Κομήτης, λέει, μᾶς τὴν φέρνει…
Κομήτης ποὺ παλάβωσε…
Αὐτὸς ὁ κομήτης, λέει, ἐμφανίζεται κάθε 333 χρόνια καὶ μαζύ του κουβαλᾶ τὴν πανώλη, ἤ πανούκλα, τὴν ὁποίαν καὶ μᾶς ἀφήνει ἀν τὶ τῶν διαπιστευτηρίων του. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Διασκεδάσαμε ἀρκούντως; Ὥρα τώρα νὰ ἀφήσουμε ἐλεύθερη τὴν ἡγεσία τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς.
Ἔγραφα τὶς πρὸ ἄλλες πὼς οἱ διώξεις κατὰ τῆς Χρυσῆς Αὑγῆς εἶναι μεθοδευμένες καὶ στοχεύουν, ἐν ἀγνοίᾳ ἴσως τῶν κρατούντων, στὸ νὰ τὴν ἀνεβάσουν σὲ πολὺ ὑψηλότερα ποσοστιαία ἐπίπεδα. Τὸ γιατὶ οἱ κρατοῦντες συμπεριφέρονται ὡς ἠλίθιοι, ἤ πανηλίθιοι, εἶναι δικό τους θέμα. Ἔλαβαν κάποιαν ἐντολή, δὲν ἀντελήφθησαν πὼς ναί, πράγματι, τοὺς ἔχουν στήσῃ παγίδες ἄσχημες κι ἔπεσαν μέσα σὲ λάκκους γεμάτους σκ@τά… Τί ἔπρεπε λοιπόν νά πράξουν, ὅταν διεπίστωσαν πώς ἐμπρός ἦταν ὁ γκρεμός καί πίσω τό ῥέμα; Διάλεξαν τὸν γκρεμό, ἐλπίζοντας ἴσως πὼς κάποιος, ἀπὸ τοὺς ἐντολοδόχους τους, ἴσως νὰ πετάξῃ κάποιο ἀλεξίπτωτο… Τὸ ἀλεξίπτωτο δὲν ἦλθε κι ἀνέλαβαν νὰ μᾶς γεμίσουν λάσπη, πίσσα, φτερὰ καὶ πούπουλα τὰ κλασσικά τους παπαγαλάκια…. Συνέχεια
Νά αὐτοκτονήσω ἤ νά ἀποκρούσω τόν ἐχθρό;
Τὴν ἀπόφασί μου τὴν ἔχω λάβει ἀπὸ τότε ποὺ γεννήθηκα. Δὲν τὸ ἐγνώριζα τότε… Μοῦ τὸ ἀπεκάλυψαν τὰ βήματά μου σὲ αὐτὴν τὴν ζωή.
Καὶ δυστυχῶς, ἤ εὐτυχῶς, θέλω δὲν θέλω, εἶναι ΑΝΑΓΚΗ πλέον νὰ μάθω νὰ πολεμῶ…
Μόνον ποὺ ὁ πόλεμος σήμερα εἶναι διαφορετικὸς ἀπὸ τοὺς πολέμους ποὺ γνωρίζαμε…
Ὁ πόλεμος σήμερα μᾶς ὑποχρεώνει νὰ γίνουμε Ὀδυσσεῖς καὶ νὰ νικήσουμε τὸ «τέρας», ὄχι μὲ τὰ δικά του ὅπλα, ἀλλὰ μὲ τὰ ἄλλα, τὰ δικά μας, τὰ λησμονημένα.
Χά… Ἀστεῖα σᾶς λέω… Συνέχεια
Γιατί γκρινιάζεις πού σοῦ παίρνει τό σπίτι ἡ τράπεζα;
Βασιλικότεροι τοῦ βασιλέως πάντως κατήντησαν αὐτοὶ ποὺ ἔως πρὸ τινός, κι ἐννοῶ πολὺ προσφάτως, ἰσχυριζόμενοι πὼς ὅταν θὰ ἔλθουν στὰ πράγματα, θὰ πάρουν τὰ ὑπάρχοντα ἀπὸ τοὺς ἄλλους.
