Γιατί θυμώνουμε;

Τὸ συναίσθημα τοῦ θυμοῦ εἶναι ἕνα πολὺ ἰσχυρὸ συναίσθημα καὶ ἔχει ἀποτελέσει ἀφετηρία γιὰ τίς περισσότερες καταστροφικὲς ἐνέργειες στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία. Ὁ θυμὸς εἶναι ἀπρόβλεπτος, δὲν ξέρουμε πότε θὰ ἐκραγοῦμε ἀπὸ θυμὸ ἐμεῖς ἡ οἱ ἄλλοι, γι αὐτὸ καὶ τὸν φοβόμαστε τόσο πολύ. Παρ ὅλα αὐτὰ ὁ θυμὸς εἶναι ἁπλῶς ἕνα ἀνθρώπινο συναίσθημα καὶ τὰ συναισθήματα εἶναι ἁπλῶς συναισθήματα. Δὲν ὑπάρχουν καλὰ ἡ κακὰ συναισθήματα κακὸς ἡ καλὸς εἶναι ὁ τρόπος ποὺ τὰ χειριζόμαστε, ὁ τρόπος ποὺ τὰ ἐκφράζουμε ἡ δὲν τὰ ἐκφράζουμε. Συνέχεια

Καθαρίζοντας τὴν σκέψιν μου…

Ἡ μεγάλη μας ταλαιπωρία, γιὰ ὅλους ἐμᾶς ποὺ διαβιοῦμε στὶς μεγάλες πόλεις,  μὲ τὴν ἄφθονο ἠχοῤῤύπανσιν καὶ  φωτοῤῥύπανσιν, εἶναι τὸ ὅ,τι τελικῶς ἡ σκέψις μας συσκοτίζεται… Θολώνει…
Εἶναι δύσκολο, γιὰ τοὺς περισσοτέρους, νὰ ἀποκοποῦν, μὲ κάποιον τρόπο, ἀπὸ τὴν καθημερινότητα καὶ νὰ ἐπιτύχουν τὴν …ἡρεμία.
Κι ἐπεὶ δὴ συνήθως …κουβαλᾶμε τὴν ὅποια μας συνήθεια ἀκόμη κι ὅταν καταφέρνουμε νὰ ἀπομακρυνθοῦμε ἀπὸ ἐκεῖνες τὶς καθημερινὲς συνήθειες ποὺ μᾶς ταλαιπωροῦν, παρατηρεῖται τὸ φαινόμενον τῆς αὐτοματοποιημένης συμπεριφορᾶς, εἶτε διαβιοῦμε στὶς πόλεις εἶτε ἀκόμη κι ὅταν, μὲ κάποιον τρόπο, καταφέρνουμε νὰ ἀπομακρυνθοῦμε ἀπὸ αὐτές. Συνέχεια

Ἐξολόθρευσε τοὺς δράκους ποὺ ζοῦν στὸ …μυαλό σου!

Ἂν νοιώθῃς φόβο, ἀπογοήτευση ἤ ἀβεβαιότητα, τότε πᾶρε στὸ χέρι σου αὐτὸ τὸ σπαθί, ποὺ εἶναι φτιαγμένο ἀπὸ φῶς καὶ ἀγάπη καὶ ἐξολόθρευσε τοὺς δράκους ποὺ βρίσκονται μέσα στὸ μυαλό σου. Συνέχεια

Μποροῦμε νὰ μεταμορφώσουμε τὸν κόσμο μας…

Μποροῦμε νὰ μεταμορφώσουμε τὸν κόσμο μας...-«Ὑπάρχει κάτι πού χρειάζεσαι;»
-«Πῶς μπορῶ νά βοηθήσω;»
-«Καταλαβαίνω τὶ σοῦ συμβαίνει!!» Συνέχεια

Πρὶν τὴν καταιγίδα…

Αἰσθάνεσαι κάτι νὰ διαποτίζῃ τὴν ἀτμόσφαιρα, τὸ δέρμα σου, τὴν σκέψιν σου…
Τὸ σῶμα σου παραμένει σφιγμένο καὶ τεντωμένο, δίχως νὰ γνωρίζῃς τὸν λόγο…
Κάτι σὲ κάνει νὰ μὴ κοιμᾶσαι… Νὰ μὴ χορταίνῃς… Νὰ μὴ χαλαρώνῃς…
Μία φωνούλα μέσα σου σοῦ ΚΡΑΥΓΑΖΕΙ πὼς πρέπει νὰ προσέχῃς ἀλλὰ ἡ ἄγνοια τοῦ τὶ ἔρχεται μεγαλώνει τὴν ἀνησυχία, δίχως νὰ βοηθᾷ στὴν προετοιμασία γιὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ ὅποιου κινδύνου. Συνέχεια

Μιά ζωή μέ πάθος ἤ μία παθητική ζωή;

Ὅλοι μας λαχταροῦμε νὰ ζήσουμε μιὰ ζωὴ γεμάτη πάθος καὶ κεραυνοβόλες στιγμές, νὰ ἀφήσουμε τὸν ἑαυτὸ μας νὰ παρασυρθῇ ἀπὸ αὐτὸ ἀλλά…… μόνο ἀπὸ ἀπόστασι καὶ σὲ μικρὲς δόσεις.
Οἱ περισσότεροι καθὼς ἀντιμετωπίζουμε τὴν καθημερινότητα πιστεύουμε ὅτι δὲν ὑπάρχει χῶρος γιὰ μιὰ παθιασμένη ζωή, ἔχουμε νὰ σκουπήσουμε τίς συναχωμένες μύτες μας, νὰ βγάλουμε βόλτα τὸ σκύλο, νὰ πᾶμε στὸν ὀδοντίατρο, νὰ μαγειρέψουμε γιὰ αὔριο……… Νὰ πῶς φεύγουν οἱ ἡμέρες μας, κυλοῦν σὰν αἷμα ἀπὸ μιὰ πληγή, καὶ ἡ ζωὴ φεύγει, χωρὶς τρομπέτες καὶ τυμπανοκρουσίες ἀλλὰ μὲ γκρίνιες καὶ μουρμοῦρες ἐπειδὴ δὲν καταφέρνουμε νὰ εὕρουμε τὴν ἀέναο παρουσία του μέσα στὴν καθημερινότητα μας. Συνέχεια