Στό Σύνταγμα φυσικά!
Ποῦ ἀλλοῦ;
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: καταγγελίες
Τὰ τρωκτικὰ ἐγκαταλείπουν πρῶτα τὸ πλοῖο.
Ἐπανάληψις:
Παραίτησις Γεωργίου Λιάνη.
Παραίτησις Ἀντωνίου Κοτσακᾶ.
Παραίτησις Γεωργίου Φλωρίδου.
Παραίτησις Ἔκτορος Νασιώκα.
Ἔχουν προηγηθεῖ οἱ παραιτήσεις Σοφίας Σακοράφα, Νικολάου Οἰκονόμου, Ἰωάννου Δημαρᾶ, Εὐαγγέλου Παπαχρήστου.
Ποιός θά πάρη τόν μουτζούρη;
Του Σταύρου Χριστακόπουλου
Ἀφοῦ θέλει νά φύγη, γιατί δέν τόν ἀφήνουν;
Όταν ένας πρωθυπουργός δηλώνει ξεκάθαρα αλλεπάλληλες φορές ότι η κυβέρνησή του δεν μπορεί να κυβερνήσει μόνη της και ζητάει πότε ξένους κηδεμόνες και πότε συγκυβέρνηση, δεν έχει πολλούς δρόμους: ή το αίτημά του γίνεται δεκτό και περνάμε στην επόμενη φάση ήπαραιτείται και πάει σε εκλογές για να αποφασίσει ο λαός τη νέα του κυβέρνηση.
Όταν ένας πρωθυπουργός μπαίνει σε συζήτηση για κυβέρνηση συνεργασίας, όταν ο βασικός πολιτικός του αντίπαλος του θέτει ως όρους την αλλαγή πολιτικής και την παραίτησή του για να τον διαδεχθεί πρόσωπο κοινής αποδοχής, ή αποδέχεται την πρόταση και πάμε στο παρασύνθημα ή σηκώνει το γάντι της πρόκλησης και πάει σε εκλογές. Συνέχεια
Ἡ ἀπογραφὴ τῶν Ἰταλῶν ὡς ἀπάντησις στὴν Ἄγκυρα.
Εἶναι θαυμάσιο νὰ ἔχῃς μίαν κυβέρνησι ποὺ ἐνδιαφέρεται εἰλικρινῶς γιὰ τὰ ἐθνικὰ θέματα. Εἶναι καὶ τραγικόν νὰ ἔχῃς μίαν κυβέρνησι ποὺ καταστρέφει κάθε σημεῖο στηρίξεως τῶν ἐθνικῶν δεδομένων. Κάτι τέτοιο, πράγματι τραγικό (ὅσο καὶ γελοῖο) ζοῦμε καθημερινῶς ὅλο καὶ πιό ἔντονα. Δεκαετίες καὶ δεκαετίες τώρα. Τὰ παρακάτω εἶναι σημαντικότατα στοιχεῖα ποὺ ὄφειλαν οἱ κρατικοὶ λετουργοὶ νὰ ἔχουν στὶς ἀποσκευές τους, σὲ κάθε συζήτησι-διαπραγμάτευσι μὲ τοὺς ἀχορτάγους γείτονες. Ἔως ὅμως ἐκείνης τῆς στιγμῆς ποὺ θὰ ἔχουμε πράγματι ἱκανοὺς ἡγέτες, καλὸ θὰ ἦταν τὰ ἔγγραφα αὐτὰ νὰ προστατευθοῦν ἀπὸ τοὺς ἡγέτες. Διότι μὲ τὰ μυαλά τους (;;;;;) καὶ τὶς «ἰδέες» τους, μᾶλλον πρὸς ὄφελος τῆς Ἀγκύρας πάλι θὰ χρησιμοποιηθοῦν!Κῦττα λοιπὸν ποιὸς βαρᾶ!!!
Ποιός κουβαλάει ῥόπαλα, στειλιάρια καὶ μολότωφ; Ποιός περνᾶ μέσα ἀπὸ τοὺς «κλοιοὺς» τόσων ἀστυνομικῶν δυνάμεων καὶ ἔχει τὸ «δικαίωμα» νὰ «δημιουργῇ» ἐπεισόδια καὶ συγκρούσεις;
Ποιός εἶναι αὐτὸς ποὺ δὲν θέλει μὲ τίποτα νὰ χάσῃ τὸ μέλι ἀπὸ τὰ δάκτυλα; Καὶ τί σχέσι ἔχει μὲ τοὺς ῥοπαλάκηδες, μπαχαλάκηδες καὶ «συνδικαλιστάκηδες»;
Οἱ παρακάτω φωτογραφίες ἀπό τὸ ἔχω μάτια καὶ βλέπω: Συνέχεια
Ἕλληνες ἦσαν τὰ καθάρματα ποὺ ἐλήστευαν ἡλικιωμένους;
Ἐδῶ ποὺ ἔχουμε φθάσει, ὅλοι Ἕλληνες γίναμε. Βέβαια, ἐγὼ δὲν πῆρα τὴν μαγκούρα ἀκόμη γιὰ νὰ βαρῶ παπποῦδες καὶ νὰ τοὺς ἁρπάζω τὴν σύνταξι.. Εἶμαι ἐξαίρεσις… Φαντάζομαι οὔτε κι ἐσεῖς! Μᾶλλον κι ἐσεῖς ἐξαιρέσεις θὰ εἶσθε… Ἀλλὰ μᾶς προέκυψαν «νεοέλληνες» οἱ ληστές! Καὶ μάλιστα ἐκπληκτικῆς ἱκανότητος μιμήσεως τῶν Ἑλληνικῶν συνηθειῶν καὶ τοῦ ἤθους! (Ὄχι, μὴ μὲ παρεξηγεῖτε… Ἔτσι δὲν μᾶς ἀντιμετωπίζει σύσσωμος ἡ κυβέρνησις τῶν κουδουνισμένων; Γιὰ ἐτοῦτον τὸν λόγο δὲν ἔχει λυσσάξει πρὸ κειμένου νὰ ἑλληνοποιήσῃ μερικὰ ἑκατομμύρια λαθραίων, πρὸ κειμένου νὰ ἀλλάξῃ τοὺς μέσους ὅρους καὶ τὶς μέσες κοινωνικὲς συμπεριφορές;)
Ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα λοιπόν, ὅταν θὰ ἀναφερόμεθα σὲ ἐγκληματικότητα εἰσαγωμένη, καλὸ θὰ ἦταν νὰ ἀλλάξουμε τὸ λεξιλόγιόν μας. Δὲν ξέρω τί θὰ ἔπρεπε νὰ χρησιμοποιοῦμε. Ἴσως «μελαμψοὶ Ἕλληνες», ἴσως «ὑπερβόρειοι Ἕλληνες», ἴσως «παγκόσμιοι Ἕλληνες». Ἀλλὰ πάντα μὲ εἰσαγωγικά. Διότι πῶς Συνέχεια