Γενικὸν Νοσοκομεῖον Ἁγίας Βαρβάρας, ἡ «Ἁγία Βαρβάρα», Δυτικῆς Ἀττικῆς. Ἔκλεισε!!!
Γενικὸν Νοσοκομεῖον Ἀθηνῶν-Πολυκλινική, ὁ «Εὐαγγελισμός». Ἔκλεισε!!!
«Σπηλιοπούλειον» Νοσοκομεῖον ἡ «Ἁγία Ἑλένη». Ἔκλεισε!!!
Νοσοκομεῖον «Θείας Προνοίας, ἡ Παμμακάριστος». Ἔκλεισε!!!
Νοσοκομεῖο «Ἅγιος Παῦλος»Θεσσαλονίκης,, τὸ παράρτημά του «Παναγία». Ἔκλεισε!!!
Ἀντικαρκινικὸ Νοσοκομεῖον ὁ «Ἅγιος Σάββας» συνεχωνεύθη.
Τὸ Νοσοκομείων τῆς Πατησίων ἦταν ἁπλῶς τὸ «Νοσοκομεῖο τῶν παπάδων». Ἀλλὰ κι αὐτὸ ἔκλεισε!!! Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
«Προσκυνῶ» κι ὁρκίζομαι…
Κάποτε, ὅταν ἡ Πατρίς μας ἦταν ἀκόμη κάτω ἀπὸ τὸ ὀθωμανικὸ φέσι, οἱ λιγοστοὶ ἄνθρωποι ποὺ ἠθέλησαν νὰ σηκώσουν στὶς πλάτες τους τὴν ἐλευθερία ἑνὸς ὁλοκλήρου γένους, ᾡρκίζοντο…
Ἕναν ὅρκο ἔδιδαν, ποὺ ἐὰν κάποιος τὸν κατεπατοῦσε, ὅπως ὁ Γαλάτης, τότε μόνον ὁ θάνατος ἔκλεινε τὴν βλάβη.
Σήμερα τὰ δεδομένα εἶναι διαφορετικά.
Ἡ σκλαβιὰ εἶναι χρυσωμένη.
Κάποιοι οὔτε ποὺ ἀντιλαμβάνονται πὼς ἔχουμε σκλαβιά…
Κι ὅμως… Ἔχουμε…
Μὰ δὲν βαριέσθε… Πάντα ἔτσι ἦταν κι ἔτσι θὰ εἶναι γιὰ κάποιους…
Συνέχεια
Ἐχθρός ἐγώ ῥέέέέέέ;;;;;;
Ἐγώ; Ἐγώ πού ἀγαπῶ τήν Πατρίδα μου; Ἔ; Ἐγώ πού τήν θέλω ἐλεύθερη; Ἔ; Ἐγώ πού τήν θέλω ἔξω ἀπό τήν Εὐρωπαϊκή Ἔνωσι; Ἐγώ;
Κι ὅμως… Ναί, ἐγὼ εἶμαι ὁ πραγματικὸς ἐχθρὸς τῆς Πατρῖδος μου!!!
Ἑγώ, ἐσύ, ὁ ἄλλος ποὺ θέλουμε μὲ κάθε δυνατὸν τρόπο νὰ τὴν κάνουμε νὰ πατήσῃ ΜΟΝΗ της στὰ πόδια της…
Δίχως ἀφεντικά, δουλεμπόρους, πλιατσικολόγους, δοσιλόγους, ἐνεχυροδανειστές, μαυραγορίτες… Συνέχεια
Ἀπό πότε ἡ καταστροφή «ἀναβαθμίζεται» σέ …ἀνάπτυξιν;
Εἶδα αὐτὴν τὴν φωτογραφία καὶ συνειδητοποίησα πολλὰ γιὰ τὸ …δούλεμα τῶν λέξεων ποὺ μᾶς συμβαίνει!
Ἀπὸ τότε ποὺ τὸ ὑπουργεῖον ἀ-παιδείας ξεκίνησε, ἀπολύτως συνειδητῶς, νὰ ἀλλοιώνῃ τὴν ἔννοιαν τῶν λέξεων, πρὸ κειμένου νὰ μὴν ἀντιλαμβανόμαστε τὸ τὶ διαβάζουμε κι ἀκοῦμε, ξεκίνησε καὶ ἡ ἀλλοίωσις τῆς ἀντιλήψεώς μας, μαζὺ μὲ τὴν ἀλλοίωσιν τῆς συνειδήσεώς μας. Αὐτὸ φυσικὰ δὲν συμβαίνει μόνον ἐδῶ καὶ τέσσερις δεκαετίες. Εἶναι ἀρχαιότερον, ἀλλὰ Συνέχεια
Ἡ Μάχη!
Μία εἰκόνα ἀπὸ τὸ παρελθὸν ποὺ μοῦ ὑπενθύμισε κάτι… Ἀμυδρά… Ἔτσι, σὰν σκιὰ ἐπέρασε…
Κι ὅμως…
Τότε κάποιες γυναῖκες ἐπάλευαν μὲ πέτρες, μὲ ξύλα, μὲ τὰ δόντια τους γιὰ νὰ ἀναπνεύσουν λίγες ἀκόμη στιγμὲς ἐλευθερίας…
Καὶ ἦσαν τόσο ἀπεφασισμένες νὰ ζοῦν ἐλεύθερες, ποὺ δὲν ὑπῆρχε κάποια δύναμις νὰ τὶς σταματήσῃ…
Ἐλευθερία ἤ Θάνατος… Τότε… Μά τώρα; Συνέχεια
Γιατί τά ἐγκλήματα τοῦ Σταθάκη εἶναι ἐθνικά κι ὄχι οἰκονομικά;
Σταθάκης Γεώργιος. Πρώην ἀντιπρύτανης Πανεπιστημίου Κρήτης καὶ νῦν βουλευτὴς τοῦ τΣΥΡΙΖΑ.
Ἕνα παιδὶ σὰν ὅλα τὰ ἄλλα δῆλα δή…
Τὸ βιογραφικό του μπορεῖτε νὰ τὸ διαβάσετε ἐδῶ: Συνέχεια