Στὴν φωτογραφία ποὺ βλέπουμε παραπάνω, βάσει πάντα τῆς περιγραφῆς της, διακρίνουμε:
…ἤ λῆξις δική μας, ἐὰν καθυστερήσουμε περισσότερο!!!
Ἐὰν δὲν σταματήσουμε τώρα τὴν διαδικασία ἀλλοιώσεως τῆς ἀντιλήψεώς μας, τελειώσαμε.
Ἤ ἐπανερχόμεθα σὲ ἐκεῖνον τὸ ἐπίπεδον ποὺ θὰ κατανοοῦμε, θὰ σεβόμεθα καὶ θὰ ὑπακούουμε στὴν Ἀνάγκη τῆς Φυσικῆς μας Ἐπιλογῆς, ἤ ὁσονούπω ἀπαλλάσουμε τὸν πλανήτη ἀπὸ τὸ ἄχθος μας.
Συνέχεια
…τὸ χάνουμε τὸ παιχνίδι τῆς ἐπιβιώσεώς μας Πατριῶτες!!!
Κι ὅταν ἀναφέρομαι στὸν κυρίαρχο κυβερνητικὸ ῥόλο τῆς βλακείας, δὲν περιορίζομαι μόνον στὰ τῶν (φερομένων ὡς) κυβερνώντων μας, ἀλλὰ στὸ καθ΄ ὅλα (τοῦ Ἀριστοτέλους). Ὅλοι μας, ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγώτερο, ναί, τὴν ἔχουμε τὴν …βλάβη μας!!! Πάσχουμε…Βαρύτατα…
Διασκεδάζω μὲ τὶς νοητικὲς ἀκροβασίες ὁρισμένων σοφολογιωτάτων ποὺ προσπαθοῦν νὰ ἐμφανίσουν τὴν υἱοθεσία παιδιῶν ἀπὸ ὁμοφύλους ὡς χρυσὴ ἐφεδρεία στὸν δημογραφικὸ ἀποδεκατισμό. Χρησιμοποιοῦν ἕνα κλασικὸ ἐθνικιστικὸ discourse, τὸν ἀλαρμικὸ λόγο περὶ γηράνσεως τῶν κοινωνιῶν μας, γιὰ νὰ τὴν …«βγοῦν» ἀπὸ δεξιὰ στους συντηρητικούς, ἐνῶ τὴν ἴδια στιγμὴ κλείνουν τὸ μάτι στοὺς «προοδευτικούς». Ὁ γάμος καὶ ἡ υἱοθεσία ὁμοφύλων ὡς μέσον γιὰ τὴν ἐνίσχυση τῆς δημογραφικῆς ῥώμης τοῦ ἔθνους.
Ἐξαιρετικό. Συνέχεια
Τὸ πιὸ μεγάλο μυστήριο μὲ τὴν ἐφετεινὴ Γιουροβίζιον εἶναι τὸ γιατὶ τὸ Ἰσραὴλ ἐπιλέγει νὰ πουλᾷ τρέλλα….
…ἀντὶ νὰ βάλῃ κάποιαν, ἀπὸ τίς, ὁμολογουμένως ἐντυπωσιακὲς καὶ ταλαντοῦχες Ἰσραηλίτισσες τραγουδίστριες, ποὺ ἴσως εἶναι οἱ ὡραιώτερες γυναῖκες τοῦ κόσμου (οἱ Ἰσραηλίτισσες, γενικῶς). Συνέχεια
Οὐσιαστικῆς κι ὄχι πλασματικῆς. 
Διαβάζουμε καθημερινῶς γιὰ σκάνδαλα, γιὰ ἀπάτες, γιὰ λεηλασίες, γιὰ Μ.Κ.Ο. ποὺ εἶδαν φῶς καὶ μπῆκαν, γιὰ ἐγκληματικὲς ἀποφάσεις δικαστηρίων, γιὰ καταπατήσεις τῶν ἐθνικῶν μας ἐδαφῶν, γιὰ εἰσβολὲς τυχοδιωκτῶν ἐποίκων ποὺ πολλαπλασιάζονται, γιὰ νομομαγειρεύματα κατ’ ἐντολὴν τοῦ (κάθε) πSoros, γιὰ ἐπελάσεις πολυεθνικῶν, γιὰ λεηλασίες κάθε ἐπιπέδου, γιὰ καταστρατηγήσεις βασικῶν καὶ αὐτονοήτων ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, γιὰ ἐθνικὲς ἀποδομήσεις, ἀλλὰ καὶ κάθε εἴδους κοινωνικὲς ἀποσυνθέσεις καί, ἐκ τῶν πραγμάτων, αἰσθανόμεθα, ἐκτὸς ἀπὸ ἀπογοητευμένοι (καὶ πιθανὸν τρομοκρατημένοι), ἀπέραντη, ὀργή, μαζὺ καὶ ἀπελπισία, ἐνᾦ ταὐτοχρόνως νοιώθουμε ἀδύναμοι, ἀπολύτως ἐγκλωβισμένοι σὲ κάτι ποὺ μᾶς σκοτώνει καθημερινῶς.
Παραλλήλως, ὅπως ἐξελίσσονται τὰ γεγονότα, ἐὰν δὲν λειτουργοῦμε χαμαιλεοντικῶς, αἰσθανόμεθα ὅλο καὶ πιὸ ἀκραία στοχοποιημένοι. Συνέχεια
