐτὰ ποὺ μᾶς λείπουν, τότε ἀδυνατοῦμε νὰ ἑστιάσουμε σὲ αὐτὰ ποὺ ἤδη ἔχουμε. Κι αὐτὰ ποὺ ἤδη ἔχουμε εἶναι τὰ πραγματικά. Εἶναι αὐτὰ ποὺ κερδίσαμε, ἐπιλέξαμε ἤ ἀφήσαμε πίσω μας. Εἶναι αὐτὰ ποὺ δὲν τοὺς δίδουμε σημασία, ποὺ τὰ ἀγνοοῦμε, διότι τὰ θεωροῦμε σίγουρα, δεδομένα, ξεπερασμένα… Συνέχεια →

Ἂν μπορέσουμε νὰ εὕρουμε μιὰν αἴσθήση εἰρήνης, μέσα στὴν ἄγρια ἀναστάτωση, που ὑπάρχει, ἂν μπορέσουμε νὰ κτίσουμε σχέσεις ἀγάπης καὶ νὰ ἐπιμείνουμε στὸν σκοπό μας, βαθειὰ δεσμευμένοι, φλογερὰ ἀφοσιωμένοι καὶ ἀθῷα εἰλικρινεῖς, τότε ὅλη αὐτὴ ἡ ἐνέργεια θὰ ταξειδέψη παντοῦ… Συνέχεια →

Πρέπει νὰ τὸ κάνῃς μόνος σου.
Ὁ κάθε ἕνας δῆλα δὴ ἀπὸ ἐμᾶς ὀφείλει νὰ προστατεύῃ καὶ νὰ ὑπερασπίζεται τὸν ἑαυτόν του, ἀναλόγως τῶν δυνατοτήτων του.
Δὲν εἴμαστε ὑπεύθυνοι γιὰ τοὺς ἄλλους, παρὰ μόνον ἐὰν πράγματι εἴμαστε …ὑπεύθυνοι. Δῆλα δὴ ἐὰν πράγματι ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ παιδιά, ποὺ χρειάζονται τὶς δικές μας γνώσεις κι ἐμπειρίες, πρὸ κειμένου νὰ γίνουν κι αὐτὰ συνειδητοποιημένοι καὶ ὑπεύθυνοι, γιὰ τὴν ζωή τους καὶ τὶς ἐπιλογές τους, ἐνήλικες. Ὄχι γιὰ νὰ τὰ διατηροῦμε φυσικὰ σὲ κατάστασιν νηπιακή, ἀλλὰ νὰ τὰ ἐκπαιδεύουμε στὸ νά γίνουν ἐνήλικοι. Συνέχεια →