του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Την ώρα που η δυστυχία και η απόγνωση θερίζει τα πάντα στο διάβα της, αυτός συνιστά καρτερικότητα και αμπελοφιλοσοφεί επικαλούμενος τη διαχρονικότητα του Ελληνισμού, και τη δυνατότητά του να βγαίνει πάνω από οτιδήποτε επιχειρεί να τον συντρίψει…
Και σήμερα που οι δυνάμεις κατοχής επιχειρούν να επενδύσουν επικοινωνιακά στη νομιμοποιημένη παρουσία τους στον τόπο, αυτός ψελλίζει διστακτικά και με τρόπο αμφιλεγόμενο λιβανωτούς στην εθνική αξιοπρέπεια, που όσοι την τσαλαπάτησαν και την κουρέλιασαν, είχαν τη σιωπηλή ανοχή του ως πολύτιμο σύμμαχο.
Μιλάμε για τον αρχιεπίσκοπο, τον άνθρωπο που με τη σιωπή του απεμπόλησε ουσιαστικά τον ποιμενικό του ρόλο, όταν η κοινωνία είχε ανάγκη από έναν μπροστάρη ικανό να σηκώσει ψηλά τη σημαία της εθνικής αξιοπρέπειας, και αυτός δεν το έκανε…
Μιλάμε για τον πνευματικό ταγό, που ενώ θα έπρεπε να κλείσει την πόρτα στον κατοχικό επίτροπο, τροφοδοτώντας το πνεύμα αντίστασης αυτού του λαού, αυτός επέλεξε…
Συνέχεια →