6 – 7 Σεπτεμβρίου. Ἡ τρίτη ἅλωσις τῆς Πόλεως

Γιά νά μή ξεχνᾶμε τήν σημερινή ἡμέρα, γιατί «λαός πού ξεχνᾶ τήν Ἱστορία του, εἶναι ἀναγκασμένος νά τήν ξαναζήσῃ». Ἀλλά ὄχι μόνο γι΄αὐτό. Δέν ξεχνᾶμε, διότι κάποια ἡμέρα πρέπει νά ἀποκαταστήσουμε τίς ἐκρεμότητες πού ἔχουμε μέ τήν γείτονα.

 Με τον όρο Σεπτεμβριανά εννοούμε το πογκρόμ που εξαπέλυσε ο τουρκικός όχλος, υπό την καθοδήγηση της κυβέρνησης Μεντερές, εναντίον της Συνέχεια

Τὸ μεγάλο μυστικὸ τῆς γεννήσεως τοῦ Κεμᾶλ.

Τὸ μεγάλο μυστικὸ τῆς γεννήσεως τοῦ Κεμᾶλ.Τὸ ποιὸς ἦταν ὁ Κεμὰλ τὸ ἔχει καταγράψει ἡ ἱστορία μὲ πάρα πολλὲς λεπτομέρειες. 
Ἰδίως ἐμεῖς, οἱ Πόντιοι, οἱ  Ἕλληνες τῆς  Μικρᾶς Ἀσίας, καθῶς ἐπίσης οἱ Ἁρμένιοι, οἱ Ἀσσύριοι καὶ οἱ Πέρσες, τὸν ζήσαμε στὸ …πετσί μας!
Δὲν ὑπάρχει σπίτι πρόσφυγος ποὺ νὰ μὴν θρηνῇ θύματα ἀπὸ τὴν δράσιν  τοῦ Κεμᾶλ.

Συνέχεια

Κυβέρνηση-Τροϊκα ἐφαρμόζουν τὸ σχέδιο Δημεύσεων τῶν Κεμαλοναζί! Varlik Vergisi!

Γράφει ο netakias

Όσοι καταγόμαστε από την Κωνσταντινούπολη, οι περισσότεροι έχουμε ακούσει από τους παλαιότερους για το Varlik Vergisi,  όμως στο πλαίσιο της Ελληνοτουρκικής φιλίας και της τηλεοπτικής αηδίας κυριαρχεί η ιδεοληψία του «αιγαίου που ανήκει στα ψάρια» με το…αζημίωτο βέβαια για την ελίτ, που εξάγει τα κρασιά της και τα CD της.

Τι είναι ο Varlik Vergisi (Βαρλικ Βεργκισί); Συνέχεια

Ἀπὸ τὸ ὄνειρο στὸν ἐφιάλτη!

Ἀπὸ τὸ ὄνειρο στὸν ἐφιάλτη!Ἐλευθέριος Βενιζέλος. 
Τὸ πρόσωπον κλειδὶ τοῦ ἐθνικοῦ διχασμοῦ!
Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἔβαλε τὴν σφραγίδα του γιὰ τὸν ξεριζωμὸ καὶ τὴν γενοκτονία ἐκατομμυρίων Ἑλλήνων, Ἁρμενίων,  Περσῶν, Ἀσσυρίων… 
Συνέχεια

ΟΧΙ ΣΤΗ ΛΗΘΗ!!…. Σεπτέμβριος 1955….. Ἡ ἀναπάντητη προσβολὴ τοῦ Ἔθνους!!

Γιατί όποιος ξεχνάει την ιστορία του, είναι βέβαιο πως αργά ή γρήγορα θα ξαναπιεί το ίδιο «πικρό ποτήρι »….

Συνέχεια

Μήνυμα γιὰ τὸν δήμαρχο Θεσσαλονίκης.


Ἡ μοναδική μου περιουσία εἶναι τ΄όνομα ποὺ μοῦ ἔδωσαν. Κι ἂν αὐτὸ δὲν λέει κάτι γιὰ σᾶς, γιὰ ἐμένα εἶναι εὐχὴ καὶ πλοῦτος, ἴσως καὶ μοῖρα νὰ φέρω τ΄όνομα μιᾶς 17χρονης ποντιοπούλας κοπέλλας ποὺ χάθηκε στὴν ἐξορία στὰ βάθη τῆς Τουρκίας.. Ἡ κληρονομιὰ ποὺ μοῦ ἔδωσε ἡ γιαγιά μου Μαρία, καθὼς ἦλθε τὸ 1922 μὲ τὴν ὑποχρεωτικὴ ἀνταλλαγὴ προσφύγων στὴν Ἑλλάδα, μαζὺ μὲ τὰ δάκρυα καὶ τὸ συχνὸ παραμιλητό της γιὰ τὸν γενικότερο χαμό, ἦταν τ΄ ὄνομα τῆς ἀδελφῆς της.. Κάθε τί λοιπὸν ποὺ ἀφορᾶ τὸ θέμα τῆς Γενοκτονίας καὶ τῆς ἱστορίας των Ποντίων μὲ ἀγγίζει ὡς τὰ μύχια τῆς ὑπάρξεώς μου. 

Συνέχεια