Γιὰ ὅλα φταίει ἡ Χρυσῆ Αὐγή. Μὰ γιὰ ὅλα...
Γιὰ τὸν κακό μας τὸν καιρό, γιὰ τὸ κλῆμα τὸ στραβό, γιὰ τὸν κῶλο τὸν χονδρό.
Ἀκόμη καὶ γιὰ τὸ ὅ,τι ὁ Ἄρης ἀκόμη δὲν ἔχει ζωή…. Γιὰ ὅλα…
Δὲν μᾶς φταίει ἠ ἀνοχή μας… Δὲν μᾶς φταίει ἡ ἀσθενική μας μνήμη… Δὲν μᾶς φταίει ὁ τρόπος ποὺ σκεπτόμαστε, ἐὰν σκεπτόμαστε…
Ἔχουμε καὶ λέμε λοιπόν…
Οἱ οἰκογένειες ποὺ θὰ σᾶς παρουσιάσω φιλοδοξοῦν νὰ μᾶς κυβερνήσουν ἤ μᾶς κυβέρνησαν τὶς τελευταῖες δεκαετίες. Οὐσιαστικῶς αὐτὸ ποὺ λέει ὁ λαός μας, πὼς τὸ ψάρι βρωμᾶ ἀπὸ τὸ κεφάλι, εἶναι ἡ πραγματικότης μας, ποὺ ἀρνούμαστε νὰ ἀντικρύσουμε, νὰ συνειδητοποιήσουμε καὶ νὰ ἀντιμετωπίσουμε.
Καὶ εἶναι καλὸ νὰ ξεχνᾶμε τὰ ἄσχημα, γιὰ νὰ μειώνουμε τὸν πόνο, ἀλλὰ εἶναι ἄθλιο νὰ ξεχνᾶμε αὐτὰ ποὺ ἀφοροῦν στὴν ταὐτότητά μας, στὸν αὐτοπροσδιορισμό μας καὶ στὸν τρόπο ποὺ ἐπιλέγουμε αὐτοὺς ποὺ θὰ μᾶς «κυβερνήσουν». Συνέχεια




