Θὰ πολεμήσουμε λοιπόν. Θέλουμε δὲν θέλουμε, θὰ πολεμήσουμε. Ἐὰν ἀποφασίσουμε μόνοι μας νὰ τὸ κάνουμε, τὰ ἀποτελέσματα γιὰ ἐμᾶς θὰ εἶναι τὰ καλλίτερα δυνατά. Ἐὰν μᾶς ὑποχρεώσουν οἱ συνθῆκες, ὄχι καὶ τόσο. Κι αὐτὸ διότι μόνον ὁ συνειδητοποιημένος πολεμιστὴς ἔχει λόγους νὰ νικήσῃ καὶ νὰ παραμείνῃ ζωντανὸς μετὰ τὴν κάθε μάχη. Συνέχεια →

Δὲν ἐνδιαφέρει (τοὺς Λακεδαιμονίους) τὸ πόσοι εἶναι οἱ ἐχθροί, ἀλλὰ τὸ ποῦ εἶναι.

Αὐτὴν τὴν πληροφορία, γιὰ τοὺς Λακεδαιμονίους, μᾶς μεταφέρει ὁ Πλούταρχος.
Καὶ εἶναι ἀπορίας ἄξιον σήμερα πού, ἀκόμη καὶ οἱ φυσικοὶ ἀπόγονοι τῶν Λακεδαιμονίων, τὸ ἔχουν λησμονήση καὶ ἁπλῶς, σὰν ὅλους τοὺς ἄλλους, ἐνασχολῶνται μὲ τὸ «πόσοι» καὶ οὐδέποτε πλέον μὲ τὸ «ποῦ». Συνέχεια →

Κυττῶντας γύρω μας, προσεκτικά, διαπιστώνουμε πὼς ὅσο κι ἐὰν μᾶς ξεγελᾷ ἡ προσπάθεια συντηρήσεως – ἢ καί, ἐν μέρει, ἀλλὰ μόνον στὰ ἐπὶ μέρους, προσπάθεια ἐπαναδομήσεως – τοῦ κόσμου μας, κάτι πεθαίνει. Κι αὐτὸ ποὺ πεθαίνει, ἐὰν ἐμβαθύνουμε, δὲν εἶναι τόσο αὐτὸ ποὺ φαίνεται, ἀλλὰ εἶναι τὸ ὅ,τι δομεῖ καὶ στηρίζει αὐτὸ ποὺ φαίνεται.
Συνέχεια →

Θὰ ‘θελα νὰ κοιμηθῶ μίαν ἡμέρα…
καὶ νὰ ξυπνήσω σὲ ἕναν αἰῶνα…
ὅπου καὶ τὰ πουλιὰ ἀκόμη νὰ κελαηδοῦν Ἑλληνικὰ καὶ Νικητήρια… Συνέχεια →

Κατ’ ἀρχάς, νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς ζωὴ εἶναι κάτι τελείως διαφορετικὸ ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἔως τώρα ἀντιλαμβανόμεθα. Διότι, ὡς γνωστόν, ὅταν ἡ βία καθορίζῃ τὴν καθημερινότητά μας, εἶναι πολὺ λογικὸ νὰ διαβιοῦμε κι ὄχι νὰ ζοῦμε, ἐφ΄ ὅσον διαρκῶς ἑστιάζουμε στὸ πῶς θὰ ἀντιμετωπίσουμε τὴν βία καὶ σπανιότατα στὸ νὰ ἀπολαύσουμε τὶς μικρές, ἀλλὰ ὑπαρκτές, χαρὲς τῆς ζωῆς.
Κι ἀπὸ τὴν ἄλλην… Ζεῖ μόνον αὐτὸς ποὺ ἐνᾦ κάθε στιγμὴ εἶναι ἀποφασισμένος νὰ πολεμήσῃ γιὰ τὶς ἐπιλογές του, παραλλήλως ὅμως ἀπολαμβάνει κάθε βῆμα αὐτῆς τῆς διαδικασίας.
Πόσοι ἀπό ἐμᾶς τό ἐπιτυγχάνουν αὐτό; Συνέχεια →