Γείτονάς μας, χρόνια, ἀπειλοῦσε τὴν θεία μου, τὴν καπετάνισσα, πὼς μόλις τὸ ΚΚΕ θὰ ἀναλάβῃ τὴν ἐξουσία, θὰ τῆς πάρουν τὰ σπίτια ποὺ ἔφτιαξε ὁ ἄνδρας της, ὅταν θαλασσοπνίγετο. Ἡ θεία μου τὸν κορόιδευε… Σὲ δύο καρέκλες ὅλην τὴν ἡμέρα ἁπλωμένος ὁ τύπος, μόλις ξεμύτιζε ὁ ἥλιος, ἦταν ἀρακτὸς καὶ ἀπειλοῦσε… Τὴν θεία μου εἶχε βάλῃ στὸ μάτι…
Ἔτρωγε κι ἔπινε χάριν τῶν κορόιδων. Ἡ γυναίκα του καθάριζε σκάλες, τὰ παιδιά του ἔκαμαν θελήματα… Κι αὐτὸς προπαγάνδιζε τὴν δικτατορία τοῦ προλεταριάτου καὶ τοῦ κόμματος…
Νά κλαῖς ἤ νά γελᾶς μέ τήν ἀνισοῤῥοπία;
Πᾶμε τώρα λίγο ἀπὸ τὴν ἀνάποδη νὰ τὸ πιάσουμε…
Κι ὅλα τελειώνουν ἐκεῖ ποὺ τελειώνει τὸ ῥεῦμα…
Τί νά τό κάνω λοιπόν πού ἔχουμε τεχνολογία;
Εἶναι πολιτισμός ἡ τεχνολογία;
Εἶναι αὐτό πού χρειαζόμεθα πραγματικά;
Τό ὅ,τι ἔχω πλυντήριο καί δέν πλένω σέ σκάφη, μέ ἔχει κάνει καλλίτερη σάν ἄνθρωπο; Μήπως πιό εὐτυχισμένη;
Τό ὅ,τι δέν καβαλῶ τόν γάιδαρο ἀλλά τό αὐτοκίνητο μήπως μοῦ ἔχει λύσῃ προβλήματα; Ἀκόμη δοῦλος δέν εἶμαι;
Τό ὅ,τι βλέπω τήν Γῆ ἀπό τήν Σελήνη μήπως μέ ἔκανε ἐπί τέλους Τέλειο καί κατ’ ἐπέκτασιν θεό; Ἤ μήπως μέ κάνει περισσότερο μικρό καί ἀσήμαντο; Συνέχεια
Ὄχι ἁπλῶς δὲν ἐνίκησες τὸν ναζισμό…
Ναζιστόμουτρα
Το τατουάζ σβάστικα που είναι χτυπημένο στον εγκέφαλο όλης της ελληνικής ηγεσίας και όλης της ευρωπαϊκής ηγεσίας θα το δείξουν ποτέ στις οθόνες; Θα μάς δοθεί ποτέ η ευκαιρία να δούμε τι κρύβει ο άρρωστος εγκέφαλος αυτών των τυπάκων που μετράνε τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων ως αριθμούς;
Έχουμε κολλήσει το μούτρο μας στις οθόνες παρακολουθώντας τους μπρατσαράδες με τα ναζιστικά σύμβολα και οι πραγματικοί ναζιστές δουλεύουν ανενόχλητοι. Σου περνάνε νόμο που για ένα εξευτελιστικό ποσό θα σε πετάνε έξω από το σπίτι σου κι εσύ κάθεσαι και κοιτάς το κάθε καθυστερημένο να δίνει σόου εθνικισμού και τζάμπα ανδρισμού. Σου πετάνε τα “περί εγκληματικής οργάνωσης” και δεν καταλαβαίνεις ότι για σένα τα λένε, διότι εσύ είσαι ο εγκληματίας του μέλλοντος και δεν το γνωρίζεις Συνέχεια