Θὰ πληρώσουμε γιὰ τὶς ἀδυναμίες μας, γιὰ τὶς «διπλωματικότητές» μας καὶ γιὰ τὶς εὐκολοπιστίες μας…
Θὰ πληρώσουμε γιὰ τοὺς συμβιβασμούς μας, γιὰ τὶς ἐκπτώσεις μας καὶ γιὰ τὶς σιωπές μας… Συνέχεια →

Καλὰ κάνεις. Ὅλοι μας φοβούμεθα… Καὶ φοβούμεθα γιατί βλέπουμε πὼς ὅλα τελείωσαν καὶ πὼς τώρα πιὰ τὸ «ὁ σώσων ἑαυτὸν» ἰσχύει γιὰ ὅλους μας… Διότι, κακὰ τὰ ψέμματα πατριώτη… Ὅλα τελείωσαν… Ὅλα… Κι ἐὰν ἀκόμη ἀρνούμεθα νὰ τὸ παραδεκτοῦμε, ἐν τούτοις εἶναι ἡ πραγματικότης μας… Συνέχεια →

Συνήθως εἶναι καὶ σκουπίδι…
Ἄχρηστο… Περιττό…
Συνέχεια →

Ἐτοῦτες τὶς δύσκολες ὧρες μία πρέπει νὰ εἶναι ἡ προσπάθειά μας: νὰ ξαναβροῦμε τὸν χαμένο μας Ἑαυτὸ καὶ νὰ τὸν στήσουμε στὰ πόδια του. Δίχως του δὲν μποροῦμε νὰ συνεχίσουμε.
Μὰ γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ τὸ κάνουμε αὐτό, σιγὰ σιγά, ὀφείλουμε νὰ κτίσουμε γιὰ ἐμᾶς τὸν σεβασμό μας.
Αὐτὸν ποὺ χάσαμε, σιγὰ σιγά, μέσα ἀπὸ αἰώνων ἐκπαίδευσιν. Συνέχεια →

..μά, σὲ ἕναν μεγάλο βαθμό, ἡ δική μας παραίτησις…
…ὅπως φυσικὰ καὶ τὸ πῶς, ἐμεῖς, καλούμεθα νὰ διαχειρισθοῦμε σήμερα τὰ ἀποτελέσματά τους, μὰ καὶ ἡ στάσις ποὺ θὰ υἱοθετήσουμε. Εἶναι οἱ ἀποφάσεις ποὺ δὲν λαμβάνονται ἀπὸ ὀλιγωρία καὶ φόβο.
Εἶναι ὅμως κι ὅλο τὸ σύστημα πεποιθήσεών μας, ποὺ ἀρνούμεθα, ἀκόμη, σὲ μεγάλον βαθμό, νὰ ἀναθεωρήσουμε. Συνέχεια →